กลยุทธ์ที่ไร้รูปแบบ

"อย่าพยายามจัดระเบียบความตายเลยอาคเนย์ เพราะในสมรภูมิที่ไร้ทางออก ความเป็นระเบียบคือโลงศพชั้นดีนี่เอง" เสียงกระซิบของเรย์ดังแทรกผ่านความเงียบงันที่ถูกทำลายลงโดยเสียงกระดูกกระทบกันกราวใหญ่ ท่ามกลางห้องโถงลับที่บัดนี้กลายเป็นดงมัจจุราช ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งนับร้อยคู่จ้องมองมายังพวกเขาสองคน อาคเนย์กำดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สัญชาตญาณวิศวกรในตัวเขากำลังประมวลผลรูปแบบการจู่โจม พยายามคำนวณระยะห่าง พิกัดการยืน และจังหวะคูลดาวน์ของสกิลเพื่อสร้าง 'แนวป้องกันที่สมบูรณ์แบบ' ทว่าเรย์กลับก้าวออกมาข้างหน้า มือเรียวบางไม่ได้ถืออาวุธระดับตำนานแต่อย่างใด เธอเพียงแค่สะบัดพัดเหล็กในมือเบาๆ แล้วแสยะยิ้มให้กับฝูงโครงกระดูกที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา "นายกำลังใช้ตรรกะของโปรแกรมเมอร์มาแก้ปัญหาในสนามรบที่ไม่มีบั๊ก" เรย์กล่าวพลางหลบคมดาบเก่าคร่ำของโครงกระดูกร่างหนึ่งด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเต้นรำ "นายคิดว่าถ้าจัดรูปแบบขบวนทัพได้ดี นายจะชนะ แต่ดูนั่นสิ..." อาคเนย์มองตามนิ้วของเธอไปที่จุดที่เขาสร้างแนวป้องกันไว้ ความผิดพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียวที่เขามองข้ามไปทำให้โครงกระดูกเพียงร่างเดียวสามารถแทรกตัวผ่านช่องว่าง และทำลายความต่อเนื่องของคอมโบที่เขาอุตส่าห์วางแผนไว้จนพังทลาย "ความสมบูรณ์แบบคือกับดัก" เรย์เตะขาของโครงกระดูกตัวหนึ่งจนกระเด็นไปกระแทกพวกเดียวกันเอง ก่อนจะหันมามองอาคเนย์ด้วยสายตาจริงจัง "นายเชื่อในอัลกอริทึมที่ตายตัวเกินไป จนลืมไปว่าหัวใจสำคัญของชัยชนะในโลกเสมือนคือ 'ความไร้รูปแบบ' ที่แม้แต่ตัวระบบเองก็คาดเดาไม่ได้" "แต่ถ้าไม่มีโครงสร้าง เราก็แค่เหยื่อที่รอวันถูกบดขยี้!" อาคเนย์ตวาดตอบขณะฟาดฟันดาบลงบนกะโหลกของศัตรู "นั่นเพราะนายมองว่าเกมคือตารางที่ต้องเติมตัวเลขให้เต็ม" เรย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วแตะที่ขมับของเขาผ่านช่องว่างของหมวกเกราะ "ลองละทิ้งความถูกต้องดูบ้างสิอาคเนย์ ทำสิ่งที่ 'ไร้เหตุผล' ที่สุดในสายตานายออกมา แล้วนายจะเห็นว่าความโกลาหลนั่นแหละ คืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด" ในวินาทีนั้น อาคเนย์รู้สึกราวกับกำแพงที่ขวางกั้นความคิดของเขาไว้เริ่มพังทลายลง เขาหยุดการคำนวณระยะห่างที่เคร่งครัด แทนที่ด้วยสัญชาตญาณที่ดิบเถื่อน เขาไม่ได้พยายามต้อนศัตรูเข้าจุดที่เสียเปรียบอีกต่อไป แต่เขากลับพุ่งเข้าหาใจกลางของกลุ่มโครงกระดูก เหวี่ยงดาบด้วยทิศทางที่ไม่เป็นไปตามตำราการต่อสู้ใดๆ ความโกลาหลบังเกิด—โครงกระดูกที่เคยเคลื่อนไหวเป็นระเบียบเริ่มเสียกระบวน การตอบโต้ของศัตรูที่เคยคาดเดาได้เริ่มบิดเบี้ยว เมื่อตัวแปรที่ไม่สามารถคำนวณได้ถูกแทรกแซงลงไปในระบบ สกิลสายเวทมนตร์ของเรย์ก็ประสานเข้ากับจังหวะที่ไม่ได้จังหวะของเขาอย่างน่าประหลาด "นั่นแหละ!" เรย์ตะโกนขึ้นอย่างพึงพอใจ "เลิกพยายามทำตัวเป็นผู้คุมกฎ แล้วมาเป็นผู้ทำลายล้างกันเถอะ!" พวกเขาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ท่ามกลางซากกระดูกที่แตกกระจาย อาคเนย์เริ่มสัมผัสได้ถึงความสนุกที่เขาไม่เคยได้รับจากการเขียนโค้ดที่ไร้ที่ติ มันคือความอิสระที่มาพร้อมกับความเสี่ยง ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างแท้จริง ทว่าในขณะที่ฝูงโครงกระดูกชุดสุดท้ายกำลังจะสลายไป เสียงสัญญาณเตือนภัยอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นในมโนทัศน์ของเขา แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากระบบเกมทั่วไป มันเป็นเสียงที่ต่ำลึกจนพื้นดินสั่นสะเทือน ความมืดมิดที่ก้นบึ้งของห้องโถงเริ่มม้วนตัวเข้าหากันราวกับหลุมดำ กลืนกินแสงสว่างจากดวงตาของโครงกระดูกที่พ่ายแพ้ไปจนหมดสิ้น ก่อนที่นัยน์ตาสีแดงฉานดุจโลหิตคู่มหึมาจะลืมตาขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่านั้น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ 'สถาปนิกแห่งความว่างเปล่า' ปลดล็อกเงื่อนไขลับ 'ห้องสมุดแห่งความล่มสลาย'] อาคเนย์ชะงักค้าง แรงกดดันมหาศาลทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกดทับด้วยน้ำหนักของโลกทั้งใบ เรย์ที่เคยยิ้มแย้มบัดนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมองไปยังสิ่งที่กำลังคืบคลานออกมาจากความมืด "อาคเนย์..." เรย์เอ่ยเสียงแผ่ว "นั่นไม่ใช่บอสทั่วไป แต่มันคือบั๊กที่ระบบพยายามลบทิ้งแต่ทำไม่ได้... และดูเหมือนว่าเป้าหมายของมันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คือการเขียนรหัสชีวิตของนายทับลงบนความเป็นจริงของโลกใบนี้" ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สิบนี้ และหวังว่าท่านจะพร้อมเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไปครับ