การกลับมาของคนแปลกหน้า

แสงไฟแฟลชสาดส่องระยิบระยับราวกับดวงดาวนับพันที่ถูกโปรยปรายลงมากลางฮอลล์จัดแสดงงานแฟชั่นโชว์ระดับประเทศ เสียงชัตเตอร์ดังระรัวไม่ต่างจากสายฝนที่กำลังโหมกระหน่ำ แต่สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตานับร้อยคู่ในค่ำคืนนี้ กลับไม่ใช่ชุดราตรีปักเลื่อมระยับบนร่างนางแบบ หากแต่เป็นสตรีผู้ก้าวออกมาโค้งคำนับในช่วงท้ายของการแสดง รสา พัชรากร... ชื่อนี้ถูกขานผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนชื่นชมของพิธีกร ดีไซเนอร์สาวผู้ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังความสำเร็จของแบรนด์แฟชั่นชื่อดังระดับโลก เธอก้าวออกมาด้วยท่วงท่าสง่างามดั่งพญาหงส์ เรือนร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องให้โดดเด่นตัดกับริมฝีปากอิ่มสีแดงก่ำ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบขนตางอนงามกวาดมองไปทั่วห้องโถงด้วยความมั่นใจ ไร้ซึ่งเงาของหญิงสาวผู้เคยถูกเหยียบย่ำจนแหลקסสลายเมื่อหลายปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ณ แถวที่นั่งวีไอพีแถวหน้าสุด ภาคิน พฤทธะกุล ถึงกับชะงักค้าง แก้ววิสกี้ในมือเกือบจะร่วงหล่นลงกระทบพื้น นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกลับกระตุกวูบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ขั้วหัวใจ นั่น... รสาจริงๆ หรือ? ภาพภรรยาเก่าผู้เงียบขรึม อ่อนแอ และเคยแต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมในบ้านตระกูลพฤทธะกุล ถูกลบเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความงามอันทรงพลังที่สะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง แม้กระทั่งตัวเขาเอง ภาคินขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่แค่ความตกใจ แต่เป็นความร้อนรุ่มที่ตีตื้นขึ้นมาจากส่วนลึกของอก ผสมผสานกับความกระหายใคร่รู้ที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนับปี ผู้หญิงที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้อย่างไม่ไยดีเมื่อสามปีก่อน เพราะคิดว่าเป็นเพียงก้อนหินไร้ค่าในชีวิต กลับกลายเป็นเพชรเม็ดงามที่ใครๆ ก็ไขว่คว้า และที่สำคัญ... เธอกลับมาเพื่อเหยียบย่ำความอีโก้ของเขาให้จมดิน “น่าสนใจเสียจริง...” เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนดังขึ้นข้างกาย กันตภณ นักลงทุนหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคู่แข่งทางธุรกิจของภาคิน เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ได้ยินว่าเธอคือมันสมองเบื้องหลังคอลเลกชันนี้ และโสดสนิท... น่าเข้าไปทำความรู้จักเสียหน่อย ว่าไหมครับคุณภาคิน?” ภาคินหันขวับไปมองคู่แข่งทันที แววตาคมกริบฉายประกายกร้าวอย่างปิดไม่มิด สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่เคยถูกฝังกลบตื่นตัวขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล รสาเป็นของเขา... ถึงแม้เขาจะเป็นคนผลักไสเธอไปเองก็เถอะ แต่การเห็นชายอื่นมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น กลับทำให้เลือดในกายของภาคินร้อนเดือดพล่าน บนเวที รสาปรายตามองมายังแถวที่นั่งวีไอพีโดยบังเอิญ และดวงตากลมโตคู่นั้นก็ประสานเข้ากับนัยน์ตาคมดุของภาคินพอดิบพอดี ไม่มีรอยน้ำตา... ไม่มีแววตาอ้อนวอนขอความเห็นใจเหมือนวันวาน มีเพียงรอยยิ้มมุมปากบางเบา เย็นชา และเย้ยหยัน ที่กรีดแทงหัวใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งให้เจ็บแปลบจนต้องหายใจติดขัด รสาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี ก่อนจะหันไปรับช่อดอกไม้แสดงความยินดีจากทีมงานโดยไม่สนใจเขาอีกเลย ความเงียบงันและตึงเครียดแผ่ขยายอยู่รอบตัวภาคิน ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา เขาลืมเลือนความรู้สึกพ่ายแพ้ไปเสียสนิท แต่วินาทีนี้ รสาทำให้เขารู้ซึ้งแล้วว่า การถูกผู้หญิงคนหนึ่งเมินเฉย มันทรมานและเร่าร้อนจนแทบคลั่งเป็นอย่างไร หลังงานเลี้ยงรับรองสิ้นสุดลง บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวเริ่มเบาบางลงเหลือเพียงแขกคนสำคัญ รสาปลีกตัวออกมาเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ระเบียงด้านนอก ความเย็นสบายของสายลมยามค่ำคืนช่วยขับไล่ความอึดอัดภายในฮอลล์ให้จางลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก, ปรับอารมณ์ให้เข้าที่ ก่อนจะยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบช้าๆ “ดูเหมือนคุณจะเปลี่ยนไปมากทีเดียว... รสา” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง รสาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมแบรนด์โปรดที่เธอเคยคุ้นเคยดีตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตร่วมกัน มันยังคงสร้างความสั่นไหวเล็กๆ ในอกซ้าย แต่มันเป็นเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น ก่อนที่ความเกลียดชังและบาดแผลในอดีตจะทำหน้าที่สร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาห่อหุ้มหัวใจไว้อย่างแน่นหนา รสาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิด เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยังคงเคาะแก้วแชมเปญเบาๆ อย่างใจเย็น “คนเราไม่จำเป็นต้องย่ำอยู่กับที่หรอกค่ะคุณภาคิน... โดยเฉพาะกับคนที่เคยตายทั้งกลมเพราะความใจร้ายของคุณ” น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล แต่ทุกคำที่เอ่ยเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่พุ่งตรงเข้าเสียดแทงใจดำของคนฟัง ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอมากขึ้น ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของผู้หญิงเต็มตัว ความเย้ายวนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ชุดสูททรงพลังทำให้สติของเขาเริ่มพร่าเลือน ความโกรธและความกระหายอยากครอบครองตีรวนอยู่ในอกจนแยกไม่ออก “สามปีที่ผ่านมา คุณไปอยู่ที่ไหน... และไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน รสา” ภาคินกัดฟันกรวด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่รสาไวกว่า เธอเบี่ยงหลบอย่างนิ่มนวล ปลายเลิกล้อเลียนฉายชัดบนเรียวปากสวย “มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ค่ะ เพราะสถานะของเราในตอนนี้... เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญเคยใช้เตียงร่วมกันเท่านั้น” คำพูดที่เจ็บแสบและตรงไปตรงมาทำเอาภาคินถึงกับนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนหยามเกียรติเช่นนี้มาก่อน ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดขาดผึ่งลงทันที มือหนาพุ่งไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว บังคับให้เธอแนบชิดกับแผงอกแกร่งจนแทบไม่มีช่องว่าง รสาอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน “ปล่อยฉันนะคะ! บ้าหรือไง มาทำรุ่มร่ามอะไรตรงนี้!” รสาพยายามขัดขืน ดันอกแกร่งออกสุดแรง แต่แรงมหาศาลของชายหนุ่มกลับทำให้เธอเหมือนลูกนกตัวน้อยในกำมือ “ปากเก่งนักนะรสา อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าผมจูบคุณตอนนี้ ความอวดดีพวกนี้มันจะยังอยู่ไหม” ภาคินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม กลิ่นแชมเปญและแอลกอฮอล์ผสมผสานกับความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขายิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุร้ายและลึกล้ำราวกับนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว รสาสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวอดีตสามี แต่นอกจากความตระหนกแล้ว ในแววตาคู่สวยกลับมีความท้าทายวับวาม... เธอไม่ได้กลัวเขาเหมือนเก่าอีกต่อไปแล้ว ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของภาคินจะโน้มลงมาประทับจูบลงบนเรียวปากอิ่มตามความต้องการ เสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ พร้อมกับเสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “ขอโทษด้วยนะครับคุณภาคิน... แต่ดูเหมือนคุณกำลังล้ำเส้นสุภาพสตรีที่ผมกำลังให้ความสนใจอยู่นะครับ” กันตภณยืนอยู่ตรงทางเชื่อมระเบียง รอยยิ้มสุภาพแต่แววตากลับคมกริบท้าทายส่งตรงมายังภาคิน บรรยากาศรอบตัวพลุกพล่านไปด้วยประกายไฟแห่งการแย่งชิงที่คุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม รสาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้สะบัดตัวหลุดจากการพันธนาการของภาคิน เธอจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างาม แล้วส่งยิ้มหวานหยดให้กับกันตภณก่อนจะเดินเข้าไปคล้องแขนนักลงทุนหนุ่มหน้าตาเฉย ทิ้งให้ภาคินยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปーンที่ขมับ ทว่า... ในวินาทีที่รสาหมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับกันตภณ สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารและแฟ้มข้อมูลที่ถูกวางลืมไว้บนโซฟาตัวยาวใกล้กับจุดที่เคนตภณยืนอยู่ เอกสารแผ่นหนึ่งปลิวหลุดออกมาจากแฟ้มเพราะแรงลม ปรากฏภาพถ่ายสำเนาใบสูติบัตรและเอกสารผลตรวจสุขภาพของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่ง... และที่สะดุดตาที่สุด คือชื่อบิดาในเอกสารฉบับนั้น ที่ระบุไว้อย่างชัดเจนด้วยชื่อของเขาเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง