ความลับใต้ดินร้าน

“ฉันบอกแล้วไงคะว่าถ้าขยับแผ่นหินนั่นอีกนิด มันจะพังลงมาทับสวนสมุนไพรของคุณจนราบเป็นหน้ากลอง!” เอลาร่าตวาดเสียงแข็ง ดวงตาสีมรกตวาวโรจน์ขัดกับความใจเย็นปกติ มือเรียวบางของเอลฟ์สาวกำจอบทำสวนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอจ้องมองรินที่กำลังใช้ชะแลงเหล็กงัดแผ่นหินปริศนาบริเวณมุมอับหลังตู้แช่เนยสด กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นไอของดินเก่าแก่เริ่มโชยออกมาแทนที่กลิ่นหอมของแป้งที่อบอวลอยู่ในร้าน รินไม่หันมามอง เขาปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตาด้วยหลังมือ ก่อนจะออกแรงกดลงไปอีกครั้งจนเสียงกระดูกเหล็กแผ่นลั่นเอี๊ยด “เอลาร่า ความสงสัยมันกัดกินใจผมมาตลอดทั้งสัปดาห์ ตั้งแต่วันที่ผมทำเค้กน้ำผึ้งป่าแล้วจู่ๆ อุณหภูมิในห้องครัวก็ลดฮวบลงถึงสามองศา... คุณไม่รู้สึกเหรอว่าใต้ร้านเรามันมีอะไรบางอย่างกำลัง 'หายใจ' อยู่?” “ริน! นั่นมันอันตรายนะคะ!” บารอน กอร์น ที่กำลังเช็ดถ้วยกาแฟเซรามิกอยู่หลังเคาน์เตอร์วางผ้าในมือลงทันที ร่างยักษ์ใหญ่ของออร์คหนุ่มก้าวเท้าหนักๆ เข้ามาหา “ถ้าเป็นโพรงสัตว์ประหลาดหรือสุสานบรรพชนขึ้นมา เราจะเสียร้านไปนะ! อย่าลืมสิว่าเรามีสูตรกาแฟดริปที่ทำรายได้เลี้ยงปากท้องอยู่นะคะ” “ถ้ามันเป็นแค่สุสาน ฉันคงไม่ตื่นเต้นขนาดนี้หรอกค่ะ” รินกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะออกแรงเฮือกสุดท้าย แผ่นหินหนาหนักที่ถูกปิดตายมานานนับศตวรรษก็กระดอนหลุดออกมา เผยให้เห็นบันไดหินวนลึกลงไปในความมืดมิด ลมเย็นเยือกพัดกรูขึ้นมาจากใต้พื้นดิน กลิ่นของมันไม่ใช่กลิ่นเน่าเสีย แต่เป็นกลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาแท้ผสมกับเครื่องเทศที่รินไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาสูดหายใจลึก กลิ่นนั้นดึงดูดสัญชาตญาณนักทำขนมของเขาอย่างรุนแรงจนลืมความกลัวไปสิ้น “เอลาร่า... บารอน ตามผมมาค่ะ” ทั้งสามคนลงบันไดวนไปอย่างระมัดระวัง แสงตะเกียงในมือรินสั่นไหวตามจังหวะก้าว จนกระทั่งพวกเขาหยุดอยู่หน้าประตูไม้โอ๊คเก่าแก่ที่ถูกสลักลวดลายเครือเถาวัลย์ไว้อย่างวิจิตรบรรจง เมื่อรินผลักประตูเข้าไป แสงจากตะเกียงก็กระทบกับชั้นวางนับร้อยที่ตั้งเรียงรายอยู่ภายใน มันไม่ใช่คลังสมบัติทองคำ แต่มันคือคลังเก็บสูตรขนม! “นี่มัน...” เอลาร่าทรุดลงคุกเข่าหน้าชั้นวาง มือแตะสมุดปกหนังที่วางอยู่อย่างแผ่วเบา “นี่คือสมุดบันทึกของ 'จอมเวทขนมหวาน' ในตำนานที่หายสาบสูญไปเมื่อสามร้อยปีก่อน ไม่ใช่แค่นิทานหลอกเด็กอย่างที่ใครๆ เขาว่ากันหรอกหรือคะ?” รินหยิบสมุดเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดู มือของเขาสั่นระริก หน้ากระดาษเหลืองกรอบมีลายมือเขียนบรรยายสูตรขนมที่ดูราวกับมีชีวิต ภาพวาดของส่วนผสมที่ดูเหมือนจะขยับได้เมื่อมีแสงตกกระทบ มันคือสูตรการทำ 'พายหยาดน้ำค้างแห่งดวงดาว' ขนมที่ว่ากันว่าสามารถรักษาบาดแผลในใจให้หายขาดได้เพียงแค่คำเดียว บารอนก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของออร์คหนุ่มรดต้นคอริน “ริน... ดูที่มุมขวาสุดนั่นสิ นั่นมันไม่ใช่ชั้นหนังสือธรรมดาแล้ว” ในมุมมืดของห้อง มีตู้กระจกนิรภัยที่ดูทันสมัยเกินกว่าจะเป็นของโบราณตั้งอยู่ ภายในนั้นมีกล่องเหล็กขนาดเล็กที่ถูกล็อคด้วยกลไกฟันเฟืองซับซ้อน และที่ฝาปิดกล่องมีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลของรินประทับอยู่... ตราสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนจนกระทั่งวันนี้ รินยื่นมือเข้าไปใกล้ ตราสัญลักษณ์นั้นอุ่นจัดราวกับมีหัวใจเต้นอยู่ภายใน ทันใดนั้น กลไกฟันเฟืองก็เริ่มหมุนด้วยตัวเอง เสียงคลิกที่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องทำให้ทั้งสามคนชะงัก รินมองหน้าเอลาร่าที่ซีดเผือด เอลฟ์สาวขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า *'อย่าเปิดมัน'* แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสายเกินไป ฝากล่องค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ไอหมอกสีเงินยวงพวยพุ่งออกมาคลุมร่างของรินไว้จนมิด บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที ราวกับกาลเวลาที่ถูกหยุดไว้ได้พังทลายลง เสียงกระซิบแผ่วเบานับพันเสียงดังอื้ออึงในหัวของเขา รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในกล่องนั้นไม่ใช่ตำรา แต่เป็นกระจกบานเล็กที่สะท้อนภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เขารู้จักดีที่สุด แต่ในกระจกนั้น... ชายคนนั้นกลับกำลังถือมีดทำขนมและมีดวงตาสีดำสนิทที่มองตรงมายังริน พร้อมกับรอยยิ้มที่เหยียดหยามและเย็นชา “ในที่สุด... ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของข้า ก็กลับมาเปิดประตูนี้เสียที” เสียงนั้นไม่ได้มาจากกระจก แต่มันดังออกมาจากเงามืดหลังตู้เก็บสูตรขนมที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา! รินหันขวับไปทางความมืด ร่างของใครบางคนค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมห้อง... บุคคลที่น่าจะกำลังเดินทางข้ามแดนอยู่ในตอนที่แล้ว แต่กลับมายืนยิ้มเย็นอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ บารอนชักดาบข้างเอวออกมาทันที แต่กลับถูกแรงกดดันบางอย่างจากบุคคลตรงหน้าผลักจนกระเด็นไปกระแทกผนัง “ร้านเบเกอรี่แห่งนี้... ไม่ได้มีไว้เพื่อขายขนมให้พวกมนุษย์ชั้นต่ำหรอกนะริน แต่มันมีไว้เพื่อกักขัง 'ส่วนผสม' ที่จะทำให้ข้ากลายเป็นอมตะต่างหาก” บุคคลนั้นกล่าวพร้อมกับขยับหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงที่ทำให้หัวใจของรินหยุดเต้นไปชั่วขณะ รินทำได้เพียงแค่ถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกำแพงเย็นเฉียบ ความอบอุ่นในร้านที่เขาเคยภูมิใจ กลับกลายเป็นเพียงฉากหน้าของกรงขังที่เขากำลังถูกขังอยู่เสียเอง ขอบพระคุณนักอ่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ใจกลางความลับของร้านไปพร้อมกับรินนะคะ หวังว่าทุกคนจะอดใจรอตอนถัดไปเพื่อไขปริศนาความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ!