วันสุดท้ายของเด็กส่งของ

"เซ็นใบลาออกซะ เรย์... อย่าให้พวกเราต้องลงมือทำลายอนาคตของนายด้วยตัวเองเลย" คำพูดของเซนอสไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจเจือปนอยู่แม้แต่น้อย เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังหรูหรากลางห้องโถงกิลด์ 'มหาพฤกษา' สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองลงมายังชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องล่างด้วยความรู้สึกสมเพชมากกว่าชิงชัง เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกชาหนึบแล่นพล่านไปทั่วร่าง นี่คือรางวัลตอบแทนสำหรับการรับใช้กิลด์ระดับท็อปมาตลอดสามปีงั้นหรือ? การเป็น 'เด็กส่งของ' ที่ต้องแบกรับความเสี่ยงเข้าดันเจี้ยนไปเก็บกู้ไอเทมระดับต่ำ เพื่อให้พวกคนในระดับสูงนำไปประมูลขายเอากำไรมหาศาล เขาทำทุกอย่าง ทำทุกหน้าที่ที่ไม่มีใครอยากทำ แต่ในวันที่ค่าพลังของเขาไม่ขยับขึ้นเกินกว่าเลเวล 10 ตามที่ระบบกำหนดไว้ให้เป็น ‘ขยะ’ เขาก็ถูกทิ้งเหมือนเศษเหล็กที่หมดค่า "ผมเป็นคนหาไอเทมเซต 'ดวงตาอัคคี' มาให้พวกคุณด้วยตัวเองนะครับ" เรย์เค้นเสียงถาม แม้จะรู้ดีว่ามันไร้ผล น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "ไอเทมเหล่านั้นกลายเป็นของกิลด์ไปแล้ว ตั้งแต่ที่นายเหยียบเท้าก้าวเข้าสู่ประตูมิตินั่น" เซนอสเหยียดยิ้ม พลางโบกมือเป็นเชิงไล่ "และเพื่อเป็นการสั่งสอน นายต้องไปเคลียร์ดันเจี้ยน 'โพรงมดไร้ก้น' ในโซนสีเทาให้จบก่อนออกไป ถ้าทำไม่ได้ นายก็แค่คนไร้ค่าที่ตายในดันเจี้ยนชั้นต่ำ... ซึ่งก็ดีเสียอีก จะได้ไม่ต้องเปลืองทรัพยากรโลกไปมากกว่านี้" ไม่มีการโต้เถียง เรย์หันหลังเดินออกจากห้องโถงทันที เขาไม่ได้ต้องการความเมตตา เขาต้องการเพียงโอกาสที่จะพิสูจน์ว่า ‘ขีดจำกัด’ ที่ระบบบ้าๆ นี่ตั้งขึ้นมา มันสามารถทำลายทิ้งได้ด้วยมือของเขาเอง ... สามชั่วโมงต่อมา ภายในดันเจี้ยนโพรงมดไร้ก้น กลิ่นเหม็นอับของซากศพแมลงและอากาศที่เบาบางทำให้ลมหายใจของเรย์ติดขัด แสงจากคริสตัลไฟเวทมนตร์บนฝาผนังริบหรี่จนแทบจะดับสูญ นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนระดับต่ำอย่างที่เซนอสพยายามบอก แต่มันคือเขาวงกตที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเต็มไปด้วยมอนสเตอร์ระดับสูงที่ถูกผนึกไว้ด้วยบั๊กของระบบ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเขา แต่ทว่ามันกลับผิดปกติไปจากทุกครั้ง [คำเตือน: คุณเข้าสู่พื้นที่ 'จุดบอดของระบบ' (System Blind Spot)] [เงื่อนไขการฟาร์มถูกยกเลิก: ค่าประสบการณ์ (EXP) จะถูกคูณด้วย 0.00 แต่...] "แต่?" เรย์พึมพำกับตัวเอง เขาเดินผ่านกองซากศพมดเหล็กที่ถูกฟันขาดครึ่ง ดาบหักๆ ในมือสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้า แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ใต้ฝ่าเท้า [ตรวจพบรอยรั่วไหลของข้อมูล: ทุกครั้งที่สังหารมอนสเตอร์ พลังงานที่ถูกระงับจะถูกเปลี่ยนเป็น 'ค่าสถานะที่แท้จริง' แทนที่ค่าสถานะเลเวล] เรย์หยุดเดิน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง นี่มันหมายความว่าอย่างไร? เขาไม่ได้ถูกจำกัดที่เลเวล 10 อีกต่อไป แต่เขากำลังกลายเป็นตัวตนที่ระบบมองไม่เห็น ถ้าอย่างนั้น... ถ้าเขาสังหารมอนสเตอร์ที่นี่ให้หมด เขาจะกลายเป็นอะไร? ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังก้องไปทั่วโถงถ้ำ เงาร่างหนึ่งพุ่งตัวลงมาจากเพดานด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มันคือ 'ราชินีมดแห่งความว่างเปล่า' มอนสเตอร์ระดับบอสที่ควรจะอยู่ในดันเจี้ยนเลเวล 50! เรย์ถอยหลังกรูด สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานทันที เขากระชับดาบในมือมั่น แต่ในขณะที่เขากำลังจะยอมรับความตายที่ใกล้เข้ามา สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมอับของผนังถ้ำ มีกรงขังเวทมนตร์ที่กำลังสั่นคลอนตั้งอยู่ ภายในนั้นมีร่างเล็กๆ ของหญิงสาวที่มีใบหูยาวแหลมคม ผมสีเงินยวงพริ้วไหวราวกับสายน้ำ เธอจ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาสีมรกตที่เปี่ยมไปด้วยความหวังและ... ความลับบางอย่างที่ดูลึกลับเกินกว่าจะเข้าใจ "ถ้าเจ้าไม่อยากตายที่นี่..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในหัวของเรย์โดยไม่ต้องใช้คำพูด "จงใช้เลือดของเจ้าสัมผัสกับศิลาจารึกสีดำข้างหลังนั่น แล้วเจ้าจะเห็นสิ่งที่ระบบซ่อนเอาไว้... ผู้เล่นคนเดียวที่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดได้" เรย์กัดฟันกรอด เขาต้องเลือกระหว่างการหันไปสู้กับบอสระดับหายนะที่ไม่มีทางชนะ หรือจะลองเดิมพันกับคนแปลกหน้าที่อาจเป็นเพียงภาพหลอนในความตาย เสียงคำรามของราชินีมดสั่นสะเทือนไปทั่วผืนดิน เรย์ตัดสินใจพุ่งตัวออกไป... ไม่ใช่เพื่อหนี แต่เป็นการพุ่งไปหาศิลาจารึกสีดำที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังกรงขังนั่น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวหินที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง โลกทั้งใบก็พลันดับวูบลง แรงกระชากมหาศาลดึงวิญญาณของเขาเข้าไปในความว่างเปล่า และก่อนที่ทุกอย่างจะมืดมิด เขาก็ได้ยินเสียงจากระบบที่อ่านไม่เข้าใจอีกต่อไป... [ยินดีต้อนรับสู่ 'ช่องว่างแห่งผู้สร้าง'] [คุณได้รับสิทธิ์เข้าถึง 'แหล่งพลังงานดั้งเดิม' ของโลกใบนี้] [การอัปเดตระบบ: เรย์... คุณไม่ใช่ผู้เล่นอีกต่อไป แต่คุณคือ 'บั๊ก' ที่โลกนี้ไม่ต้องการ] ร่างของหญิงสาวเอลฟ์ในกรงขังค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงก่อนจะรวมตัวเข้ากับดาบของเขา และเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป... ราชินีมดที่เคยน่าเกรงขาม กลับดูเหมือนเพียงแค่แมลงตัวน้อยที่เขาสามารถบดขยี้ได้ด้วยปลายนิ้ว จอมเวทไร้นามขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในก้าวแรกนี้ครับ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ