ขุมทรัพย์ในหอคอย

"อย่าขยับเชียวล่ะลูน่า ถ้าไม่อยากให้หัวของเธอหลุดออกจากบ่าไปพร้อมกับกับดักเวทมนตร์พวกนี้" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในโถงลึกของหอคอยชั้นที่ 17 อากาศรอบกายเขาราวกับถูกแช่แข็งด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้หันกลับไปมองเอลฟ์สาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง แต่สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากำลังจดจ้องไปยัง 'จุดบกพร่อง' ของโครงสร้างเวทมนตร์ที่ซ้อนทับกันอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่ดันเจี้ยนธรรมดาตามที่ระบบแสดงผล แต่มันคือบั๊กเชิงโครงสร้างที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือของผู้มีอำนาจลึกลับในอดีต "ที่นี่... ไม่ใช่พื้นที่ที่ระบบควรจะอนุญาตให้ผู้เล่นเข้าถึงได้" ลูน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะที่ดวงตาสีมรกตพยายามกวาดมองอักขระโบราณที่ส่องแสงวาบวับอยู่บนผนังหิน "เรย์ ถ้าเราก้าวพลาดแม้แต่นิ้วเดียว พลังงานมิตินี้จะฉีกกระชากเราจนไม่เหลือซากนะคะ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ฉันหมายถึง ไม่เหลือซากนะครับ" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทขยับขึ้นช้าๆ นิ้วชี้แตะลงบนจุดกึ่งกลางของวงแหวนเวทที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น หน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา แต่คราวนี้มันไม่ได้แสดงค่าพลังปกติ มันแสดงโค้ดคำสั่งสีเลือดที่เต้นเร้าดั่งหัวใจ *ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบช่องโหว่ระดับ 'พระเจ้า' ต้องการปลดล็อกไอเทม 'เศษเสี้ยวแห่งผู้สร้าง' หรือไม่?* "ปลดล็อก" เรย์เอ่ยคำสั่งสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าภายในใจของเขากลับร้อนรุ่มเหมือนเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้ ความเจ็บปวดจากการถูกกิลด์ 'เซนนิธ' ของเซนอสทรยศในวันวานยังคงเป็นแผลเป็นที่ฝังลึก ทุกความสำเร็จของเขาในวันนี้คือการตบหน้าพวกมันให้ฉาดใหญ่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ *แกร๊ก!* เสียงกลไกหินโบราณเคลื่อนตัวดังสนั่นไปทั่วหอคอย ผนังหินที่ดูไร้รอยต่อค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นหีบสมบัติขนาดเล็กที่วางอยู่บนแท่นศิลาสีดำสนิท ไอเทมที่อยู่ภายในไม่ได้เปล่งแสงเจิดจ้า แต่กลับแผ่รังสีแห่งความว่างเปล่าที่ทำให้แม้แต่แสงสว่างในห้องยังถูกดูดกลืนเข้าไป เรย์เดินเข้าไปใกล้ แท่นศิลาไม่ได้ป้องกันด้วยเวทมนตร์ แต่มันป้องกันด้วย 'กฎเกณฑ์' ที่โลกใบนี้ตั้งขึ้น "นี่มัน..." ลูน่าก้าวเข้ามาสมทบ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า "ไอเทมระดับตำนานที่ถูกลบไปจากสารบบของระบบนานนับร้อยปี... 'แหวนแห่งการย้อนคืนมิติ' ในตำนานเล่าว่ามันสามารถเปลี่ยนค่าสถานะของไอเทมชิ้นใดก็ได้ให้กลายเป็นระดับที่ไม่มีวันพังทลาย" เรย์หยิบไอเทมนั้นขึ้นมา สัมผัสเย็นเยียบแทรกซึมผ่านผิวหนังของเขาเข้าสู่กระแสเลือด ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในตัวเขาเอง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเริ่มสั่นไหวไปถึงภายนอกดันเจี้ยน ราวกับว่าหอคอยทั้งหลังกำลังจะพังทลายลงจากการถูกดึงเอาสมบัติชิ้นสำคัญออกไป "เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินเบื้องหลัง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ฟังดูอบอุ่นแต่แฝงด้วยความอำมหิตทำเอาลูน่าชะงักไปทันที "ยินดีด้วยนะ เรย์... นายหามันเจอจนได้" เรย์หยุดก้าวเท้า เขาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีขาวสะอาดตาที่ดูขัดกับความสกปรกโสมมในจิตใจ เซนอส หัวหน้ากิลด์เซนนิธยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ที่ปากทางเข้า ดวงตาคู่คมของเขาส่งประกายหิวกระหายมองมาที่แหวนในมือของเรย์ "ฉันปล่อยให้นายนำหน้ามานานพอแล้ว" เซนอสกล่าวพลางชักดาบเล่มยาวที่เปื้อนคราบเลือดเก่าๆ ออกมา "ขอบคุณที่อุตส่าห์ไขรหัสลับและทำลายกับดักที่ยุ่งยากนั่นให้ฉันนะ... ทีนี้ ส่งของในมือมาให้ฉันซะ แล้วฉันจะให้คนของฉันเก็บศพนายไว้ในที่ที่สมเกียรติที่สุด" เรย์หมุนตัวกลับมาช้าๆ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำจากการเปิดใช้สกิล 'นัยน์ตาแห่งความว่างเปล่า' ความแค้นที่สั่งสมมานานปะทุขึ้นในอก เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัว แต่กลับยกยิ้มให้ศัตรูที่เคยเป็นถึงอดีตเพื่อนร่วมทีม "เซนอส... นายคิดจริงๆ หรือว่าที่นี่คือจุดจบของฉัน?" เรย์ชูแหวนในมือขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตระหนกของเซนอส ไอเทมชิ้นนั้นเริ่มส่องแสงสีดำสนิทที่แปรเปลี่ยนสภาพแวดล้อมรอบตัวให้กลายเป็นช่องว่างมิติบิดเบี้ยว "ฉันไม่ได้พามันออกมาเพื่อให้นายแย่งชิง แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของ 'จุดจบ' ของกิลด์นายต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นจากฐานของหอคอย แรงสั่นสะเทือนทำเอาพื้นดินใต้เท้าของเซนอสแตกร้าว และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว พื้นที่ที่พวกเขายืนอยู่ก็พลันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเรย์และลูน่าร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ในขณะที่เซนอสพุ่งตัวตามมาด้วยความบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ สิ่งที่รออยู่เบื้องล่างนั้นไม่ใช่พื้นดิน แต่มันคือประตูมิติขนาดมหึมาที่ถูกเปิดค้างไว้ด้วยพลังของแหวนที่เรย์เพิ่งได้รับ และคนที่ก้าวออกมาจากประตูมิตินั้น... คือคนที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ในเซิร์ฟเวอร์นี้อีกต่อไป บุคคลนั้นก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เรย์ต้องชะงักลมหายใจ รอยยิ้มที่เป็นเหมือนเงาสะท้อนของตัวเขาเองในวันที่สูญเสียทุกอย่าง "ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียทีนะ เรย์" ความหวังที่เรย์พยายามไขว่คว้ามาตลอดกำลังถูกสั่นคลอนด้วยตัวตนที่แท้จริงของ 'ผู้สร้าง' ระบบที่แท้จริงปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับความตายที่หอมหวานรออยู่เบื้องหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ