ทริปนี้ไม่มีแผนที่

"คุณจะบ้าหรือเปล่าเนี่ย! ตั๋วในมือฉันเป็นชื่อฉัน แล้วทำไมรหัสบุ๊กกิ้งของคุณถึงมางอกอยู่บนหน้าจอเกตของฉันได้ล่ะฮะ!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดที่พยายามกดต่ำให้ลอดไรฟันของหญิงสาวร่างเล็กในชุดเอี๊ยดกางเกงยีนเซอร์ๆ กำลังดึงดูดสายตาจากผู้โดยสารนับร้อยชีวิตที่หน้าเคาน์เตอร์เช็คอินสายการบินเทอร์มินัล 2 ให้หันมามองเป็นตาเดียว รินรดา หรือที่ใครๆ ในวงการบล็อกเกอร์แบกเป้เรียกว่า 'ริน' กำลังยืนเท้าสะเอว หน้าตาบูดบึ้งจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม ขอบตาคล้ำนิดๆ จากการไม่ได้นอนมาสองวันเต็มเพื่อปั่นต้นฉบับส่ง บ.ก. ก่อนหนีเที่ยวทริปยาว ตรงหน้าเธอกลับไม่ใช่พนักงานภาคพื้นดินหน้าตาตื่นตระหนก แต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีครيมทับด้วยแจ็คเก็ตยีนเท่ๆ หมวกแก๊ปสีดำปีกตรงบังเงาใบหน้าครึ่งซีก เขากำลังก้มมองสมาร์ทโฟนในมือสลับกับหน้าจอแสดงสถานะเที่ยวบินด้วยท่าทีสุขุม เย็นชา ชวนให้เลือดในกายของคนมองพุ่งพล่านด้วยความหมั่นไส้ระดับสิบ "รบกวนลดโทนเสียงลงสักสองเดซิเบลได้ไหมครับคุณบล็อกเกอร์อินดี้... คนอื่นเขากำลังจะพักผ่อน ไม่ได้มาฟังคุณประกวดนางสาวถิ่นไทยงามตรงนี้" อาคเนย์ หรือ 'เนย์' ช่างภาพสารคดีหนุ่มผู้ยึดมั่นในระเบียบวินัยดั่งนาฬิกาควอตซ์สวิส ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปรับเลนส์แว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้มาให้ "นี่คุณ! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ! ฉันจองตั๋วนี้ล่วงหน้ามาสามเดือน แบบที่นั่งริมหน้าต่าง มุมแสงสวยเพื่อทำคอนเทนต์รีวิวคาเฟ่ลับที่หุบเขาฝั่งโน้น แล้วจู่ๆ ระบบบัดซบอะไรไม่รู้ถึงบอกว่าเราสองคนต้องแชร์ที่นั่งบัดซบตัวเดียวกัน แถมยังเป็นตั๋วกรุ๊ปทัวร์เฉพาะกิจบ้าบออะไรนี่อีก!" รินขยับเข้าไปใกล้ ขู่ฟ่อเหมือนแมวเปอร์เซียโดนเหยียบหาง นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง "หนึ่ง... ระบบไม่ได้บัดซบ แต่เป็นคุณที่กดจองพลาดไปกดโดนโปรโมชั่น 'คู่หูดูโอ้ทัวร์ลุยเดี่ยว' เพราะความมักง่ายอยากได้ส่วนลดห้าเปอร์เซ็นต์ สอง... ผมคือตากอาคเนย์ ช่างภาพหลักของโปรเจกต์นี้ที่คุณเซ็นสัญญาเอเจนซี่ไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน และสาม..." เนย์เว้นจังหวะ เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนรินต้องผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นๆ พร้อมกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นซีดาร์วูดสะอาดๆ ลอยแตะจมูก "เลิกชี้หน้าผมสักที เพราะถ้าคุณยังทำกิริยาแบบนี้ใส่ผมอีก... ผมจะถือสิทธิ์หัวหน้าทริป ยึดพาสปอร์ตคุณไปถือไว้เองตลอดการเดินทางเจ็ดวันนี้" "คุณไม่มีสิทธิ์!" รินกรีดร้องในใจแต่พูดออกไปเบาๆ ด้วยความคับแค้น นี่มันฝันร้ายชัดๆ! ยัยรินผู้รักอิสระเสรี เกลียดการมีกรอบ เกลียดการมีคนมาคอยสั่งให้ทำนู่นทำนี่ตามตารางเวลา ต้องมาติดแหง็กอยู่บนดอยลึกร่วมสัปดาห์กับผู้ชายเจ้าระเบียบ จุกจิก จู้จี้ และน่ารำคาญที่สุดในสามโลก แถมยังเป็นไอ้ตากล้องหน้านิ่งคนนี้เนี่ยนะ! ประกาศเรียกขึ้นเครื่องเที่ยวบินมุ่งสู่ภาคเหนือดังขึ้นแทรกกลางความอึมครึมระหว่างทั้งคู่ รินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติ คว้าเป้คู่ชีพใบโตขึ้นสะพายไหล่ขวาอย่างแรงจนเกือบฟาดโดนไหล่กว้างของเนย์ เธอค้อนขวับ ปรายตามองด้วยความอาฆาตมาดร้าย "ฝันไปเธอนะคุณอาคเนย์... ทริปนี้ฉันจะทำให้คุณอยากกระโดดหน้าผาตายก่อนจะถึงครึ่งทางคอยดู!" "เชิญตามสบายครับ... แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าคุณหลงทางกลางป่า ผมไม่ใจดีพอจะแบกคุณกลับมาหรอกนะ" เนย์สวนกลับทันควัน รอยยิ้มมุมปากนั้นยังคงตรึงอยู่บนใบหน้าคมสันราวกับสนุกสนานเสียเต็มประดาที่ได้เห็นเธอดิ้นพล่าน ทั้งสองก้าวเดินผ่านประตูเกตเคียงข้างกันด้วยระยะห่างที่เหมือนมีสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันผลักไส บรรยากาศรอบตัวคุุกกรุ่นไปด้วยประกายไฟแห่งสงครามประสาทที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ... บนเครื่องบินที่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต และไม่มีแม้แต่แผนที่นำทางชีวิตให้รินได้ตั้งตัว เก้าอี้แถว C และ D บีบให้ไหล่ของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกันเมื่อนั่งลง รินหันหน้าหนีมองออกไปนอกหน้าต่าง ปากก็บ่นงึมงำด่าทอระบบการจองตั๋วในใจเป็นชุดใหญ่ ขณะที่เนย์กำลังก้มหน้าก้มตาเปิดแท็บเล็ตตรวจเช็กตารางงานและสภาพอากาศปลายทางอย่างใจเย็น นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความบางอย่างลงในหน้าจอแชตกลุ่มทีมงานเบื้องหลัง *กลุ่มแชต: ทีมงานทัวร์ลับเฉพาะกิจ (3)* *[เนย์]: ถึงเชียงใหม่แล้ว... ยัยตัวแสบเริ่มออกฤทธิ์ตั้งแต่ยังไม่ทันล้อหมุน* *[ผู้จัด]: สู้เขานะตาเนย์ ได้ข่าวว่าน้องรินปากแซ่บไม่เบา ระวังหัวใจตัวเองด้วยล่ะ* *[เนย์]: หึ... คนอย่างอาคเนย์ไม่มีทางหลงกลยายบล็อกเกอร์ตกขาว...* นิ้วชะงักกึกเมื่อเนย์เผลอพิมพ์คำว่า "ตกขาว" ลงไปแทนที่จะเป็น "บล็อกเกอร์ตกอับ" ตามที่ตั้งใจจะพิมพ์ รีบกดลบแทบไม่ทัน แต่ความซุ่มซ่ามในจังหวะรีบร้อนทำให้ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดปุ่ม "ส่ง" ข้อความฉบับเต็มเข้าห้องแชตผิดกลุ่ม... กลายเป็นห้องแชตส่วนตัวระหว่างเขากับรินรดาที่เพิ่งแลกคอนแทคกันเมื่อห้านาทีก่อนหน้าโดยคำสั่งของเอเจนซี่! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อเอี๊ยดของรินดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังเร่งเครื่องเตรียมทะยานขึ้นฟ้า รินขมวดคิ้วสงสัย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด คิดว่าคงเป็นข้อความทวงต้นฉบับจาก บ.ก. อีกแน่ๆ แต่พอดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองข้อความบนหน้าจอ... ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึกทันที ใบหูขาวเนียนค่อยๆ แดงก่ำลามไปจนถึงพวงแก้ม รินหันขวับกลับมามองชายหนุ่มข้างกายที่ตอนนี้กำลังนั่งนิ่งค้าง สีหน้าถอดสีราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ นิ้วมือที่เคยพิมพ์คล่องแคล่วแข็งค้างอยู่กลางอากาศ ปากขยับพะงาบๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่หาเสียงไม่เจอ "คุณ..." รินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความอับอายผสมความโกรธจัดที่พุ่งทะยานจนปรอทแตก "เมื่อกี้คุณว่าใคร... ตก... อะไรนะฮะ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมออกเดินทางไปกับความซวยครั้งนี้ด้วยกันนะครับ