ไม่มีคำว่าเกรงใจในโปรเจกต์นี้

“คุณธามครับ... งานชิ้นนี้มันคือขยะราคาแพงที่พยายามยัดเยียดให้คนอื่นซื้อกิน ทั้งที่รสชาติมันแย่จนผมไม่อยากจะแตะ” เสียงฉีกกระดาษดังครืดสั้นๆ แต่กังวานบาดหูในห้องประชุมที่เงียบสนิท พายสะบัดเศษงานดีไซน์หรูหราที่ธามใช้เวลาปั่นมาทั้งคืนร่วงกราวลงบนพื้นราวกับใบไม้แห้ง เธอไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคนทำด้วยซ้ำ สายตาคมกริบของเธอจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ที่ยังคงโชว์งานคอนเซปต์ ‘Urban Minimalist’ ที่เขาภาคภูมิใจ ธามยืนพิงขอบโต๊ะประชุมไม้โอ๊ก กอดอกแน่นจนกล้ามเนื้อแขนภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูปตึงเปรี๊ยะ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ดวงตาคู่นั้น... มันกำลังวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชา “คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไร พาย” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำ แหบพร่า และอันตรายพอที่จะทำให้คนในห้องที่เหลือกลั้นหายใจ ธามขยับตัวก้าวเข้ามาหาพายเพียงครึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ของเขาปะทะเข้ากับจมูกของหญิงสาวอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้ใจสั่น แต่พายเลือกที่จะเมินเฉย “ผมรู้ครับ และผมก็ไม่ได้ทำด้วยอารมณ์ชั่ววูบ” พายหันมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างเธอกับเขามีเพียงแค่โต๊ะประชุมตัวยาวกั้นอยู่ “งานนี้มันขาด ‘จิตวิญญาณ’ คุณแค่ทำตามตารางที่วางไว้ สวยหรูแต่ไร้ความหมาย คุณธาม... คุณกำลังเป็นหุ่นยนต์ที่สร้างงานศิลปะ และผมก็ไม่ใช่คนที่จะมารับงานระดับเกรด C แบบนี้ไปทำต่อให้เสียชื่อ” ธามขบกรามแน่น สันกรามของเขานูนเด่นชัด เขายื่นมือออกไปคว้าปลายคางของพายให้เชิดขึ้น สายตาของเขาสะกดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากที่เพิ่งเอ่ยถ้อยคำแสนเจ็บแสบออกมาเมื่อครู่ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ “เกรด C งั้นหรือ...” ธามก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับหน้าผากของเธอ “คุณบอกว่าผมขาดจิตวิญญาณ แต่สิ่งที่ผมใส่ลงไปในทุกพิกเซลของงานนี้ คือความตั้งใจที่จะให้มันเป็นเซฟโซนสำหรับคนทำงานที่เหนื่อยล้า... คุณต่างหากที่มองข้ามความละเอียดอ่อนนั่นไป เพราะมัวแต่หยิ่งทะนงในอัตตาของตัวเอง” พายหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตสั่นไหววูบหนึ่งแต่กลับฉายแววท้าทายกลับไป “งั้นก็พิสูจน์สิครับ พิสูจน์ให้ผมเห็นว่างานของคุณมันมี ‘มาตรวัดความหวั่นไหว’ จริงๆ ไม่ใช่แค่การตั้งชื่อสวยหรูไว้หลอกเด็กในทีม” บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนจากความตึงเครียดของงาน กลายเป็นสนามรบแห่งความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยเคมีอันตราย พายดึงมือธามออกจากคางอย่างไม่เกรงใจ เธอเดินอ้อมโต๊ะไปยืนประชิดตัวเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูจากเส้นผมของเธอทำเอาธามชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณน่ะ... ชอบคุมเกมใช่ไหมครับ” พายกระซิบข้างหูเขา “แต่ในโปรเจกต์นี้ ถ้าคุณไม่ฟังผม งานนี้พังตั้งแต่ยังไม่เริ่ม และผมไม่ได้ขู่” ธามหลุบตามองหญิงสาวที่กำลังท้าทายอำนาจของเขาตรงหน้า มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มกำแน่นจนเส้นเลือดปูด เขารู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่พายพูดมันคือความจริงที่เขาไม่อยากยอมรับ งานของเขาขาดความสดใหม่จริงๆ แต่การจะให้นอมรับจากปากคนที่เขาทั้ง 'หมั่นไส้' และ 'หวั่นไหว' ให้มากที่สุดแบบเธอนั้น มันคือการยอมจำนนที่น่าหงุดหงิดที่สุด “ถ้าผมฟังคุณ... แล้วถ้างานนี้มันล้มเหลว” ธามถามเสียงเรียบแต่แฝงความนัย “คุณจะรับผิดชอบชีวิตการทำงานของผมด้วยการลาออกตามผมไปไหมล่ะ?” คำถามนั้นทำให้พายชะงัก เธอไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อดีลกับความรู้สึกที่ข้ามเส้นแบบนี้ “อย่าเอาเรื่องงานมาล้อเล่นกับเรื่องส่วนตัวครับ คุณธาม” “ใครล้อเล่น?” ธามเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ดูเป็นมิตรแม้แต่น้อย “ผมจริงจังกับทุกอย่าง... โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ” พายกำลังจะอ้าปากโต้กลับ แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนเกิดเสียงดังปัง! ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวฉับๆ เข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ดวงตาของเธอฉายแววตื่นตระหนกปนโกรธจัด “คุณธามคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว งานดีไซน์ที่ฝ่ายการตลาดแอบแก้เองเมื่อคืนถูกส่งไปให้ลูกค้าแล้ว... และพวกเขากำลังยกเลิกสัญญาทั้งหมดเพราะงานมัน ‘ไม่ใช่’ อย่างที่ตกลงกันไว้!” พายและธามต่างชะงักไปทันที สายตาของทั้งคู่ประสานกันในจังหวะที่หัวใจเต้นรำไปพร้อมกับความหายนะที่กำลังจะมาถึง ธามละสายตาจากพายแล้วมองไปที่หน้าจอกราฟิกที่เขาเพิ่งสร้างสรรค์ขึ้นมาใหม่บนแท็บเล็ตส่วนตัว ก่อนจะหันกลับมาหาพายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “ดูเหมือนเราจะไม่มีเวลาให้ทะเลาะกันเรื่องจิตวิญญาณแล้วนะครับพาย” ธามคว้าข้อมือของเธอแน่น “ตอนนี้... เราต้องกู้ซากงานนี้ก่อนที่ผมจะตกงานจริงๆ... ไปกับผม เดี๋ยวนี้” เขาลากเธอออกจากห้องประชุมโดยไม่รอคำอนุญาต ทิ้งให้คนในห้องยืนอึ้งกับความวุ่นวายที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า... งานชิ้นที่เขากำลังจะไปกู้ซากนั้น คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครหยุดมันได้อีกต่อไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคนหัวรั้นสองคนนี้ครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน