การพัฒนาของลูน่า

“เจ้าจะทำอะไรน่ะเรย์? นี่ไม่ใช่เวลามาเสียสละอะไรทั้งนั้นนะ!” เสียงของลูน่าสั่นเครือ แต่มิใช่ด้วยความหวาดกลัวต่อความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทว่าเป็นการตระหนักรู้ถึงสิ่งที่ชายตรงหน้ากำลังจะทำ เรย์ไม่ได้หันไปมองเธอนัก ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังรอยแยกมิติที่กำลังบีบตัวเข้าหากันราวกับกรามของสัตว์ร้าย เซนอสในชุดเกราะสีเงินวาววับยืนอยู่เบื้องหลังรอยแยกนั้น มุมปากของศัตรูเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มสมเพช “ลูน่า” เรย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่นดั่งขุนเขา “เธอจำที่ฉันเคยบอกได้ไหมว่า ระบบนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อใครคนใดคนหนึ่ง แต่ถูกสร้างมาเพื่อให้ ‘ผู้ที่คู่ควร’ ปลดล็อกมัน” “อย่าพูดเหมือนจะสั่งเสียสิ!” ลูน่าถลาเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ มือของเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของเกราะเรย์ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เรย์กลับกดปุ่มบนหน้าต่างระบบที่โฮโลแกรมสีครามสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลที่ไหลผ่านดวงตาของเขามันเร็วกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะอ่านทัน—มันคือบั๊กที่เขาสะสมไว้จากการฟาร์มเลเวลแบบผิดกฎเกณฑ์มาตลอดหลายเดือน เซนอสหัวเราะก้องผ่านมิติ “ไร้ประโยชน์ เรย์! ต่อให้เจ้าจะเก่งกาจเพียงใด แต่นี่คือพื้นที่ที่ข้ากำหนดยุทธศาสตร์ไว้แล้ว เจ้ากับเอลฟ์ตัวจ้อยนั่นจะถูกบดขยี้กลายเป็นเศษฝุ่นในโค้ดของเกมนี้!” เรย์ไม่ได้ตอบโต้ เขาหันกลับมาหาลูน่าช้าๆ แววตาที่เคยเย็นชาและไร้ความรู้สึกกลับมีประกายบางอย่างที่สั่นไหว เขาไม่ได้มองเธอในฐานะผู้ร่วมทาง แต่มองในฐานะ ‘กุญแจ’ ดอกเดียวที่เขามี “ลูน่า... ถ้าฉันตาย สิ่งที่สะสมอยู่ในตัวฉันจะหายไปทั้งหมด แต่ถ้าฉันโอนถ่ายมันให้เธอ...” “เจ้าจะบ้าไปแล้ว! ร่างกายเอลฟ์รับพลังงานมหาศาลขนาดนั้นไม่ไหวหรอก!” “ถ้าเป็นเธอก็ไหว” เรย์ขัดขึ้น มือของเขาแตะลงที่หน้าผากของหญิงสาวเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจบางอย่าง “เธอไม่ใช่แค่เอลฟ์ธรรมดา เธอคือข้อมูลที่ตกค้างจากระบบโบราณที่ฉันพยายามตามหามาตลอด ขอโทษทีที่ต้องเก็บเรื่องนี้ไว้จนถึงวินาทีสุดท้ายนะ” เรย์กดสั่งงาน ‘Transfer Overflow Data’ พลังงานสีทองคำขาวทะลักออกมาจากร่างของเรย์ราวกับเขื่อนที่แตกออก ลูน่าเบิกตากว้าง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันมหาศาล ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วเส้นประสาท แต่ในขณะเดียวกัน ข้อมูลนับล้านบรรทัดก็เริ่มเรียงตัวกันใหม่ภายในจิตใต้สำนึกของเธอ รอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว แรงอัดมิติกำลังจะฉีกกระชากร่างกายของทั้งคู่ แต่แล้ว... แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออก! *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณระบบที่คุ้นเคยดังขึ้น ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่เสียงที่ราบเรียบ แต่มันคือเสียงกังวานดุจระฆังจากสวรรค์ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการเลื่อนระดับคลาสแบบก้าวกระโดด] [ผู้เล่น ‘ลูน่า’ ปลดล็อกสถานะ: จอมเวทระดับตำนาน (Legendary Archmage)] [เงื่อนไขการฟาร์มบั๊กครบถ้วน: พลังเวทเพิ่มขึ้น 500% | ปลดล็อกเวทมนตร์ต้องห้าม: ‘มิติกระจกสะท้อน’] เซนอสที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดชะงัก สีหน้าของเขาสะท้อนความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “เป็นไปไม่ได้! เอลฟ์ชั้นต่ำนี่จะเลื่อนคลาสระดับตำนานได้ยังไงในสภาวะแบบนี้?!” ลูน่าลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากสีเขียวมรกตเป็นสีทองเจิดจ้า วงเวทนับร้อยชั้นปรากฏขึ้นรอบตัวเธอ มันหมุนวนราวกับพายุที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เธอไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นดินอีกต่อไป แต่ลอยตัวอยู่เหนือพื้นเบื้องล่างด้วยไอเวทที่หนาแน่นจนอากาศรอบข้างกลายเป็นผลึกแก้ว “เซนอส” ลูน่าเอ่ยด้วยเสียงที่ก้องกังวานและเยือกเย็น “ความผิดพลาดที่เจ้าภูมิใจนักหนา ว่ามันคือบั๊กที่ไม่มีใครทำลายได้... สำหรับฉัน มันคือคำตอบของความเจ็บปวดทั้งหมดที่พวกเจ้าเคยทำไว้” เธอสะบัดมือเบาๆ มิติที่เคยบีบอัดพวกเขากลับกลายเป็นกระจกสะท้อนเงาของเซนอสเสียเอง สิ่งที่เกิดขึ้นคือการสะท้อนกลับของดาเมจที่เซนอสตั้งใจจะใช้ฆ่าเรย์ ทุกอย่างย้อนกลับไปหาเจ้าของอย่างรุนแรงจนเกราะสีเงินของเขาเริ่มร้าว เรย์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พลังงานในร่างเขาลดฮวบจนแทบหมดสิ้น แต่มุมปากของเขากลับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขามองแผ่นหลังของหญิงสาวที่บัดนี้กลายเป็นจอมเวทผู้ไร้เทียมทาน—ความล้มเหลวในอดีตของเขาได้รับการชดเชยแล้วผ่านการเติบโตของลูน่า ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังพลิกผัน เซนอสกลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้พยายามป้องกันตัว แต่กลับหัวเราะร่าพลางคว้าวัตถุสีดำสนิทออกมาจากหน้าอกของตัวเอง มันคือไอเทมที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในเกม “พวกเจ้าคิดว่าชนะแล้วงั้นรึ?” เซนอสแค่นเสียงเลือดกลบปาก “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าพวกเจ้าหรอกนะ... แต่ข้ามาที่นี่เพื่อ ‘รีเซ็ต’ ดันเจี้ยนนี้ต่างหาก!” ทันทีที่เขากระแทกวัตถุนั้นลงพื้น เสียงระบบที่คุ้นเคยกลับเปลี่ยนเป็นเสียงแจ้งเตือน ‘Error’ ที่รุนแรงจนแก้วหูของเรย์แทบแตก พื้นที่ดันเจี้ยนทั้งชั้นเริ่มสลายกลายเป็นพิกเซลสีดำ ลูน่าชะงักไป ดวงตาสีทองของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่หลังแผ่นหลังของเซนอส... ไม่ใช่ทางออกที่ควรจะเป็น แต่เป็นประตูปริศนาที่ถูกเปิดออกโดย ‘ใครบางคน’ ที่เรย์รู้จักดีที่สุด “เรย์...” ลูน่าหันมามองเขาด้วยใบหน้าซีดเผือด “ประตูนั่น... มันไม่ใช่ของเซนอส แต่มันคือของคนจาก ‘โลกภายนอก’ ที่เฝ้ามองเราอยู่ตลอดเวลา” เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังประตู ร่างนั้นสวมชุดสูทสีเทาเรียบหรู ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เหมือนกับเรย์ราวกับส่องกระจก ทว่าแววตานั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกของความเป็นมนุษย์อย่างสิ้นเชิง “ยินดีด้วยเรย์...” ร่างนั้นเอ่ยเสียงเรียบ “การฟาร์มบั๊กของนายในครั้งนี้ ทำให้ระบบตรวจพบเราเข้าจนได้... ตอนนี้ ถึงเวลาที่ ‘เจ้าของเกม’ จะต้องลงมาเล่นเองแล้ว” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และลูน่ามาจนถึงบทนี้ครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับผม!