เมื่อทัวร์ลงวิศวะ

"ถ้าคิดว่าการหลบหน้าฉันในโลกโซเชียลจะช่วยให้เธอรอดตัวจากข้อตกลงเมื่อวานได้... ปริม เธอก็คงประเมินสมองของเด็กนิเทศต่ำเกินไปแล้วล่ะมั้งคะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดีจนน่าหงุดหงิดดังขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางบรรยากาศความวุ่นวายของโรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์ ช้อนสังกะสีในมือฉันเกือบจะหลุดร่วงลงกระทบจานข้าวเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับร่างสูงใหญ่ของ ‘ศิลา’ เดือนคณะวิศวะฯ ที่ยืนกอดอกตีสีหน้านิ่งสนิทอยู่ตรงหน้า รัศมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้โต๊ะอาหารรอบข้างเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ ชั่วพริบตานั้น สายตานับร้อยคู่ในโรงอาหารก็พากันหันมาจับจ้องที่พวกเราเป็นตาเดียว สมกับชื่อตอนของวันนี้ไม่มีผิด... ทัวร์ลงวิศวะของแท้และแน่นอนค่ะ! ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะวางช้อนลงอย่างใจเย็นแล้วเงยหน้าสบตาคมกริบคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ถึงแม้ในใจจะแอบสบถคำหยาบออกมาเป็นชุดแล้วก็ตาม "นี่นาย! บุกมาถึงถิ่นนิเทศแถมยังทำตัวเป็นจุดสนใจแบบนี้ สมองส่วนไหนประมวลผลมาว่าฉันอยากต้อนรับคะ?" ฉันเค้นเสียงลอดไรฟันตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไหวท่ามกลางสายตาเผือกของชาวประชาที่เริ่มซุบซิบกันสนั่นหวั่นไหว "สมองส่วนที่คิดจะทวงสัญญาจากคนปากเก่งไงคะ" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มกวนประสาทที่เห็นแล้วอยากจะคว้าแก้วน้ำส้มสาดใส่หน้าหล่อๆ นั่นสักที "หรือว่ากลัวจนไม่กล้าสู้หน้า เลยต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาหลบอยู่ที่นี่?" "ไม่ได้กลัวโว้ย! แค่เขาเรียกว่ามีมารยาททางสังคม ไม่เหมือนพวกวิศวะบางคนที่ชอบใช้ความป่าเถื่อนบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวคนอื่น!" ฉันกระแทกเสียงกลับ พลางเหล่ตาไปเห็นจิน เพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ กำลังทำมือไม้เป็นสัญญาณห้ามปรามและส่งสายตาประมาณว่า *'แก ใจเย็นก่อนแม่ ประชาชีดูอยู่!'* มาให้ แต่บอกเลยว่าวินาทีนี้ ต่อให้มีสูจิบัตรมายืนยันความสงบเรียบร้อย ศิลาก็ทำให้ความอดทนของปริมคนนี้ขาดผึ่งลงได้อย่างง่ายดายค่ะ! ศิลาไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะอาหารมากขึ้นจนฉันต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปนกับกลิ่นไอมิ้นต์อ่อนๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวมันแคบลงถนัดตา ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อยจนดวงตาสองสีคู่นั้นอยู่ห่างจากฉันแค่คืบเดียว เสียงทุ้มต่ำกระซิบลอดริมฝีปากที่อยู่ใกล้จนน่ากลัว "ถ้าคิดว่าเก่งนัก ก็ลุกขึ้นมาคุยกันดีๆ นอกโรงอาหารค่ะ... อย่าทำให้คนอื่นเขาต้องมารusรบกวนเวลาพักผ่อนของฉันเลย" "อ้าว! ไอ้คุณพระเอกวิศวะ นี่นายเป็นคนเดินมาหาเรื่องฉันถึงถิ่นเองนะยะ!" ฉันสวนกลับทันควัน หน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะระยะห่างที่มันใกล้เกินไปจนหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะกันแน่ "แล้วใครใช้ให้มาทวงสัญญาบ้าๆ นั่นกลางโรงอาหารล่ะคะ หน้าด้านหน้าทนจริงๆ!" "ก็เพราะเธอมันบล็อกทุกช่องทางติดต่อไงคะ ปริม..." ศิลาเน้นเสียงชื่อฉันทีละพยางค์ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ "ถ้าไม่มาลากตัวถึงที่ ฉันคงไม่ได้ทวงสิทธิ์ของตัวเองหรอก... ลุกขึ้นค่ะ อย่าให้ฉันต้องอุ้มพาดบ่าออกไปจริงๆ" สายตาจริงจังที่ปรากฏในแววตาคู่นั้นบอกฉันชัดเจนว่า... เขาทำจริงแน่ถ้าฉันยังดื้อดึงต่อ! ภาพเหตุการณ์เมื่อวานย้อนกลับเข้ามาในหัว โปรเจกต์วิศวะบ้าบอของเขาที่ฉันเผลอไปวิจารณ์ไว้อย่างเจ็บแสบ จนกลายเป็นเดิมพันสามเดือนเต็มที่ฉันจะต้องตกเป็น "ทาสรับใช้" ถ้าเขาชนะ... ให้ตายเถอะ แค่คิดก็อยากจะเอาหัวโขกโต๊ะกินข้าวให้รู้แล้วรู้รอด แต่ศักดิ์ศรีของยัยปริมคนนี้มันค้ำคออยู่ จะให้ยอมก้มหัวให้ผู้ชายปากร้ายอย่างศิลาตั้งแต่ยกแรก ไม่มีทางซะหรอกค่ะ! "เออ! ลุกก็0ได้! อย่ามาทำเป็นกร่างนะยะ พ่อคนวิศวะตัวดี!" ฉันสะบัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างเต็มที่ แม้ว่าส่วนสูงของเราจะต่างกันจนฉันต้องเงยหน้ามองเขาก็ตามที จินรีบดึงชายเสื้อฉันไว้เบาๆ พร้อมกับกระซิบกระซาบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "แก... เอาจริงดิ? ยัยมีนาแฟนเก่า(หรือคนที่แอบชอบ)ตาปีศาจนี่กำลังเดินมาโน่นแล้วนะเว้ย!" ฉันหันขวับไปมองตามทิศทางที่จินพยักเพยิดทันที และก็ต้องพบกับร่างระหงของ ‘มีนา’ รุ่นพี่ปีสี่สุดเซ็กซี่ คู่อริตัวฉกาจที่จ้องจะเขมือบฉันทุกครั้งที่มีโอกาส กำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเอาเรื่องสุดฤทธิ์ รัศมีความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที "อ้าว น้องปริม... บังเอิญจังนะคะ" มีนาหยุดยืนข้างศิลา ส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบยาพิษมาให้ฉัน ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของศิลาอย่างถือวิสาสะ "ศิลาคะ มาทำอะไรแถวคณะนิเทศเหรอคะเนี่ย หรือว่าโดนเด็กแถวนี้... ต้มตุ๋นอะไรให้อีกแล้ว?" บรรยากาศรอบตัวนิ่งงันลงไปถนัดตา ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญอย่างเห็นได้ชัดขณะปัดแขนมีนาออกอย่างไร้เยื่อใย ส่วนฉันก็แค่นมุมมองยัยรุ่นพี่จอมเสแสร้งคนนี้ด้วยความหมั่นไส้ขั้นสุด เกมการปะทะกำลังจะเริ่มขึ้นแบบทวีคูณ และดูท่าทางว่าศึกครั้งนี้จะไม่จบลงง่ายๆ แน่ค่ะ ทว่า ก่อนที่ฉันจะได้ตอกกลับมีนาด้วยประโยคคมกริบตามสไตล์ ศิลากลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่นแล้วออกแรงดึงให้เดินตามเขาไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงเรียกโวยวายของมีเลยสักนิด แรงกระชากนั้นทำให้ฉันเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นหอมสะอาดพุ่งเข้าปะทะความรู้สึกจนสมองตื้อตันไปหมด "ปล่อยนะยะ! นายจะพาฉันไปไหน!" ฉันโวยวายพร้อมกับพยายามบิดข้อมือออก แต่ศิลากลับกระชับมือให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ศิลาไม่ตอบคำถาม เขาก้าวเดินยาวๆ พาฉันเดินลัดเลาะออกมาจากเขตโรงอาหารที่ผู้คนพลุกพล่าน จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่มุมอับสายตาหลังตึกคณะนิเทศศาสตร์ ซึ่งเงียบสงบและไม่มีใครผ่านไปมา แผ่นหลังของฉันชนเข้ากับผนังตึกเย็นเฉียบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเขาจะตามมาทาบทับ กักตัวฉันไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกำแพงกั้นทางหนีไว้ทั้งหมด ดวงตาสองสีคู่นั้นก้มลงมองฉันในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือหน้าผากจนหัวใจที่เต้นระส่ำอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก ปริมเอ๋ยปริม แกกำลังจะเสียท่าให้ผู้ชายคนนี้จริงๆ แล้วเหรอเนี่ย? "นายต้องการอะไรกันแน่ศิลา..." ฉันถามเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว ความซึนเดเระที่มีอยู่เริ่มสั่นคลอนเมื่อสบเข้ากับแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาทของเขา ศิลาเงียบไปชั่วขณะ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ฉันหยุดหายใจไปชั่วขณะ ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำเอาสติหลุดลอย "ต้องการอะไรเหรอคะ?... ก็ต้องการให้เธอหยุดดื้อ แล้วทำตามสัญญาที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่ตอนนี้ยังไงล่ะ..." ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากของเราแทบจะชิดติดกันในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมคราม ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทาบทับลงมา เสียงฝีเท้าและเสียงเรียกชื่อศิลาก็แวบดังขึ้นมาจากมุมตึกด้านนอก... "ศิลา! แกอยู่แถวนี้ใช่ไหม ออกมาเคลียร์กับฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นเสียงของ 'มีนา' ที่ตามมาเจอพวกเราเข้าแล้ว! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักของยัยปากกาคมกับวิศวะสายดาร์กคนนี้นะคะ! ❤️