คุณหนูตัวแสบกับยามหน้าโหด

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารราคาแพงกระทบลงบนกระจกโต๊ะทำงานดังสนั่น จนกาแฟลาเต้ร้อนๆ ในแก้วเซรามิกเคลือบทองสั่นกระเพื่อม รินรดาตวัดสายตาสีน้ำตาลเข้มที่อัดแน่นด้วยความหงุดหงิดมองร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มที่ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า เธอเกลียดคนหน้าตาย และยิ่งเกลียดไอ้ประเภทที่ทำตัวเป็นเงาตามติดชีวิตเธอโดยไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวเป็นทวีคูณ "ฉันจ้างคุณมาเป็นบอดี้การ์ดค่ะ ไม่ได้จ้างมาเป็นหุ่นยนต์คอยยืนส่องก้นฉันเดิน! ออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนคุณออกไปให้พ้นตึก!" ปลายฟ้าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน นัยน์ตาคมกริบสีนิลมองสำรวจคุณหนูตัวแสบแห่งตระกูลดังที่กำลังยืนเท้าสะเอวหายใจฮึดฮัดอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอผ่านการรับมือกับคนพาลมานับไม่ถ้วน แต่เด็กสาวเอาแต่ใจที่ซ่อนความโดดเดี่ยวไว้ภายใต้เปลือกนอกอันแหลมคมคนนี้ มีบางอย่างที่ดึงดูดสายตามากกว่าที่คิด "ถ้าคุณหนูจำไม่ผิด ฉันเพิ่งเซ็นสัญญาเป็นเงาพิทักษ์ชีวิตคุณได้ไม่ถึงสามชั่วโมงดีนะคะ และในสัญญาระบุไว้ชัดเจนว่า หน้าที่ของฉันคือการอยู่ประชิดตัวในระยะห่างไม่เกินสองเมตรเพื่อความปลอดภัย... หรือว่าคุณหนูกลัวว่าตัวเองจะเผลอใจตกหลุมรักบอดี้การ์ดหน้าตาดีจนต้องสั่งให้ออกห่างคะ?" "ประสาท!" รินรดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความจี้ใจดำที่อีกฝ่ายกล้าพูดจายียวนกวนประสาทหน้าตายได้ถึงเพียงนี้ มือเรียวบางคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมใบโปรดขึ้นมาฟาดลงบนโต๊ะ "อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย หน้าอย่างเธอน่ะเหรอจะทำให้ฉันใจเต้น? ฝันไปเถอะ! ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!" "ถ้าฉันไสหัวออกไป ใครจะคอยกันกระสุนให้เวลาที่คุณหนูไปสร้างศัตรูไว้ทั่วกรุงล่ะคะ" ปลายฟ้าก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันทำให้รินรดาเผลอผถากถอยหลังโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นหนังสือบิลท์อินจนไร้ทางหนี ปลายฟ้าโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ให้ใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบ "เลิกทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาแล้วนั่งลงฟังซะ... เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของคุณอยู่ในกำมือฉันแล้วค่ะ รินรดา" กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศลอยแตะจมูก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะจนน่ากลัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาดุดันแต่ทว่าทรงเสน่ห์คู่นั้นที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันทั้งท้าทาย ดื้อรั้น และมีแรงดึงดูดบางอย่างที่สั่นคลอนเกราะป้องกันทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดชีวิต เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อตอกกลับให้อีกฝ่ายหงายเงิบ แต่ก่อนที่คำด่าทอเจ็บแสบจะหลุดออกจากเรียวปาก ปลายประโยคอันเย่อหยิ่งก็ต้องกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท "รินรดา! ลูกกล้าดียังไงถึงไปถอนหุ้นบริษัทของอา!" เสียงตวาดก้องด้วยความเกรี้ยวกราดของผู้เป็นอา ดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที ปลายฟ้าผละตัวออกจากร่างบางอย่างรวดเร็วพร้อมปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม รินรดาเบนสายตาจากใบหน้าคมคายของบอดี้การ์ดส่วนตัวไปยังผู้มาใหม่ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่เห็นว่าใครกำลังเดินเข้ามา ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดของอาหนุ่ม แต่เป็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวตามหลังเข้ามาติดๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยคมมีด ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความแซ่บและเคมีที่เริ่มคุกรุ่นนี้ค่ะ