เงาร่างที่หายไป

"เจ้าจะไปไหนก็ไป... อย่าได้หวนกลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก" คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของหลี่จวิน ราวกับเสียงกังวานของระฆังวัดที่ถูกตีซ้ำย้ำเตือนถึงความโง่เขลาในอดีต เขายังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอมตัวเดิมในห้องทรงพระอักษร กลิ่นอายของน้ำหมึกและกระดาษสาที่อบอวลอยู่รอบกายในยามนี้กลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของท่านอ๋องกวาดมองกองเอกสารตรงหน้า แต่มันกลับไร้ความหมายสิ้นดี เมื่อในใจของเขาเฝ้าแต่ถามหาเงาร่างที่ควรจะรอคอยอยู่ในเรือนท้ายจวน... หญิงสาวผู้ที่เคยปรนนิบัติเขาด้วยความนอบน้อมประหนึ่งข้าทาส วันนี้กลับหายไปราวกับควันไฟที่จางหายไปในอากาศ "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันนำน้ำชามาถวายเพคะ" สาวใช้นางหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ นางก้มหน้าต่ำจนคางชิดอก ไม่กล้าสบตาบุรุษผู้มีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาเป็นระลอก หลี่จวินไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขายกมือขึ้นโบกไล่ส่งๆ ทว่าในขณะที่สาวใช้กำลังจะหมุนตัวกลับ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กด้านข้าง มันคือปิ่นปักผมหยกสีขาวนวลที่บิ่นไปเพียงนิดตรงปลาย หัวใจของเขากระตุกวูบ นั่นคือปิ่นที่เขามอบให้ซูเหม่ยหลินในวันเข้าหอ... วันที่เขาโยนมันทิ้งลงพื้นด้วยความรังเกียจ และนางก็ก้มลงเก็บมันมาถือไว้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเงียบงัน แต่วันนี้... นางกลับวางมันทิ้งไว้บนโต๊ะราวกับของที่ไม่มีค่าพอกับการพกติดตัว "นางไปไหน" หลี่จวินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก สาวใช้ตัวสั่นสะท้าน "ท...ทูลท่านอ๋อง พระชายา... เอ่อ คุณหนูซูออกไปจากจวนตั้งแต่ยามเหม่าแล้วเพคะ นางไม่ได้เก็บสิ่งของมีค่าใดๆ ไปเลย นอกจากห่อผ้าใบเล็กๆ กับกล่องไม้จันทน์ใบหนึ่งเท่านั้น" "แค่นั้นหรือ?" หลี่จวินแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง "นางคงจะออกไปแสวงหาชีวิตใหม่ที่ไร้ซึ่งพันธนาการจากข้า นางคงสมเพชตัวเองเต็มทนที่ต้องจมปลักอยู่กับบุรุษที่ไร้หัวใจอย่างข้า" เขาลุกขึ้นยืนกะทันหัน ความหงุดหงิดที่อัดอั้นอยู่ภายในพุ่งพล่านจนต้องระบายลงที่ฝ่ามือที่ฟาดลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่การหนีออกจากบ้านแบบหญิงสาวทั่วไป แต่มีความเย็นชาที่น่ากลัวซ่อนอยู่ในความเงียบนั้น หลี่จวินก้าวเท้าออกจากห้องทรงพระอักษรตรงไปยังเรือนท้ายจวนทันที เรือนที่เคยเป็นดั่งคุกนรกสำหรับนาง บัดนี้กลับสะอาดสะอ้านจนผิดหูผิดตา ข้าวของทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ไม่มีร่องรอยของการรีบร้อนจากไป แต่มันคือการจากลาที่ตระเตรียมไว้เป็นอย่างดี เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ใต้เตียงไม้เก่าๆ ที่เขามักจะสั่งให้บ่าวไพร่ทำโทษนางที่นั่น มีรอยแยกของแผ่นไม้ที่เผยให้เห็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งตกค้างอยู่ เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้ากระดาษแต่ละหน้าเต็มไปด้วยลายมือที่คุ้นเคย ทั้งบรรยายถึงความรักที่เขามอบให้ด้วยความเมตตาในวันวาน จนกระทั่งถึงบรรทัดสุดท้ายที่ทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดชะงัก *‘จวิน... ในวันที่ท่านอ่านพบข้อความนี้ ข้าได้นำความลับที่ท่านเกลียดชังที่สุดไปด้วยแล้ว และสิ่งที่ท่านเฝ้าตามหาในกองเอกสารทางการเมืองเหล่านั้น... แท้จริงแล้วมันอยู่ที่ใด ท่านไม่มีวันรู้ได้หากไม่มีข้า’* หลี่จวินกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและประหลาดใจ นางไม่ใช่ซูเหม่ยหลินผู้แสนอ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นหญิงสาวที่วางหมากการเมืองต้อนเขาทุกทาง! ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าขององครักษ์คนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าเรือน เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง! ข่าวจากชายแดน... พบร่องรอยของบุคคลสำคัญที่ข้ามพรมแดนไปพร้อมกับกลุ่มพ่อค้าผ้าไหมจากสกุลซู และมีรายงานว่า... มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่หน้าตาละม้ายคล้ายกับพระองค์อย่างน่าประหลาด ติดตามไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เด็กน้อยคนนั้น... เขามีลูกกับนางหรือ? และนางกล้าดียังไงถึงพรากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปซ่อนไว้ในแดนศัตรู! เขารีบคว้าสมุดบันทึกเล่มนั้นมาพลิกหน้าถัดไปอย่างเร่งรีบ ภาพที่ปรากฏอยู่ใต้บันทึกหน้าสุดท้ายนั้นไม่ใช่ข้อความ แต่เป็น 'ตราประทับลับ' ของฮ่องเต้องค์ก่อนที่เขากำลังตามหาแทบพลิกแผ่นดิน ซึ่งในขณะนี้... มันกลับเปื้อนรอยเลือดสดๆ ที่ยังไม่แห้งสนิทเสียด้วยซ้ำ! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นและอยากติดตามชีวิตของพระนางกันต่อในตอนหน้านะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "เสี่ยวเถาฮวา" ค่ะ