ศพบนเตียงสเตนเลส

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของความตาย เป็นกลิ่นเดียวที่รินรดาอนุญาตให้มันวนเวียนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเธอตลอดสามปีที่ผ่านมา นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวจรดปลายมีดผ่าตัดลงบนผิวหนังสีซีดเซียวของร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลส ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่สาดส่องลงมาจนทุกอย่างดูไร้ชีวิตชีวา ทว่าหัวใจของแพทย์นิติเวชสาวกลับเต้นระรัวด้วยจังหวะที่หนักหน่วง ทว่าไม่ได้เกิดจากความกลัวศพ... แต่เป็นเพราะเอกสารรายงานคดีที่วางอยู่บนโต๊ะด้านนอกต่างหาก ชื่อของ 'สารวัตรภาคิน' ตัวบรรจงเด่นหราอยู่บนแฟ้มคดีฆาตกรรมอำพราง นั่นคือชื่อเดียวกับสามีเก่า ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลقสลายคือก้อนธุลี และเป็นผู้ชายคนเดียวกันกับที่เธอเคยปฏิญาณตนไว้ในใจว่าชาตินี้จะไม่ขอพบเจออีกเป็นอันขาด "คุณรินรดาคะ ทางร้อยเวรเจ้าของคดีมาถึงแล้วค่ะ เขาบอกว่ามีประเด็นเร่งด่วนที่ต้องหารือกับแพทย์นิติเวชโดยตรง" เสียงของเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยสาวดังขึ้นผ่านอินเตอร์คอม ทำลายความเงียบงันภายในห้องชันสูตร รินรดากลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก เธอดึงถุงมือยางเปื้อนเลือดออกทีละข้างอย่างไร้ความเร่งรีบ ล้างมือด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อจนผิวขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำ ก่อนจะก้าวเดินออกไปด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง เย็นชา และไร้ซึ่งร่องรอยของความหวั่นไหวใดๆ สวมหน้ากากความเก่งกาจปกปิดรอยแผลเป็นในอดีตไว้อย่างมิดชิด ประตูห้องประชุมเล็กถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปที่ดูภูมิฐานและทรงอำนาจเช่นเดิม ภาคิน... เขายังคงดูโดดเด่นและคมคายราวกับภาพถ่ายในนิตยสารธุรกิจชื่อดัง ใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดัน ดวงตาคมกริบสีดำสนิทราวกับเหยี่ยวหันมาสบตาเธอนิ่งงัน ทันทีที่ร่างระหงก้าวเข้ามาในห้อง ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกลับสะดุดกึกไปชั่วขณะ ภาพของอภิบาลภรรยาผู้เคยอ่อนแอ เจ้าน้ำตา และยอมจำนนต่อเขาในทุกๆ เรื่องเมื่อสามปีก่อน ได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้เย่อหยิ่ง เย็นชา และเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากท่วงท่าการก้าวเดิน "ร...ริน" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกจากริมฝีปากหยักลึกที่เคยเอ่ยวาจาเชือดเฉือนหัวใจเธออย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมกริบไหวระริกด้วยความตกตะลึงระคนความโหยหาที่เขาพยายามกดทับมันมาเนิ่นนาน "กรุณาเรียกฉันว่า 'คุณแพทย์นิติเวช' หรือไม่ก็ 'ดร.รินรดา' ด้วยค่ะ สารวัตรภาคิน" น้ำเสียงหวานใสที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ เย็นเยือก และห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า ริมฝีปากสีแดงระเรื่อแย้มยิ้มเยาะหยันอย่างไม่คิดจะไว้หน้า เขาสะอึกไปเล็กน้อยกับกำแพงน้ำแข็งที่เธอก่อขึ้นมาขวางกั้น "คดีนี้... ผลชันสูตรเบื้องต้นว่าอย่างไร" ภาคินปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักสืบผู้สุขุม ทว่าสายตาร้อนผ่าวรา,กับเปลวไฟยังคงกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวของเธออย่างไม่วางตา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นในอก ความลุ่มหลงที่เคยตายด้านไปพร้อมกับการหย่าร้าง บัดนี้มันกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อได้เห็นว่าอดีตภรรยาของเขากลับสวยงาม เย้ายวน และทรงพลังมากแค่ไหน "เหยื่อไม่ได้เสียชีวิตจากการจมน้ำอย่างที่พวกคุณสันนิษฐานค่ะ" รินรดาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวอันคุ้นเคยโชยเข้าจมูกของภาคินจนเขาเผลอสูดหายใจลึก ดวงตากลมโตคมกริบมองสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว "รอยช้ำที่ลำคอเกิดจากแรงบีบของมือมนุษย์ และสารพิษในกระเพาะอาหารก็คือยาคลายกล้ามเนื้อปริมาณสูง... พูดง่ายๆ คือ นี่คือการฆาตกรรมอำพราง และฆาตกรตั้งใจจัดฉากให้มันเหมือนอุบัติเหตุ" ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วโดยที่รินรดาไม่ทันตั้งตัว กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเร่าร้อนอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ แต่นัยน์ตาคู่สวยยังคงแข็งกร้าว เธอไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นก้าวเดียว ปล่อยให้ร่างแน่งน้อยถูกบีบอัดให้อยู่ในพื้นที่จำกัดระหว่างโต๊ะทำงานกับแผงอกกว้างของเขา "เธอเก่งขึ้นมาก... ริน" ภาคินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนขนลุกชัน "เก่งจนน่ากลัว และ... เซ็กซี่จนฉันแทบคลั่ง" "ถอยไปค่ะ สารวัตร! ที่นี่คือสถานที่ราชการ และเราจบความสัมพันธ์กันไปนานแล้ว กรุณารักษามารยาทด้วย" รินรดาผลอกแผงอกกว้างออกด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเขาลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวอย่างถือวิสาสะ "จบงั้นเหรอ?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนมุมปากหนา มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้มั่น บีบเคล้นเบาๆ ทว่าแน่นหนาจนเธอสะบัดไม่หลุด "ใครบอกเธอว่าเราจบกันง่ายๆ แบบนั้น? ในเมื่อเกมแก้แค้นที่เธอเป็นคนเริ่ม... ฉันนี่แหละจะเป็นคนสนองให้เธอเอง ทุกค่ำคืนต่อจากนี้!" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดในอดีตพวยพุ่งขึ้นมาผสมโรงกับความปรารถนาอันตรายที่ถูกปลุกเร้า เธอตวัดสายตาสบกับเขาอย่างท้าทาย พร้อมจะชนทุกเดิมพันที่เขาเสนอมาโดยไม่เกรงกลัวผลลัพธ์ที่จะตาม ทว่า... ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างคนทั้งสองจะได้ลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยร่างของนายตำรวจลูกน้องที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "สารวัตรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีพัสดุรีบด่วนส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของคุณ ระบุชื่อผู้รับชัดเจนว่าเป็น 'พากย์' ลูกชายวัยสี่ขวบของคุณสารวัตรครับ!" ร่างของภาคินแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่ใบหน้าของรินรดาซีดเผือดลงในพริบตาเดียว เลือดในกายเย็นเฉียบเมื่อตระหนักว่าความลับสูงสุดที่เธอเพียรปกปิดมาตลอดสี่ปี กำลังจะพังทลายลงตรงหน้าอดีตสามีผู้ไร้หัวใจคนนี้แล้ว! *** โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่สนับสนุน "เข็มฉายานิศ" เสมอมานะคะ)