เสียงกระซิบจากความแค้น

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มปีลึก ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของหมึกจีนชั้นดีที่เพิ่งฝนลงบนจานหินซ่งฮั่น บรรยากาศภายในห้องหนังสือส่วนตัวของจเรือนราชครูหลี่เงียบงันเสียจนได้ยินเสียงน้ำเดือดปุดๆ จากกาสำริดบนเตาถ่าน หลี่จิ้นเหอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากฎีกาลับในมือ แม้ว่าเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ย่างกรายเข้ามาจะหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงานแล้วก็ตาม ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมปลอกเล็บหยกขาวขยับพลิกกระดาษแผ่นใหม่อย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ราวกับกำลังพิพากษาชะตากรรมของขุนนางสักคนในราชสำนักด้วยความไร้ปรานี "ท่านราชครูดูจะงานชุกมือยิ่งนัก ถึงกับแบ่งเวลามาใส่ใจเรื่องการค้าของหอการค้าตระกูลเหมยมิได้เลยหรือเจ้าคะ" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมหนาวเยือกเยินดังขึ้น เหมยซูหลินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องแสงเงาของฉากกั้นผ้าไหมปักลายพยัคฆ์ซ่อนเล็บ ดวงตาคู่คมปลาบกวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะยอบกายทำความเคารพตามพิธีการด้วยท่าทีที่หาได้มีความอ่อนน้อมจริงใจไม่ จิ้นเหอวางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับสตรีตรงหน้า แววตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งคู่นั้นกวาดสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดผ้าแพรต่วนสีม่วงเข้มปักลายดอกเหมยสีเงินขับเน้นให้รูปร่างเพรียวระหงดูสง่างามและน่าเกรงขามในคราเดียวกัน รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของราชครูหนุ่มไร้ซึ่งความอบอุ่น "แม่นางเหมยล่วงล้ำเข้ามาถึงห้องหนังสือส่วนตัวยามวิกาลเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องการค้าขายสุราหรือใบชาเสียแล้วกระมัง" จิ้นเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากดดัน "หรือว่า... สินค้าชิ้นใหม่ที่เจ้ากำลังจะนำเข้าสู่เมืองหลวง เป็น 'ศัตรูเก่า' ที่เจ้าคิดว่าจะยืมมือข้ากำจัดกันแน่" ซูหลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะของนางราวกับเสียงกระดิ่งเงินที่กรุ๊งกริ้งอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด ใช้ปลายนิ้วแตะลงบนขอบโต๊ะไม้จันทน์แดงอย่างถือดี "ท่านราชครูฉลาดเฉลียวสมคำร่ำลือ การจะซ่อนเงื่อนงำใดจากสายตาของท่าน ช่างเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนัก... ใช่แล้ว ศัตรูเก่าผู้เคยเหยียบย่ำตระกูลเหมยเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้ได้กลับมาเหยียบแผ่นดินเมืองหลวงแล้ว และข้าเชื่อว่า เขาก็เป็น 'หนี้เลือด' ที่ท่านเองก็ยังมิได้ชำระสะ้างกับเขาเช่นกัน" บรรยากาศในห้องพลันลดฮวบลงจนแทบติดลบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าอารมณ์ความรู้สึกกลับพุ่งพล่านด้วยแรงกระเพื่อมทางจิตวิทยา สองสมองอันชาญฉลาดกำลังประมวลผลและชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ จิ้นเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์นองเลือดในอดีตผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ชายผู้มีรอยแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่ต้นคอ ผู้ซึ่งเคยหักหลังราชสำนักและทำลายล้างตระกูลสายรองของเขาจนย่อยยับ... เฟิงอวี้ฮวา กลับมาแล้วจริงๆ หรือ? "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ เหมยซูหลิน" จิ้นเหอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เจือด้วยกลิ่นชา "การดึงคนผู้นั้นกลับมาสู่กระดาน เพื่อจะหวังใช้ความแค้นส่วนตัวของเจ้ามาต่อรองอำนาจกับกลุ่มขุนนางเก่า... เจ้าไม่กลัวว่าไฟกองนี้จะเผาผลาญแม้กระทั่งตัวเจ้าเองหรอกหรือ" ซูหลินไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย นางสบตาเขาตรงๆ แววตาดื้อรั้นและทะเยอทะยานสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้น "ไฟจะเผาผลาญผู้ใด หาใช่สิ่งที่ข้าหวาดกลัวไม่... ในโลกที่ผู้มีอำนาจเหยียบย่ำผู้อ่อนแอเพื่อความอยู่รอด อิสรภาพของสตรีเช่นข้ามิได้ได้มาด้วยความเมตตา แต่แลกมาด้วยการแลกไพ่ทุกใบที่มี หากข้ามิยอมเดิมพันด้วยความแค้น แล้วข้าจะเอาอะไรไปซื้ออนาคตที่ปราศจากการควบคุมจากท่านเล่า ท่านราชครู" คำพูดของนางเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ จิ้นเหอแอบสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างไม่รู้ตัว สตรีผู้นี้ช่างอันตรายและเย้ายวนใจในคราเดียวกัน นางกล้าหาญถึงขั้นกล้าเอาความตายของตนเองมาเป็นเดิมพันบนกระดานหมากที่เขาเป็นผู้ควบคุม ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันเข้มข้นจะดำเนินไปถึงจุดแตกหัก เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของยามราตรีก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดจากระเบียงด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังปัง สามครั้งติดต่อกันด้วยความร้อนรน "ใต้เท้าขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์เงาตงไห่ดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ศพของรองอธิบดีกรมคลังถูกพบถูกแขวนไว้ที่ประตูเมืองทิศเหนือ และบนหน้าอกของเขา... มีป้ายหยกประจำตัวของท่าน... ถูกเสียบคาไว้ด้วยมีดสั้นที่สลักสัญลักษณ์รูป 'ดอกเหมยโลหิต' ขอรับ!" ดวงตาของจิ้นเหอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างทันที เขาหันขวับกลับมามองหน้าเหมยซูหลินช้าๆ ทว่า รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากของซูหลินในยามนี้ หาใช่รอยยิ้มแห่งความตกใจไม่... แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่วางหมากตاتสุดท้ายลงบนกระดานอย่างสมบูรณ์แบบแล้วต่างหาก หมอกเหมยปลายฤดู ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุหิมะและหมากกระดานนี้ไปกับหมอกเหมยปลายฤดูนะคะ