ข้อตกลงกับมังกร

“ถ้าเจ้ากล้าเรียกสิ่งนี้ว่าขนมหวาน ข้าก็คงเรียกดาบผุๆ ของข้าว่าอาวุธเทพได้เหมือนกัน” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทดังมาจากร่างสูงใหญ่ที่นั่งเบียดตัวอยู่ในมุมร้าน ‘ร้านเบเกอรี่ปลายสายรุ้ง’ วันนี้ดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากมังกรในร่างมนุษย์นาม ‘วาลีอัส’ เขาวางจานเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่รินเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก แรงกระแทกเพียงน้อยนิดทำให้ถ้วยกาแฟดริปของบารอนกอร์นสั่นไหวจนน้ำกาแฟกระฉอกออกมาเล็กน้อย รินยืนกำผ้ากันเปื้อนแน่นอยู่ในเคาน์เตอร์ เขาไม่ได้โกรธ แต่เขากำลังอ่านเกม เปลวไฟสีส้มจางๆ วูบไหวอยู่ในดวงตาของมังกรตนนั้น มันคือความหงุดหงิดของผู้ที่ผ่านการกินอาหารชั้นเลิศมานับพันปี แต่กลับถูกรสชาติแบบเดิมๆ ของมนุษย์ทำให้เบื่อหน่าย “คุณวาลีอัสคะ” รินขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาสีน้ำตาลของเขาจ้องมองนัยน์ตาสีทองคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว “รสชาติที่แตกต่างไม่ได้ขึ้นอยู่กับวัตถุดิบราคาแพงเสมอไป แต่มันอยู่ที่การเข้าใจว่าคนกิน... หรือในกรณีนี้ คือ ‘มังกร’ กำลังต้องการเติมเต็มส่วนไหนของชีวิตที่ขาดหายไป” เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ใกล้ๆ แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “พูดจาสวยหรูไปเถอะริน มังกรน่ะไม่ได้ต้องการความหมายหรอก เขาต้องการแค่ความพึงพอใจที่มากพอจะทำให้เขาไม่พ่นไฟเผาร้านเราทิ้ง” บารอนกอร์นวางผ้าเช็ดโต๊ะลงแล้วก้าวเข้ามาขวางหน้าด้วยสัญชาตญาณนักรบ มือหนาใหญ่ของออร์คหนุ่มแตะที่ด้ามมีดทำครัว “ถ้าท่านจะหาเรื่องร้านนี้ ก็ข้ามศพผมไปก่อน” วาลีอัสหัวเราะลั่น เสียงนั้นก้องกังวานจนหน้าต่างร้านสั่นสะท้าน เขาไม่ได้หยิบดาบ แต่เขากลับใช้นิ้วเรียวยาวดีดถ้วยกาแฟของบารอนกอร์นเบาๆ จนมันหมุนวนอยู่บนโต๊ะ “ไม่ต้องทำหน้าถมึงทึงขนาดนั้นเจ้าออร์ค ข้าแค่เบื่อ... เบื่อจนอยากจะหลับยาวไปอีกร้อยปี ข้าต้องการของหวานที่กินแล้วรู้สึกเหมือนได้เห็นแสงตะวันครั้งแรกตอนที่ยังไม่ถูกขังอยู่ในภูเขาน้ำแข็งนั่น ถ้าเจ้าทำได้ วัตถุดิบในสวนมังกรที่เจ้าต้องการ... ข้าจะให้เจ้าทั้งหมด” รินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าสวนมังกรมี ‘ผลึกน้ำผึ้งพันปี’ และ ‘เบอร์รี่หิมะ’ ที่เอลาร่าเฝ้าฝันหามานานนับปี แต่นั่นหมายถึงการต้องแบกรับความเสี่ยงที่จะทำขนมที่ ‘กินแล้วต้องเห็นภาพลวงตาแห่งความสุข’ ตามคำขอของสิ่งมีชีวิตที่อายุยืนยาวที่สุดในโลก “ตกลงค่ะ” รินรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าพเจ้าจะทำขนมที่ท่านไม่เคยพบเจอมาก่อน แต่มีข้อแม้... ท่านต้องรอก่อนถึงเวลาเที่ยงวัน” “เที่ยงวัน?” วาลีอัสแสยะยิ้ม “ข้าจะรอ... แต่ถ้ามันไม่อร่อย ข้าจะทำลายความหวานทั้งหมดในร้านนี้ให้สิ้นซาก” หลังมังกรหนุ่มเดินออกไปจากร้าน บรรยากาศภายในร้านก็ผ่อนคลายลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน เอลาร่าเดินเข้ามาหารินพร้อมสีหน้ากังวล “นายบ้าไปแล้วริน! ของหวานที่จะทำให้มังกรเห็นภาพในอดีตได้ มันไม่ใช่แค่การทำขนม แต่มันคือการสกัดความทรงจำใส่ลงไปในเนื้อแป้ง นายจะเอาอะไรมาทำ?” รินหยิบถุงแป้งออกมาจากตู้เก็บของ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่น “ฉันจะทำ ‘มาการองสอดไส้กลิ่นอายฤดูร้อน’ โดยใช้เทคนิคการกวนไส้ด้วยน้ำค้างยามเช้าที่เธอเก็บมา และกาแฟดริปสูตรเข้มข้นที่บารอนชอบ... ถ้าเราผสมความร้อนของกาแฟกับความเย็นของเบอร์รี่หิมะได้ มันอาจจะสร้างสมดุลที่มังกรตนนั้นโหยหา” ตลอดทั้งเช้า ร้านเบเกอรี่กลายเป็นห้องทดลองที่ดุเดือด กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วแต่กลับแฝงไปด้วยความกดดัน ทุกครั้งที่รินตีไข่ขาวหรือเอลาร่าหยิบสมุนไพรมาส่ง สายตาของพวกเขาประสานกันอย่างเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยปาก บารอนกอร์นทำหน้าที่เป็นปราการด่านหน้า คอยไล่ลูกค้าที่อยากจะเข้ามาในเวลาที่ไม่เหมาะสมออกไปอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด เมื่อเข็มนาฬิกาชี้ที่เลขสิบสอง ร่างสูงใหญ่ของวาลีอัสก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูทันที เขาเดินตรงมายังโต๊ะตัวเดิม ราวกับว่าเขาไม่ได้ก้าวเดิน แต่เป็นการเคลื่อนที่ผ่านมิติ รินวางจานเซรามิกใบเล็กที่มีมาการองสามชิ้นสีฟ้าใสเหมือนท้องฟ้าลงบนโต๊ะข้างๆ ถ้วยกาแฟที่ควันยังกรุ่น วาลีอัสหยิบมาการองชิ้นหนึ่งขึ้นมา พิจารณามันครู่หนึ่งก่อนจะกัดลงไป ความเงียบเข้าปกคลุมร้าน รินกลั้นหายใจ บารอนกอร์นจับขอบเคาน์เตอร์แน่น ส่วนเอลาร่าเผลอกำชายเสื้อรินไว้ มังกรหนุ่มหลับตาลงนิ่งสนิท ดวงตาที่เคยดุดันเริ่มอ่อนแสงลง หยดน้ำใสๆ ไหลออกมาจากหางตาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว เขาไม่ได้พ่นไฟ หรือระเบิดพลังทำลายล้าง แต่เขากลับถอนหายใจยาวเหยียดที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา “มัน... ไม่ได้มีรสชาติของผลไม้” วาลีอัสลืมตาขึ้นมองรินด้วยแววตาที่ต่างไปจากเดิม “มันมีรสชาติของ ‘การให้อภัย’... ข้าไม่ได้กินรสชาตินี้มานานแค่ไหนแล้วนะ” เขาวางจานลงและหยิบถุงหนังใบหนึ่งจากชายเสื้อคลุมโยนให้ริน “เอาไป... ของพวกนั้นอยู่ในนี้แล้ว แต่นี่ไม่ใช่แค่ข้อตกลงนะมนุษย์ เจ้าทำให้ข้าต้องกลับไปคิดเรื่องบางอย่างที่ข้าพยายามจะลืมมันมาตลอด” วาลีอัสลุกขึ้นยืน แต่ก่อนจะก้าวออกจากร้าน เขาก็หยุดฝีเท้าลงแล้วหันมามองรินด้วยสายตาเย็นเยียบ “เตรียมตัวให้ดีเถอะ เพราะหลังจากที่ข้ากินนี่เข้าไป สิ่งที่ข้าซ่อนไว้ในสวนมังกร... มันกำลังจะตื่นขึ้นเพราะรสชาติขนมของเจ้า” รินมองตามหลังมังกรหนุ่มไปพลางแกะถุงหนังในมือออก กลิ่นไอเวทมนตร์โบราณพุ่งกระจายออกมา แต่สิ่งที่อยู่ข้างในกลับไม่ใช่แค่ผลไม้หายาก... แต่มันคือตราประทับสีเลือดที่เขารู้จักดีในตำนานของตระกูลที่สาบสูญไปแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหวานและความขมขื่นของชีวิตในตอนนี้จากใจ “เบเกอรี่มิติต่างโลก” นะคะ