ความกดดันก่อนถึงวันสุดท้าย

หน้าจอแล็ปท็อปขนาดสิบสามนิ้วสว่างวาบสะท้อนกับดวงตาที่แดงก่ำของผม แสงสีฟ้าจากเอกสารงบประมาณและตารางงานที่ยังเคลียร์ไม่เสร็จส่องกระทบใบหน้าเคร่งเครียดในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เงียบสงัด เสียงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ดังรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิดราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะ ทริปท่องเที่ยวเชิงสารคดีที่เราวางแผนกันมาหลายเดือนกำลังจะพังไม่เป็นท่า เพียงเพราะความสมบูรณ์แบบงี่เง่าที่ผมดันยึดติดจนเผลอทำร้ายความรู้สึกของรินไปเมื่อคืน ผมยังจำสายตานิ่งงั้นที่เธอหันหลังเดินหนีไปทางที่พักได้ดี ภาพนั้นติดอยู่ในหัวผมวนซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง และวันนี้... วันก่อนวันสุดท้ายของทริป งานกองโตที่สำนักพิมพ์และลูกค้าเจ้าใหญ่ต่างก็รัวข้อความทวงต้นฉบับกับภาพถ่ายเซตสุดท้ายเข้ามาพร้อมๆ กันจนหน้าจอโทรศัพท์สั่นไม่หยุด ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ก่อนที่ร่างโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งจะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ผมเอ่ยอนุญาต รินรดาในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนบล็อกเกอร์สายลุยผู้ร่าเริงสดใสเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ใต้ตากลมนั่นคล้ำเล็กน้อยจากการนอนไม่หลับ ในมือเธอกำสมุดบันทึกเล่มหนาและโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าจอค้างไว้ "เนย์... ไฟล์ภาพเซตที่หมู่บ้านชาวประมงเมื่อวาน ทำไมยังไม่ส่งเข้าคลาวด์?" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่มันเย็นเยียบจนผมต้องชะงักมือที่กำลังพิมพ์งาน "ผมกำลังเร่งแต่งให้อยู่ครับริน งานตรงนี้มัน..." ผมพยายามอธิบายโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง เพราะกลัวว่าแววตาตำหนิของเธอจะทำให้ผมสติหลุดเสียก่อน "กำลังเร่ง? นี่มันเหลือเวลาอีกไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงที่เราจะต้องส่งต้นฉบับทั้งหมดให้บก. แล้วนะเนย์!" รินกระแทกเสียงเบาๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของผม โน้มตัวลงมามองหน้าจอแล้วถอนหายใจยาวเหยียด "นายกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมตารางงานถึงยุ่งเหยิงขนาดนี้ ไหนบอกว่าจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้วไง" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธo ความเครียดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ปะทุขึ้นในอก "ก็เพราะผมอยากให้มันออกมาperfectที่สุดไงครับ! ถ้างานมันออกมาลวกๆ คนอื่นจะว่ายังไง? ผมไม่อยากให้ทริปนี้มันมีจุดด่างพร้อย" "Perfect งั้นเหรอ?" รินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบาง "นายเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับหน้าจอ เอาแต่สนใจว่างานมันจะออกมาสมบูรณ์แบบแค่ไหน จนลืมมองรอบข้าง ลืมแม้กระทั่งว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร... นายไม่ได้กำลังเที่ยวเพื่อเก็บบรรยากาศแล้วเนย์ นายกำลังทำงานเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ต่างหาก" คำพูดของเธอบาดลึกเข้าไปในใจผมราวกับมีดโกนคมกริบ ความเหนื่อยล้า ความกดดัน และความรู้สึกผิดที่อัดอั้นอยู่ข้างในทำให้ผมเผลอเสียงDุใส่เธอออกไปโดยไม่ตั้งใจ "แล้วคุณคิดว่าผมทำเพื่อใครล่ะริน! ถ้าผมไม่รอบคอบ ไม่คอยตามแก้ปัญหาที่คุณทำหลุดไว้ตั้งแต่ต้นทริป ป่านนี้เราโดนบก.เฉ่งหัวกระบาลไปถึงไหนต่อไหนแล้ว!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ส่งเสียงฮัมเบาๆ แข่งกับความอึดอัดที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก รินชะงักไป ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่องรอยของความตกใจฉายชัดอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและผิดหวังอย่างถึงที่สุด "อ๋อ... ที่แท้ฉันมันก็เป็นตัวภาระในสายตานายมาตลอดสินะ" เสียงของเธอแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นจนผมรู้สึกชาไปทั้งหน้า "งั้นก็ตามใจนายเถอะ เนย์ อยากจะทำอะไรก็ทำ อยากจะแก้ปัญหานรกนี่คนเดียวก็เชิญ ฉันจะไม่ยุ่งกับนายอีกแล้ว" พูดจบเธอก็หันหลังขวับแล้วเดินดุ่มๆ ไปที่ประตูห้อง แรงกระแทกจากการปิดประตูตามหลังดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้องสี่เหลี่ยม ปัง! ผมนั่งนิ่งค้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธ ความอึดอัด และความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปตีรวนอยู่ในอกจนแยกไม่ออกว่าควรจะรู้สึกอย่างไรต่อไปดี งานก็ต้องเคลียร์ รินก็กำลังโกรธจัดจนแทบจะตัดขาดจากผมอยู่รำคาญ ผมทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด สายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ข้างแก้วกาแฟเย็นชืด หน้าจอนั้นมีข้อความแชตจากรินที่ส่งค้างไว้ก่อนหน้าที่เธอจะเดินเข้ามาหาผมเมื่อครู่ *รินรดา: นายมันคนใจร้ายที่สุด อาคเนย์...* ผมรีบกดเข้าไปเพื่อจะพิมพ์ข้อความอธิบายความรู้สึกทั้งหมดลงไป นิ้วเรียวสั่นเทาพิมพ์ข้อความยาวเหยียดด้วยความร้อนรน... *'ริน ฟังผมก่อน ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... ผมแค่เครียดเรื่องงานจนควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ผมแคร์คุณนะ ริน... คุณไม่ใช่ภาระเลย คุณคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมอยากตื่นมาทำงานทุกวันในทริปนี้'* ด้วยความรีบร้อนและนิ้วที่สั่นเทา ผมเผลอกดส่งข้อความนั้นไปในแชตกลุ่มรวมของทีมงานและบก. แทนที่จะเป็นแชตส่วนตัวของริน! ดวงตาของผมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นสถานะการส่งข้อความขึ้นว่า *'Read'* โดยสมาชิกทุกคนในกลุ่ม รวมถึงบก.จอมโหดและตัวรินเอง! หน้าจอโทรศัพท์สั่นรัวไม่หยุด ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นรัวๆ ราวกับพายุเข้า พร้อมกับเสียงเคาะประตูห้องของผมที่ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง... แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงเคาะของริน เพราะเสียงเรียกชื่อผมด้วยความตกใจจากหน้าห้องคือเสียงของบก.ที่บินมาเซอร์ไพรส์ถึงที่นี่! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้คู่กัดคู่นี้มาจนถึงโค้งสุดท้ายนี้นะครับ