หยดเลือดบนจดหมายหย่า

“เซ็นเสีย... แล้วนับแต่นี้ไป ระหว่างท่านกับข้า จะเหลือเพียงความว่างเปล่า” น้ำเสียงของซูเหม่ยหลินราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อนิ่งสนิท ทว่ากลับกรีดลึกลงไปในโสตประสาทของบุรุษผู้สูงศักดิ์ตรงหน้า นางวางแผ่นกระดาษสีขาวสะอาดตาลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่ภายในห้องโถงกว้างของวังฉินอ๋องกลับไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ซูเหม่ยหลินรับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ—มิใช่เลือดจากบาดแผลภายนอก แต่มันคือหยดเลือดจากใจที่นางกัดฟันกรีดจนขาดสะบั้นตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉินอ๋องหลี่จวินไม่แม้แต่จะปรายตาลงมองใบหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างจงใจ มือหนาข้างหนึ่งเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบชวนให้รู้สึกอึดอัด “เจ้ากล้าดียังไงถึงยื่นคำขาดกับข้า ในฐานะพระชายาที่เจ้าเพียรพยายามปีนป่ายขึ้นมา... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจดหมายฉบับเดียวจะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากกรงทองนี้ได้?” ซูเหม่ยหลินแค่นยิ้ม ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี นางมิใช่ซูเหม่ยหลินผู้อ่อนแอที่คอยพร่ำเพ้อขอความรักจากบุรุษผู้ไม่มีหัวใจคนนี้อีกต่อไป “กรงทองที่ข้าเคยพยายามปีนป่าย... บัดนี้สำหรับข้า มันก็ไม่ต่างอะไรกับสุสานไร้ศพ” นางเว้นจังหวะ สายตาประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “ท่านอ๋อง ท่านเคยถามข้ามิใช่หรือว่าเหตุใดข้าถึงเปลี่ยนไป คำตอบก็อยู่ในจดหมายฉบับนั้น หากท่านยังจำได้ว่าเคยให้คำสัตย์ว่าอย่างไรก่อนแต่งงาน ท่านคงไม่ถามคำถามโง่ๆ เช่นนี้” หลี่จวินชะงัก นิ้วที่เคาะอยู่บนโต๊ะหยุดกึก ความทรงจำสีจางในวันที่เขาเคยเอ่ยปากว่าจะปกป้องนางจากการแก่งแย่งในวังหลวงแล่นผ่านเข้ามา ทว่าทิฐิที่สั่งสมมานานนับปีกลับหนาแน่นจนเขาเลือกที่จะปัดมันทิ้ง “เจ้ากำลังเรียกร้องความสนใจหรือซูเหม่ยหลิน?” เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนนางสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยือกที่แผ่ออกมา “ได้... หากเจ้าอยากหย่านัก ข้าก็จะจัดให้ แต่จงจำไว้ว่า เมื่อก้าวออกจากประตูวังนี้ไป เจ้าจะไม่มีวันได้รับแม้แต่เศษเสี้ยวของความเมตตาจากข้าอีก” ซูเหม่ยหลินไม่โต้ตอบ นางหยิบพู่กันขึ้นมา จุ่มหมึกสีดำสนิท ก่อนจะจรดปลายลงบนกระดาษอย่างมั่นคงไร้ความลังเล ทุกเส้นสายที่นางเขียนลงไปคือการสะบั้นสายสัมพันธ์ที่พันธนาการนางไว้กับบุรุษใจร้ายคนนี้ ลายเซ็นของนางปรากฏเด่นชัดเป็นรอยหยักที่แข็งกร้าว ทว่าก่อนที่นางจะวางพู่กันลง หยดหมึกสีดำเข้มหนึ่งหยดร่วงหล่นลงบนขอบกระดาษ กระจายตัวออกคล้ายรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนพันธสัญญาที่พังทลาย นางเลื่อนกระดาษแผ่นนั้นไปตรงหน้าเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย หลี่จวินมองใบหย่าแผ่นนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง มันคือความรู้สึกโหวงเหวงอย่างประหลาดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขาคว้าใบหย่านั้นขึ้นมาหมายจะฉีกทิ้งให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่อระบายโทสะ แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองกระดาษที่นางเผลอทำตกไว้ขณะลุกขึ้น มันคือภาพวาดลายเส้นพู่กันหยาบๆ ของเด็กชายวัยประมาณสองขวบที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวน... เด็กคนนั้นมีดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์ที่เหมือนกับซูเหม่ยหลินไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าโครงหน้าและรอยยิ้มที่มุมปากกลับ... เหมือนกับตัวเขาในวัยเยาว์อย่างน่าขนลุก หลี่จวินรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มือของเขาเริ่มสั่นเทาขณะหยิบภาพวาดนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ พลันมีเสียงฝีเท้าของนางกำนัลคนสนิทของซูเหม่ยหลินดังขึ้นที่หน้าประตู “ท่านอ๋องเพคะ... นายหญิงกำชับไว้ว่า หากท่านได้เห็น 'ของขวัญ' ชิ้นสุดท้ายนี้แล้ว ก็ขอให้ท่านอย่าได้สืบสาวราวเรื่องต่อไปอีกเลย เพราะท่าน... ไม่มีความเป็นพ่อเหลือพอที่จะรับรู้อีกต่อไปแล้วเพคะ” คำพูดนั้นดังดั่งระฆังที่ตีเตือนสติ ทว่าสำหรับหลี่จวิน มันคือเสียงที่กรีดใจจนเขาแทบกระอักเลือด เขารีบก้าวออกจากห้องโถงเพื่อจะรั้งนางไว้ แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจเขาสะดุดกึก หน้าวังมีรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ เด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งออกมาจากรถม้าด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะกระโดดกอดขาซูเหม่ยหลินที่กำลังก้าวขึ้นรถม้าพลางหัวเราะร่าด้วยเสียงใสแจ๋ว... หลี่จวินมองภาพนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเขาสังเกตเห็นปานแดงรูปจันทร์เสี้ยวที่หลังใบหูของเด็กคนนั้น... ซึ่งเป็นปานเดียวกับที่เขามีตั้งแต่วันเกิด นี่คือบทลงทัณฑ์ที่เขาสมควรได้รับ... หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของนรกที่เขากำลังจะต้องเผชิญ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับโศกนาฏกรรมครั้งนี้ เสี่ยวเถาฮวาขอสัญญาว่าจะถ่ายทอดทุกความเจ็บปวดให้สมกับความรักที่ท่านมอบให้ค่ะ