คืนวันอันแสนสั้น

"หากพรุ่งนี้คือวันตาย เหตุใดค่ำคืนนี้เจ้าจึงยังยอมเปลืองเรี่ยวแรงมานั่งพิณสายนี้ให้ข้าฟังเล่า ฉินเยี่ย?" ปลายนิ้วเรียวดุจหยกสลักของไป๋หลินซวงหยุดชะงักลงบนสายพิณโลหิต นางเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ของบุรุษที่นั่งอยู่เบื้องหน้า ภายในตำหนักน้ำแข็งหมื่นปีแห่งนี้ ไม่มีเสียงลมพัด ไม่มีเสียงสรรพชีวิต มีเพียงไอน้ำแข็งที่ลอยวนเวียนดุจดั่งวิญญาณโหยหา ทว่าหัวใจของนางในยามนี้กลับอบอุ่นจนน่าประหลาด ออบอุ่นจนเจ็บปวด ฉินเยี่ยไม่ตอบคำถามในทันที เขายกจอกสุราหยกขึ้นจิบรสชาติเผ็ดร้อนที่บาดล้ำลำคอ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะศิลาอย่างเชื่องช้า สายตาดุดันคู่นั้นทอดมองสตรีผู้ได้ชื่อว่าเป็นเซียนหิมะผู้เย็นชาไร้หัวใจ นางผู้ซึ่งยอมสละทั้งชีวิตอมตะและบัลลังก์เซียนเพื่อยืนหยัดเคียงข้างเขา ท่ามกลางพายุแห่งโชคชะตาที่กำลังจะโหมกระหน่ำในยามรุ่งสว่าง "เพราะนี่อาจเป็นเพียงไม่กี่ค่ำคืนในรอบหลายร้อยปี ที่เจ้าไม่ใช่เซียนผู้สูงส่ง และข้าไม่ใช่จอมยุทธ์ผู้มีภาระแค้นตระกูลแบกรับอยู่บนบ่า" ฉินเยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวานดุจเสียงกระบี่กระทบกันในความเงียบงัน "หลินซวง... เจ้ากลัวหรือไม่?" ไป๋หลินซวงแค่นหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของนางช่างไพเราะราวกับเกล็ดหิมะกระทบพื้นกระจก ทว่าแฝงไว้ด้วยความร้าวราน นางลุกขึ้นยืน ชายอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกาย ร่างระหงก้าวเข้าไปใกล้บุรุษผู้เป็นเจ้า องคาพยพทุกส่วนสะท้อนความสง่างามเยือกเย็น ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยหยาดน้ำใสที่ถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยศักดิ์ศรี "ข้าผ่านกาลเวลามานับพันปี เห็นความตายของดวงดาวและอาณาจักรมานับไม่ถ้วน ข้าไม่เคยรู้จักความกลัว... จนกระทั่งข้าได้พบเจ้า ฉินเยี่ย" นางเอื้อมมือไปสัมผัสดวงหน้าคมคายที่มีรอยแผลเป็นจากคมกระบี่จางๆ สัมผัสนั้นเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง แต่ฉินเยี่ยกลับพลิกฝ่ามือขึ้นกุมมือนั้นไว้แนบแก้มของตนเองถ่าย ทอดความอบอุ่นจากอัคคีจิตวิญญาณแห่งเซียนที่แผดเผาอยู่ภายในกายให้ซึมซับเข้าสู่ร่างของนาง "เช่นนั้น ค่ำคืนนี้... ให้ข้าได้จดจำความอบอุ่นนี้ไว้ในวิถีกระบี่ของข้าเถอะนะ" ฉินเยี่ยดึงร่างระหงเข้ามาสู่อ้อมแขนอย่างแนบแน่น ไม่มีคำหวานซึ้งใดๆ ระหว่างจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนและนางเซียนผู้สูงศักดิ์ มีเพียงการหลอมรวมของลมปราณสองขั้วที่แตกต่าง—ปราณกระบี่เหมันต์อันบริสุทธิ์ดุจน้ำแข็งพันปี และปราณอัคคีโลหิตที่แผดเผา ทว่ากลับสอดประสานกันอย่างลงตัวราวกับถูกกำหนดไว้โดยฟ้าดิน ริมฝีปากประกบเข้าหากันอย่างเนิ่นนาน ดื่มด่ำรสชาติแห่งความสุขอันแสนสั้นท่ามกลางเงาเมฆาที่มืดครึ้ม ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงแค่เขากับนางเพียงสองคน เวลาในห้วงมิติแห่งการบำเพ็ญเพียรช่างผ่านไปรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ณ ระเบียงหินผาเบื้องนอก หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาหนาตาขึ้น ท้องฟ้ายามราตรีถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดุจเลือด สัญญาณเตือนภัยจากค่ายกลพิทักษ์ยอดเขาเมฆากำลังสั่นสะเทือน เลือดในกายของฉินเยี่ยพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที กระบี่วิเศษข้างกายสั่นระริกส่งเสียงคำรามก้องราวกับกระหายเลือดของศัตรู ศึกใหญ่ที่สำนักมารโลหิตยกทัพมาปิดล้อมเพื่อแย่งชิงเคล็ดวิชาฝืนลิขิตฟ้าได้มาถึงเร็วกว่าที่คาดคิด ไป๋หลินซวงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของนางกลับคืนสู่ความเยือกเย็นดุจเซียนหิมะผู้ไร้เทียมทานอีกครั้ง ทว่าในแววตากลับฉายประกายความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งเพื่อปกป้องบุรุษผู้นี้ นางสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง กระบี่น้ำแข็งร้อยปีก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ "พวกมันมาแล้วค่ะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลัง ดุจประกาศิตจากสวรรค์ "เจ้าพร้อมหรือไม่ ฉินเยี่ย?" ฉินเยี่ยแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคู่นั้นเปล่งประกายเจิดจ้าดุจดาราที่ส่องแสงวาบก่อนดับสูญ เขาเอื้อมมือไปชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงคมเหล็กเสียบสีกับปลอกดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา "ต่อให้ฟ้าดินถล่มลงมาในคืนนี้ กระบี่ในมือของข้า ก็จะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ผู้ใดเด็ดขาด!" ทว่า... ในวินาทีที่ฉินเยี่ยก้าวเท้าทะยานร่างออกไปสู่หน้าผาเพื่อรับมือกับกองทัพมารนับหมื่นที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องล่าง เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาต้องห้าม—สถานที่ซึ่งถูกผนึกมานับหมื่นปี—ก็ดัง "กริ๊ง!" ขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเงาร่างสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังไป๋หลินซวงอย่างไร้ซุ่มเสียง และคมดาบสีโลหิตที่จ่อตรงเข้าที่หัวใจของนางโดยที่นางยังไม่ทันได้ตั้งตัว! "หลินซวง ระวัง!" ชิงเสวี่ยเหมันต์ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความเหน็บหนาวและคราบน้ำตานี้ไปพร้อมกับข้าพเจ้านะคะ