รอยร้าวในแววตา

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นอายความเย้ายวนราคาแพงลอยฟุ้งปะปนกับกลิ่นไวน์ชั้นดีในห้องวีไอพี ซิลวี่ก้าวเข้ามาด้วยทรวดทรงองค์เอวที่ถูกรัดรึงด้วยเดรสสีแดงเพลิงผ่าสูงจนเกือบถึงโคนขาอ่อน เรียวปากสีชาดแย้มยิ้มเยาะเย้ยส่งให้เรนอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองผู้หญิงอีกคนที่นั่งหลังตรงไร้ความเกรงกลัวก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ไม่คิดเลยนะคะว่าคนเก่งแห่งโต๊ะเจรจา จะลดตัวลงมาเล่นบทบาทน่าสมเพช... แย่งเศษเนื้อที่เขี่ยทิ้งแล้วแบบนี้" ซิลวี่จงใจลากเสียงยาวอย่างถางถาง เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้โซฟาหนังตัวยาวที่คิรากรนั่งไขว่ห้างอยู่ มือเรียวเล็กยื่นไปแตะลาดไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ทว่าคิรากรกลับปัดมันออกอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนซิลวี่ต้องชะงัก รอยยิ้มบนหน้าของหญิงสาวเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุจสัตว์ป่าที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง "ไสหัวออกไปซะ ซิลวี่... ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วสั่งให้คนโยกย้ายเธอไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครหาเจอ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยไอสังหารแผ่ซ่าน คิรากรไม่ได้ให้เกียรติอดีตคนรักแม้แต่น้อย ทว่าซิลวี่กลับหัวเราะคิกคัก เธอชำเลืองมองเรนด้วยสายตาสمเพชเวทนาอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่สะทกสะท้าน ทิ้งให้ความเงียบงันและแรงกดดันมหาศาลโอบล้อมคนทั้งคู่เอาไว้ในห้องนั้นอีกครั้ง เรนยังคงนั่งนิ่ง แผ่นหลังตั้งตรงดั่งต้นสน ทว่าหัวใจข้างในกลับเต้นรัวด้วยแรงปะทะจากสถานการณ์เมื่อครู่ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากแก้ต่างหรืออธิบายใดๆ คิรากรก็เคลื่อนกายเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน ร่างหนาโน้มลงมาจนใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษเพศอันตรายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกรานประสาทสัมผัส "เกมเมื่อครู่น่าสนุกดีนี่ เรน... เธอคิดเหรอว่าการนั่งทำหน้าตายด้านจะทำให้ฉันเปลี่ยนใจเรื่องข้อเสนอ?" คิรากรเอ่ยเสียงกระซิบพร่าชิดริมฝีปากของเธอ สายตาดิบเถื่อนกวาดสำรวจใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนความไหวหวั่นไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา นิ้วเรียวหนาเอื้อมไปแตะคางคางเรียวของเธอ บังคับให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เธอยอมรับความพ่ายแพ้ต่ออำนาจที่เหนือกว่า เรนเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลืนก้อนสะอื้นที่ตีรวนขึ้นมาลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ฉันมาที่นี่เพื่อเจรจาธุรกิจ ไม่ใช่เพื่อมาดูละครฉากรักร้าวฉานของคุณกับอดีตคู่ขา... ปล่อยฉัน" "ธุรกิจงั้นเหรอ?" คิรากรเค้นหัวเราะในลำคอ แววตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ถ้าอยากได้สิ่งที่เธอต้องการจากฉัน เธอก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นสิว่า... เธอมีค่าพอที่จะเอาตัวรอดจากเกมของฉันได้รึเปล่า" สิ้นคำพูดนั้น มือหนากระชากข้อมือของเรนเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้าง ความร้อนจากกายหนาแผ่ซ่านทะลุกระดาษเสื้อเชิ้ตเข้ามาจนเรนรู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผา เธอพยายามบิดข้อมือหนี ทว่าแรงมหาศาลกลับตรึงเธอไว้แน่นราวกับกรงเหล็ก "คุณบ้าไปแล้วหรือไง..." เรนตวัดสายตาดุดันมองเขา กลับมีความตื่นตระหนกวาดผ่านประกายตาคู่นั้นชั่วแวบหนึ่ง "ฉันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก เรน" คิรากรโน้มใบลงกระซิบชิดใบหู รอร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกซู่ "การทดสอบแรก... เริ่มขึ้นแล้ว" ไม่ทันที่เรนจะได้ตั้งตัว คิรากรก็เหวี่ยงร่างบางลงบนโซฟาตัวยาวโดยมีเขาร่างหนาทาบทับลงมาทันที ความอึดอัดและแรงดึงดูดทางกายพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด เรนตื่นตระหนกจนหัวใจแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก เมื่อเรียวปากหยักลึกก้มลงมาฉกฉวยริมฝีปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดิบเถื่อน ดุดัน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกกักเก็บไว้ทำลายล้างกำแพงความเยือกเย็นของเธอจนพังทลายในชั่วพริบตา ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เรนพยายามทุบอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวปากกลับถูกบดขยี้จนแทบขาดใจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วง ลมหายใจขาดห้วงยามที่ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยแรงปรารถนาอันตรายที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้นมาเองอย่างไม่อาจปฏิเสธ และในจังหวะที่เรนกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทของคิรากรจะผลักประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนของเราที่คุมโกดังสินค้าฝั่งตะวันออกถูกถล่มยับ และ... สินค้าล็อตใหญ่หายไปอย่างไร้ร่องรอยครับ!" *กุหลาบอาบแสงจันทร์*