เมื่อความมั่นใจปะทะความเจ้าระเบียบ

"ถ้าคุณคิดว่างานดีไซน์ของผมคือการเลือกสีตามใจชอบเหมือนเด็กอนุบาลระบายสี คุณก็ประเมินค่าความสามารถของตัวเองสูงเกินไปหน่อยครับ คุณพาย" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของธามดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ มันเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พายที่ยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ไม่ได้สะทกสะท้าน เธอกอดอกแน่น ริมฝีปากบางเหยียดเป็นเส้นตรงด้วยความรำคาญใจ "ฉันไม่ได้บอกว่าคุณประเมินค่าต่ำครับคุณธาม แต่ฉันแค่กำลังบอกว่า มาตรวัดความหวั่นไหวที่คุณใช้มันล้าหลังไปห้าปีแล้ว งานชิ้นนี้ต้องการ 'อารมณ์' ไม่ใช่ 'สมการคณิตศาสตร์' ที่คุณนั่งจิ้มเครื่องคิดเลขเพื่อหาค่าเฉลี่ยความพอใจของผู้บริโภค" "อารมณ์?" ธามเลิกคิ้วขึ้น สายตาคู่คมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเย็นชา เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง เดินตรงมาที่หน้าจอ พลางชี้ไปที่กราฟสถิติที่พายเพิ่งอธิบายค้างไว้ "อารมณ์ของคุณมันคือความวุ่นวายที่ไม่มีจุดหมาย ผมจ้างคุณมาเพื่อเปลี่ยนแนวคิดให้กลายเป็นผลกำไร ไม่ใช่จ้างมาเพื่อทำตัวเป็นศิลปินไส้แห้งที่เอาแต่พ่นคำคมใส่กันในห้องประชุม" พายแค่นยิ้ม เธอขยับเข้าไปหาเขาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของธามปะทะเข้ากับจมูกเธอ มันดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเกินไปจนเธอนึกหมั่นไส้ "ผลกำไรเหรอครับ? ได้สิ ถ้าคุณอยากได้แค่ตัวเลข คุณก็แค่ไปจ้างโปรแกรมเมอร์เขียนโค้ดสุ่มงานดีไซน์มาให้คุณเถอะ ไม่ต้องมานั่งสั่งให้ดีไซเนอร์ที่เขามีตัวตนพยายามทำงานตอบสนองความเจ้าระเบียบที่มากเกินพอดีของคุณ" "ปากจัด" ธามพึมพำ แต่ทว่าแววตาเขากลับไหววูบเพียงเสี้ยววินาที "ถ้าคนที่มีตัวตนอย่างคุณทำงานได้แค่ขยะ ผมก็พร้อมจะทิ้งมันลงถังขยะเดี๋ยวนี้" "เชิญเลยครับ" พายสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา "ถ้าคุณมั่นใจว่าอำนาจในมือคุณมันยิ่งใหญ่กว่าวิสัยทัศน์ของคนทำงานจริงๆ ก็ลองดู ถ้าคุณทิ้งงานนี้ไป... โปรเจกต์ที่ผู้บริหารระดับสูงฝากความหวังไว้อาจจะพังไม่เป็นท่า เพราะอาร์ตไดเรกเตอร์ผู้แสนสมบูรณ์แบบไม่เปิดโอกาสให้ใครนำเสนอสิ่งที่ 'ดีกว่า' ความคิดของตัวเอง" ธามชะงัก ฝ่ามือที่วางอยู่บนโต๊ะประชุมบีบเข้าหากันจนเส้นเลือดขึ้น เขาไม่ได้โกรธที่เธอเถียง แต่เขากำลังหงุดหงิดที่ลึกๆ ในใจเขารู้สึกว่าสิ่งที่เธอพูดมันคือความจริงที่เขาไม่อยากยอมรับ—ผลงานของพายมันยอดเยี่ยมจนเขารู้สึก 'หวั่นไหว' ว่ามาตรฐานที่เขาวางไว้อาจจะผิดพลาดเสียเอง บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ พายรู้สึกได้ถึงเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ แต่เธอก็ไม่ยอมถอย เธอถูกลดทอนคุณค่ามามากพอแล้วในอดีต และครั้งนี้เธอจะไม่ยอมเป็นเพียงหมากในเกมการตัดสินใจของใคร "ผมให้เวลาคุณปรับแก้ตามที่ผมสั่ง" ธามกดเสียงต่ำ "ส่งมาให้ผมภายในเที่ยงคืนนี้ ถ้ายังไม่เป็นไปตามมาตรวัด... คุณก็เตรียมหาที่ทำงานใหม่ได้เลย" "ไม่ต้องรอถึงเที่ยงคืนหรอกครับ" พายขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าอกของเธอเกือบจะชนกับปกเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบกริบของเขา "เพราะต่อให้ฉันแก้กี่ครั้ง ถ้ามาตรวัดของคุณมันยังบิดเบี้ยวด้วยอีโก้แบบนี้ งานมันก็ไม่มีวันผ่านหรอก" ธามนิ่งงัน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกแทบจะแตะกับจมูกของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันในระยะอันตราย นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่ซ่อนความปรารถนาบางอย่างไว้ "งั้นลองดูไหมล่ะครับ? ว่าความมั่นใจของคุณ กับความเจ้าระเบียบของผม... ใครจะแตกสลายก่อนกัน" พายเชิดหน้าขึ้นรับคำท้า สายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เหมือนเปลวไฟสองกองที่จ่อจะลามเลียกันให้มอดไหม้ แต่ในจังหวะที่หัวใจของพายกำลังเต้นรัวด้วยความประหม่าที่ถูกกลบไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยอง ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง "ธาม! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนของเลขานุการส่วนตัวทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน ธามถอยกรูดกลับไปนั่งเก้าอี้พลางจัดปกเสื้อให้เรียบกริบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พายเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อจากการปะทะคารมเมื่อครู่ "มีอะไร" ธามถามเสียงเรียบพยายามคุมโทนให้เป็นปกติที่สุด เลขานุการหายใจหอบถี่ ก่อนจะวางเอกสารสีแดงฉานลงบนโต๊ะกลาง "ลูกค้าหลัก... เพิ่งส่งอีเมลขอยกเลิกสัญญาโปรเจกต์นี้ทั้งหมดเมื่อห้านาทีก่อนครับ เพราะเขาบอกว่า... เขามองไม่เห็น 'จิตวิญญาณ' ในงานที่เรานำเสนอไปเมื่อวานนี้!" พายหันขวับกลับมามองหน้าธามทันที ในขณะที่ธามนิ่งค้างไปสนิท นัยน์ตาคมกริบของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อรู้ว่าความล้มเหลวที่เขาพยายามสกัดกั้นด้วยความเจ้าระเบียบ กลับพังพินาศลงเพราะ 'ความไร้จิตวิญญาณ' ที่เขาเป็นคนยัดเยียดให้ลูกน้องทำตาม ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด... พายมองใบหน้าที่ซีดเผือดของชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "เห็นไหมครับคุณธาม? มาตรวัดของคุณ... พังไม่เป็นท่าแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและใจที่สั่นไหวของทั้งคู่นะครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ!