คู่ปรับหน้าใหม่

กลิ่นอายของกาแฟดำราคาแพงในห้องประชุมทนายความชั้นนำ ไม่เคยช่วยให้รสชาติความพ่ายแพ้ในอดีตจางหายลงไปได้เลยแม้แต่น้อยค่ะ กวินทร์ปรายตามองเอกสารคดีใหญ่บนโต๊ะไม้สักทอง นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงฉายแววเยียบเย็นและมั่นใจ ชัยชนะคือสิ่งเดียวที่เขาหายใจเข้าออก ตลอดหลายปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ชีวิตแต่งงานที่พังทลายลงด้วยมือของเขาเอง กวินทร์เลือกที่จะฝังกลบความว่างเปล่าไว้เบื้องหลังกองสำนวนคดีและชื่อเสียงระดับทนายมือหนึ่งของประเทศ คดีการฮุบกิจการมูลค่าหลายพันล้านของอัครพล มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลในเงาดำ กำลังจะเปิดฉากขึ้นในอีกไม่กี่นาวินี้ และเขาก็ได้รับหน้าที่เป็นแม่ทัพทางกฎหมายให้ฝั่งนั้น "คุณกวินทร์ครับ ทางโจทก์ฝั่งตรงข้ามส่งทีมทนายชุดใหม่มาเปลี่ยนกระดานกะทันหันครับ เป็นสำนักงานกฎหมายอิสระที่เพิ่งตีตลาดขึ้นมาใหม่ แต่ฝีมือ... ร้ายกาจมาก ปิดคดีใหญ่มาสามคดีติดอย่างไร้รอยแผลเลยครับ" เสียงลูกความคนสนิทเอ่ยกระซิบด้วยความกังวล กวินทร์เพียงแค่ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ เป็นรอยยิ้มหยันที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ไม่มีทนายคนไหนในประเทศนี้ ที่กวินทร์คนนี้จะต้องเกรงกลัวหรอกค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ โดยไม่รู้เลยว่า... โชคชะตาก กำลังจะตบหน้าเขาด้วยความจริงที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เสียงประตูห้องประชุมบานใหญ่เปิดออกอย่างช้า ๆ ส้นสูงยี่ห้อหรูย่างกรายเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้ทรงอำนาจและเด็ดขาด เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้ด้านหลังอย่างไร้ที่ติ ใบหน้านั้น... นิ่งสนิท เย็นชา และฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มแบบนักกฎหมายที่ไร้ซึ่งความรู้สึกทางมนุษยธรรม ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองมาที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของกวินทร์ โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนไปชั่วขณะ ลมหายใจของทนายความมือหนึ่งสะดุดกึกในลำคอ มือหนาที่ถือปากกาอยู่เผลอเกร็งแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด กวินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาแรกในรอบหลายปีที่หลุดจากการควบคุม รินรดา... อดีตภรรยาผู้เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจในวันที่เธอหอบเสื้อผ้าออกจากบ้านไปเมื่อห้าปีមុն บัดนี้เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในฐานะ "ทนายความฝ่ายโจทก์" คู่ปรับตัวฉกาจที่ถือไพ่เหนือกว่าในคดีพันล้านนี้ ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีแววตาอ้อนวอน มีเพียงสายตาคู่คมที่มองเขาด้วยความว่างเปล่า ราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่าคนหนึ่งบนถนน "ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนะคะ พอดีฉันติดธุระสำคัญ... กับเรื่องที่จะทำให้จำจนวันตายค่ะ" น้ำเสียงหวานที่เคยเอ่ยคำว่ารักและตัดพ้อในอดีต บัดนี้เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบ และคมกริบยิ่งกว่าใบมีด มันบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของกวินทร์จนความชาดิ่งแล่นริ้วไปทั่วร่าง รินรดานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไร้ความลังเล เธอเปิดแฟ้มเอกสารของตัวเองด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับไม่ได้ใส่ใจเลยว่าผู้ชายที่นั่งหัวโต๊ะฝั่งตรงข้ามคือสามีทางกฎหมายที่เธอทิ้งใบหย่าไว้ให้เซ็นเมื่ออดีต อัครพลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระด้าง "คุณรินรดาสินะครับ ทนายฝั่งตรงข้าม... ผมไม่คิดว่าบริษัทระดับคุณจะส่งผู้หญิงตัวคนเดียวมาสู้กับทีมกฎหมายระดับประเทศของเรา" รินรดาไม่ได้หันไปมองอัครพลทันที เธอกลับปรายตาคมกริบมามองกวินทร์ก่อน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวอย่างไม่ปิดบัง "ผู้หญิงตัวคนเดียวคนนี้แหละค่ะท่านมหาเศรษฐี ที่จะทำให้บริษัทมืด ๆ ของคุณ... กลายเป็นจุลในชั้นศาล และที่สำคัญ..." รินรดาเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกวินทร์ที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง "ฉันไม่ได้มาสู้เพื่อชนะคดีอย่างเดียวหريكะ... แต่ฉันมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่พวกคุณเคยเหยียบย่ำไว้ด้วย" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กวินทร์รู้สึกเหมือนถูกบีีบคั้นหน้าอกจนแน่น มือที่เคยหยิบจับสำนวนคดีได้อย่างมั่นใจกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกผิดบาปที่ถูกกดทับไว้ใต้พรมมานานนับปี ถูกสายตาคู่นั้นขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง เขาลืมไปได้อย่างไรว่า รินรดาในวันนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมจำนนให้เขาทำร้ายจิตใจได้อีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นพายุร้ายที่พร้อมจะพัดพาชีวิตของเขากลับไปสู่จุดดิ่งเหวที่สุด แต่ทว่า... ในความเจ็บปวดและตกตะลึงนั้น ลึก ๆ กลับมีความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ความรู้สึกที่กวินทร์ไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับกับตัวเอง—เขาคิดถึงเธอ... คิดถึงทุกลมหายใจตลอดห้าปีที่ผ่านมา การต่อสู้ในชั้นศาลยังไม่ทันเริ่มต้น แต่สงครามจิตวิทยาบนโต๊ะเจรจาได้พรากสติสัมปชัญญะของทนายความมือหนึ่งไปจนหมดสิ้นแล้ว รินรดายื่นมือเรียวสวยไปหยิบเอกสารแผ่นสุดท้ายขึ้นมา เธอวางมันลงตรงหน้ากวินทร์อย่างจงใจ พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ซ่อนคมมีดไว้ "อ่านซะสิคะทนายกวินทร์... เอกสารฟ้องร้องฉบับนี้ มีเรื่องที่คุณคาดไม่ถึงซ่อนอยู่ และมันเกี่ยวกับ... คนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วด้วยค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ