กลยุทธ์ที่เหนือชั้น

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นโอโซนที่เกิดจากการลัดวงจรของเวทมนตร์อาคมอบอวลไปทั่วโถงทางเดินหินอ่อนสีดำสนิท เซนอสหยุดฝีเท้าลง หน้ากากทองคำที่เขาใช้ปกปิดใบหน้าดูราวกับจะสะท้อนความกระหายอำนาจที่ซ่อนอยู่ในแววตา เขาหันไปมองลูกน้องนับสิบที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าวิตก ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "พวกนายกลัวงั้นเหรอ?" เซนอสเอ่ยขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทุกคนหยุดชะงัก "แค่ห้องทดลองกระจอกๆ ที่ไอ้เศษสวะนั่นอ้างว่าเป็นของตัวเอง ถึงกับมือสั่นเชียวหรือ?" ไม่มีใครกล้าตอบโต้ แม้แต่รองหัวหน้ากิลด์ผู้เก่งกาจก็ทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้นรองเท้าของตัวเอง ความกดดันในอากาศที่นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา มันหนักอึ้งเหมือนมีใครบางคนกำลังบีบเค้นออกซิเจนออกจากปอดของพวกเขาทีละน้อย *ตึง...* เสียงกลไกประตูหนักนับร้อยตันเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นโถงกว้างที่ดูเหมือนใจกลางของดันเจี้ยนทับซ้อน เรย์ยืนอยู่ใจกลางห้องนั้นเพียงลำพัง เบื้องหลังของเขาคือเงาร่างของลูน่าที่กำลังวาดอักขระเวทสีครามลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เธอไม่ได้ดูตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอจับจ้องมาที่กลุ่มผู้บุกรุกราวกับมองดูฝูงมดที่กำลังเดินเข้าสู่กับดัก "ช้าไปหนึ่งนาทีกับสิบสองวินาทีนะครับ เซนอส" เรย์พูดพลางปิดหน้าต่างสถานะสีฟ้าเบื้องหน้าลง เขาสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้มที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยพลังงานเวทมหาศาล เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรู แววตาของเรย์ไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความนิ่งเฉยที่น่าสะพรึงกลัวกว่าสิ่งใด เซนอสหัวเราะร่วน ดาบเล่มยาวในมือเรืองแสงสีทองอร่าม "นึกว่าจะหนีไปแอบที่มุมไหนเสียอีก เรย์ นายมันก็แค่พวกบั๊กที่โชคดี... วันนี้แหละที่ฉันจะลบข้อมูลความผิดพลาดอย่างนายออกไปจากเซิร์ฟเวอร์นี้ให้สิ้นซาก" "ความผิดพลาดเหรอ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เยือกเย็นของเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด "โลกใบนี้มันไม่ใช่เกมที่นายเป็นเจ้าของหรอกนะเซนอส แต่มันคือสนามรบที่คนอ่อนแออย่างนายไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวข้ามขีดจำกัดที่ตัวเองสร้างขึ้น" ลูน่าขยับมือเบาๆ อักขระสีครามรอบตัวเธอก็ระเบิดแสงวาบขึ้น ทันใดนั้นกำแพงในห้องทดลองก็เปลี่ยนสภาพ พื้นที่เคยเป็นหินแข็งกลับกลายเป็นของเหลวหนืดสีดำสนิทที่กำลังก่อตัวเป็นโซ่ตรวนพุ่งเข้าหาเหล่าผู้บุกรุกอย่างรวดเร็ว "กับดักงั้นเรอะ! กระจายตัวออกไป!" เซนอสแผดเสียงสั่ง ทว่าทุกอย่างสายเกินไป พลังของเรย์ในตอนนี้ไม่ใช่พลังที่ได้มาจากระบบมาตรฐานที่เซนอสรู้จัก แต่มันเป็นพลังที่เรย์ดัดแปลงผ่าน 'ช่องโหว่' ของดันเจี้ยนที่ไม่มีใครเคยเข้าถึง เรย์ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปราวกับภูตผี ก่อนจะไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังเซนอสในชั่วพริบตา ดาบสั้นที่เคลือบด้วยพลังงานความมืดจ่อเข้าที่ลำคอของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ เสียงกระซิบของเรย์เย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลัง "รู้ไหมว่าอะไรคือความแตกต่างระหว่างฉันกับนาย... นายสู้เพื่อรักษาบัลลังก์ที่จอมปลอม แต่นายลืมไปว่าในดันเจี้ยนแห่งนี้ กฎของระบบไม่ได้ตัดสินว่าใครแข็งแกร่งที่สุด แต่มันตัดสินว่าใคร 'เข้าใจ' กลไกของมันได้ลึกซึ้งที่สุดต่างหาก" เซนอสพยายามจะตวัดดาบสวนกลับ แต่เขากลับพบว่าร่างกายของเขาไม่ขยับตามสั่ง สถานะ 'อัมพาตเชิงข้อมูล' ที่เรย์แอบติดตั้งไว้ในอากาศตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเดินก้าวเข้ามาในห้องกำลังกัดกินระบบประสาทของเขาอยู่ "อย่าได้ริอ่านจะขัดขืน" เรย์กล่าวพลางยกมือขึ้นชี้ไปที่เพดานห้อง "ลูน่า เริ่มได้" ลูน่าพยักหน้า อักขระเวทนับพันตัวที่เธอร่ายไว้ลอยลงมาทับซ้อนกันเป็นวงแหวนขนาดใหญ่ที่หมุนวนอยู่เหนือหัวของพวกเซนอส แรงดึงดูดมหาศาลเริ่มฉีกกระชากชุดเกราะระดับตำนานของพวกเขาทีละชิ้น มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการ 'ถอดถอน' สิทธิพิเศษที่กิลด์ของเซนอสมีเหนือผู้เล่นคนอื่น "นี่แก... แกทำอะไรกับระบบ!?" เซนอสคำรามด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขารู้สึกว่าค่าสเตตัสที่เขาสะสมมาตลอดหลายปีค่อยๆ ลดฮวบลงราวกับเลขในนาฬิกาจับเวลา "ฉันไม่ได้ทำอะไรที่ผิดกฎหรอกนะ แค่กำลังทำ 'การคืนค่า' ให้กับเซิร์ฟเวอร์เท่านั้น" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ "สิ่งที่พวกนายยึดครองมาตลอด มันไม่เคยเป็นของนายตั้งแต่แรก เซนอส" ขณะที่เซนอสกำลังจะเสียสติจากความเจ็บปวดและการสูญเสียพลัง แสงไฟในห้องทดลองก็ดับวูบลงเหลือเพียงสีแดงฉานที่กระพริบถี่ๆ สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งดันเจี้ยน ลูน่าที่เคยนิ่งสงบกลับเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เรย์ขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง... สิ่งที่เขาไม่ได้เตรียมใจไว้ว่าจะเกิดขึ้นในแผนการนี้ "เรย์... ระบบไม่ได้ถูกแฮ็กโดยเรา" ลูน่าพูดเสียงสั่น ขณะที่มองไปที่หน้าต่างสถานะที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท "มีใครบางคน... หรือบางสิ่งที่ 'ใหญ่กว่า' กำลังแทรกแซงจากภายนอก ดันเจี้ยนชั้นนี้ไม่ได้กำลังจะล่มสลาย แต่มันกำลังจะถูก... 'ลบออก' ไปจากแผนที่ของโลกใบนี้จริงๆ" ประตูบานที่สามของห้องทดลองที่ควรจะเป็นทางตันกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ไม่ใช่ด้วยคำสั่งของเรย์ ทว่าท่ามกลางความมืดมิดหลังบานประตูนั้น ร่างของบุรุษในชุดเครื่องแบบที่เรย์คุ้นเคยอย่างดี—ชายที่เขาควรจะฆ่าทิ้งไปตั้งแต่วันที่เขาถูกทรยศ—กำลังก้าวเท้าออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... น้องชาย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และร่วมค้นหาความลับที่อยู่เหนือขีดจำกัดไปพร้อมกันนะครับ จอมเวทไร้นามสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นระทึกยิ่งกว่านี้แน่นอนครับ