ความประทับใจที่ไม่คาดฝัน

“วางถ้วยนั้นลงเดี๋ยวนี้ค่ะ บารอน! ถ้าจะเทกาแฟลงในเหยือกที่ยังไม่ได้ผ่านการล้างด้วยน้ำร้อน คุณก็แค่ทำลายจิตวิญญาณของเมล็ดกาแฟที่รินตั้งใจคั่วมาอย่างดีเท่านั้นเอง!” เสียงของรินดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในร้าน ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะผ่อนคลาย กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม รินในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมขยับแว่นสายตาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยขณะจ้องมองอดีตนักรบออร์คที่ตัวโตกว่าเขาถึงสองเท่า บารอนสะดุ้งสุดตัว รีบวางเหยือกแก้วลงบนเคาน์เตอร์ไม้ด้วยความระมัดระวังราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่า “ข้า... ข้าแค่ลนลานไปหน่อย พ่อหนุ่มริน” บารอนเกาหัวแกรกๆ พลางหลบสายตา “ดูแขกคนนั้นสิ เขาจ้องมาที่เคาน์เตอร์เราไม่กะพริบตามาสิบนาทีแล้วนะ ข้าชักใจคอไม่ดี” รินหันไปมองตามทิศทางที่บารอนบุ้ยปาก ชายในชุดคลุมสีเทาเข้มเนื้อผ้าชั้นดีที่ดูแปลกแยกจากหมู่บ้านชนบทแห่งนี้อย่างสิ้นเชิงนั่งอยู่ตรงมุมร้าน เขาไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแน่นอน บรรยากาศรอบตัวชายผู้นี้เย็นเยียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเมืองหลวงที่ถูกอบร่ำด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเอกสารราชการ ชายผู้นั้นไม่สั่งอะไรเลย ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาเมื่อครู่ นอกจากเพียงแค่กล่าวประโยคสั้นๆ ว่า “ขอสิ่งที่ทำให้คนลืมความขมขื่นของชีวิตได้ก็พอ” รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาหยิบเมล็ดกาแฟที่เอลาร่าเพิ่งเก็บสดจากสวนหลังร้านมาให้ ซึ่งเป็นสายพันธุ์ท้องถิ่นที่มีเอกลักษณ์ของกลิ่นดอกไม้ป่าผสมกับความเปรี้ยวละมุนของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่ เขาหยิบที่บดกาแฟมือหมุนออกมา บรรจงบดมันอย่างใจเย็น เสียงกลไกกระทบกันเบาๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เอลาร่าที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัวอยู่เงียบๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ริน... กาแฟตัวนี้ถ้าชงแบบปกติ กลิ่นมันจะรุนแรงเกินไปสำหรับคนไม่คุ้นเคยนะ” “นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการค่ะ เอลาร่า” รินตอบพลันรินน้ำร้อนลงบนกรวยดริปเป็นวงกลมสม่ำเสมอ สายน้ำที่ไหลผ่านผงกาแฟส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วร้าน ราวกับสายหมอกยามเช้าที่ปกคลุมยอดเขา “เขาไม่ได้ต้องการแค่เครื่องดื่ม แต่เขาต้องการเหตุผลที่จะหลุดพ้นจากวังวนในใจ” รินประคองแก้วเซรามิกเนื้อละเอียดที่ใส่กาแฟดริปสีอำพันใสไว้ข้างใน เดินไปวางตรงหน้าชายแปลกหน้าคนนั้นโดยไม่พูดอะไร ชายชุดคลุมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าและดวงตาที่หม่นแสง เขาใช้มือสั่นเทาประคองถ้วยกาแฟขึ้นมา สัมผัสความอุ่นที่ค่อยๆ ซึมผ่านฝ่ามือไปถึงหัวใจ ชายผู้นั้นหลับตาลง จิบกาแฟช้าๆ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายในลำคอ ตามด้วยรสสัมผัสที่ซับซ้อน ทั้งเปรี้ยวหวานและจบลงด้วยความรู้สึกสะอาดสดชื่นราวกับฝนแรกของฤดูกาล เมื่อเขาลืมตาขึ้น รินสังเกตเห็นประกายบางอย่างที่วูบผ่านนัยน์ตาคู่นั้นไป “รสชาตินี้...” ชายผู้นั้นพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “มันเหมือนกับสิ่งที่ผมเคยได้รับในวันแรกที่เข้าพิธีสาบานตนเป็นอัศวิน... ความหวังที่ไม่มีวันเน่าเปื่อย” บรรยากาศในร้านเงียบกริบ บารอนหยุดขัดแก้ว เอลาร่าลดมือที่กอดอกลง ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขา รินยิ้มบางๆ อย่างเป็นธรรมชาติ “ถ้ากาแฟหนึ่งแก้วสามารถพาคุณกลับไปหาตัวตนในอดีตได้ ก็ถือว่าผมทำหน้าที่สำเร็จแล้วค่ะ” รินกล่าวอย่างสุภาพ ชายผู้นั้นวางเงินเหรียญทองลงบนโต๊ะมากกว่าราคาจริงหลายเท่า ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองไปรอบร้านด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้าอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของคนที่เพิ่งพบที่หลบภัย “ฉันถูกส่งมาที่นี่เพื่อสั่งปิดร้านนี้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนรินหัวใจหล่นวูบ “ในข้อหาเป็นภัยต่อความสงบของอาณาจักรที่กำลังวุ่นวาย แต่หลังจากจิบกาแฟแก้วนี้...” เขาก้าวเท้าออกไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับมามองรินด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว “ฉันจะรายงานคนเบื้องบนว่าที่นี่เป็นเพียงร้านเบเกอรี่ธรรมดาที่ไม่มีอะไรน่าสนใจ... แต่อย่าให้ใครมาเห็นฉันที่นี่อีก ไม่อย่างนั้น ต่อให้เป็นกาแฟเทวดาก็ไม่อาจช่วยชีวิตพวกเธอได้” ขณะที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกังวานส่งเขาจากไป บารอนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความโล่งอก ทว่ารินกลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง เขาเดินไปหยิบแก้วที่ชายผู้นั้นทิ้งไว้เพื่อจะนำไปล้าง แต่ทว่า... ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกพับไว้ใต้จานรองแก้ว รินคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ลายมือหวัดๆ ของชายผู้นั้นเขียนข้อความไว้เพียงสั้นๆ ว่า: *"พวกเขารู้แล้วว่าคุณอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะฉัน... แต่เพราะเมล็ดกาแฟสีทองในสวนหลังร้านของคุณมันกำลังจะเผยความลับที่กษัตริย์ในอดีตทรงฝังไว้ใต้รากไม้เหล่านั้น... จงหนีไปก่อนที่พระจันทร์ถัดไปจะมาถึง"* รินหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองเอลาร่าที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังร้าน และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าของกองกำลังม้าที่ควบผ่านถนนหน้าหมู่บ้านก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นสองส่วน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและความขมขื่นของชีวิตในตอนนี้จากใจ “เบเกอรี่มิติต่างโลก” นะคะ