การปะทะครั้งแรกกับกิลด์อิมพีเรียล

"แกเป็นใคร... และทำไมถึงมีใบหน้าเหมือนฉัน" คำถามนั้นหลุดออกจากปากของเรย์ทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน เขาไม่ได้อยู่ในดันเจี้ยนที่แสนคุ้นเคยอีกต่อไป รอบกายคือความว่างเปล่าสีครามเข้มเหมือนห้วงอวกาศ แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือชายตรงหน้าที่ยืนกอดอกจ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ใบหน้า รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้ว และแม้แต่จังหวะการหายใจ... ทุกอย่างเหมือนกับเรย์ราวกับส่องกระจก "คำถามของฉันต่างหากที่ควรจะถาม..." ร่างนั้นขยับปาก เสียงที่ออกมากลับทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันที่เรย์ไม่เคยสัมผัสมาก่อน "แกยังอ่อนหัดเกินกว่าจะเข้าใจว่า 'จุดจบ' ของตัวเองคืออะไร... ดันเจี้ยนนี้ไม่ได้มีไว้ให้แกฟาร์มเลเวล แต่มันมีไว้เพื่อกลืนกินทุกตัวตนที่กล้าอาจเอื้อมเข้าใกล้ความจริง" ยังไม่ทันที่เรย์จะคว้าดาบในฝัก แรงกระแทกมหาศาลก็ซัดเข้าที่หน้าอกของเขาจนกระเด็นกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง! เรย์ลืมตาโพลงขึ้นบนพื้นห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบเลือดและกลิ่นไหม้ของเวทมนตร์ ลูน่าทรุดตัวลงข้างๆ เธอหายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดเผือดจากการใช้มานาจนเกินขีดจำกัด แต่รอบตัวพวกเขาทั้งคู่ไม่ได้มีแค่ความเงียบงันอีกต่อไป... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนกำลังล้อมกรอบเข้ามา "เป้าหมายยังไม่ตาย! จัดการซ้ำ อย่าให้มันได้ร่ายสกิล!" เสียงตะโกนดังก้องจากชายในชุดเกราะสีดำสนิท ตราสัญลักษณ์รูปมงกุฎหนามประทับอยู่บนหน้าอก—กิลด์อิมพีเรียล เรย์พยุงตัวลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดจากการปะทะกับรอยแยกมิติยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ในดวงตาของเขากลับฉายแววเย็นชาจนน่าขนลุก เขาหันไปมองลูน่าเพียงชั่วครู่ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปาก "ลูน่า ถอยไปอยู่หลังฉัน... วันนี้กิลด์อิมพีเรียลจะได้รู้ว่า การส่งนักฆ่ากระจอกๆ มาหาฉัน มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของพวกเขา" "เรย์... ระวังตัวด้วย พวกมันไม่ใช่แค่ผู้เล่นธรรมดา พวกมันได้รับบัฟจากเซนอสมาเต็มอัตราศึก!" ลูน่าเอ่ยเตือนด้วยเสียงสั่นเครือ นักฆ่าสามคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ดาบสั้นอาบยาพิษสีม่วงเรืองแสงวูบวาบ พวกมันเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงเกินกว่าผู้เล่นระดับ 50 ทั่วไปจะทำได้ เรย์ไม่ได้ขยับหนี เขาแค่ทิ้งตัวต่ำลงเล็กน้อย ดาบในมือดึงออกจากฝักด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน *ฉับ!* เสียงโลหะตัดผ่านเนื้อดังสนั่นเพียงครั้งเดียว ร่างของนักฆ่าทั้งสามชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะแตกสลายกลายเป็นละอองพิกเซลสีดำ ระบบแสดงค่าความเสียหายที่พุ่งทะลุเพดานจนค่าพลังชีวิตของพวกมันกลายเป็นศูนย์ในพริบตา "อะไรกัน... เป็นไปไม่ได้!" หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าตะโกนลั่น มันถอยหลังกรูด "ข้อมูลบอกว่าเลเวลมันแค่ 60! ทำไมดาเมจถึงรุนแรงขนาดนั้น!" เรย์ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาวางเท้าลง พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะชีพจรของเขา "พวกแกได้รับคำสั่งจากเซนอสให้มากำจัดฉันงั้นหรือ? บอกมันไปเสียล่ะ ว่าของเล่นที่ส่งมาน่ะ... มันไม่พอให้ฉันขยับกล้ามเนื้อด้วยซ้ำ" เขาไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป เรย์กระชากพลังงานจากแกนกลางดันเจี้ยนที่เขารวบรวมไว้ตั้งแต่เริ่มบททดสอบ ร่างของเขาถูกปกคลุมด้วยออร่าสีดำขลับที่แผ่ขยายออกไปจนห้องโถงเริ่มพังทลาย มันไม่ใช่เวทมนตร์ของผู้เล่น แต่มันคืออำนาจของ 'เจ้าของดันเจี้ยน' ที่แท้จริง นักฆ่าที่เหลืออีกสิบกว่าคนต่างหวาดกลัวจนก้าวไม่ออก พวกมันพยายามร่ายสกิลป้องกันระดับสูง แต่ทว่า... พริบตาต่อมา เรย์ก็ปรากฏตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น "สกิล [ตัดวงจรชีวิต]..." เรย์กระซิบแผ่วเบา เพียงแค่สะบัดข้อมือ พื้นที่โดยรอบในรัศมีสิบเมตรก็บิดเบี้ยว นักฆ่าเหล่านั้นถูกแรงกดดันมหาศาลบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก ดาบในมือของเรย์เปล่งประกายสีเลือด เขาสังหารคนเหล่านั้นอย่างไร้ความปราณี ไม่ใช่เพราะความโกรธแค้น แต่มันคือความเฉียบขาดที่สั่งสมมาจากความเจ็บปวดในอดีต เมื่อควันจางลง เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เรย์เก็บดาบเข้าฝัก เขามองไปยังซากศพเหล่านั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันไปทางประตูห้องที่ถูกพังทลายลงมา ทว่า... ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของประตู ร่างนั้นสูงใหญ่ สวมชุดเกราะเต็มยศที่สลักลวดลายทองคำอันหรูหรา และที่สำคัญที่สุดคือใบหน้าที่คมเข้มนั้น... มันคือเซนอส หัวหน้ากิลด์อิมพีเรียลที่ดูจะมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง "น่าประทับใจจริงๆ" เซนอสปรบมือช้าๆ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขากำลังมองเรย์ด้วยสายตาของนักล่าที่เจอของเล่นถูกใจ "แกพัฒนาไปไกลกว่าที่ฉันคิดไว้มาก เรย์... แต่แกควรรู้ไว้นะว่า ที่แกฆ่าไปเมื่อกี้ ไม่ใช่นักฆ่าจริงๆ ของฉันหรอก" เซนอสหยุดยืนอยู่ห่างจากเรย์เพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะยกมือขึ้นปลดล็อกหน้าต่างระบบบางอย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "พวกมันเป็นแค่ 'ตัวแทน' ที่ถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำของแก... ความทรงจำตอนที่แกโดนหักหลังไงล่ะ" ทันใดนั้น บาดแผลที่หน้าอกของเรย์ที่เคยหายดีแล้วกลับปริแตกออก มีไอสีดำพุ่งออกมาจากตัวเขาเหมือนมีชีวิต ก่อนจะรวมตัวกันกลายเป็นรูปร่างของมนุษย์อีกครั้ง... ร่างที่มีใบหน้าเหมือนกับเรย์ไม่มีผิดเพี้ยน—ร่างที่เขาเห็นในรอยแยกมิติก่อนหน้านี้ ร่างนั้นก้าวเดินออกมาจากร่างของเรย์ และคว้าคอเสื้อของเขาไว้แน่นพร้อมกระซิบข้างหู "ยินดีที่ได้รู้จักนะ... ตัวฉันที่อยู่ในกรงขัง" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ จอมเวทไร้นาม