การพิสูจน์ความจริง

แฟลชไดรฟ์สีดำขนาดเล็กเท่าปลายนิ้ววางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักราคาแพง มันนิ่งสนิทไร้การเคลื่อนไหว ทว่ากลับสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลให้กับบรรยากาศภายในห้องตัดต่อที่เย็นเฉียบจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ทิศเหนือจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับใบหน้าของพริมาที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ผู้กำกับหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครในกองถ่าย กำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่ตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่ "คุณจะบอกว่า... ไฟล์ต้นฉบับก่อนตัดต่อไม่ได้ถูกลบโดยฝีมือของคุณตั้งแต่แรกอย่างนั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันมานานนับนาที พริมาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้สุดชีวิต เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ร่างกายจะสั่นเทาด้วยความโกรธและน้อยใจ "ถ้าฉันเป็นคนทำลายมันจริง ฉันคงไม่โง่เอาหลักฐานชิ้นนี้มาวางกองไว้ให้คุณดูหรอกค่ะ... อ้อ ขอโทษที ผมติดนิสัยพูดคำลงท้ายตามคุณมานาน ชินปากไปหน่อย" พริมาสวนกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด เธอก็ไม่ยอมก้มหัวให้อีกฝ่ายเห็นความพ่ายแพ้ง่ายๆ ทิศเหนือแค่นหัวเราะในลำคอ ไม่ใช่เพราะขบขัน แต่เพราะความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาในอกจนจุกแน่น เขาจำได้แม่นว่าตัวเองเพิ่งจะต่อว่า สาดคำพูดดูถูกเหยียดหยาม และกล่าวหาเธอสารพัดเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ รอยแผลในอดีตที่เขาเคยถูกหักหลังและล้มเหลว ทำให้เขากลายเป็นคนระแวงและตัดสินคนอื่นอย่างรวดเร็วเกินไป ผู้กำกับหนุ่มยื่นมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมาพิจารณา นิ้วเรียวยาวกดเชื่อมต่อมันเข้ากับโน้ตบุ๊กส่วนตัว "ผมขอเวลาสิบนาที" เขาพูดเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจัง "ไม่ต้องมาทำเป็นสงสารหรือเห็นใจฉันหريكค่ะ คุณทิศเหนือ" พริมาเบือนหน้าหนี ซ่อนหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาขอบตา "ในเมื่อคุณปักใจเชื่อไปแล้วว่าฉันเป็นคนขายข้อมูลให้ฝั่งคู่แข่ง คุณจะมาพลิกลิ้นตอนนี้มันก็สายเกินไป ความรู้สึกที่ฉันโดนคุณดูถูก... มันเรียกคืนไม่ได้หรอกนะคะ" ทิศเหนือชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์หยุดลงทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกหันหลังให้อยู่ริมกระจกใส บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัดและแรงดึงดูดประหลาดที่ตัดไม่ขาด "แล้วถ้าผมบอกว่าผมกำลังแก้ตัวล่ะ" ทิศเหนือเอ่ยเสียงทุ้ม ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าไปใกล้ร่างบางทีละก้าว "ผมเป็นคนปากจัดและเอาแต่ใจตัวเอง นั่นคือความจริง... แต่ผมไม่ใช่คนตาบอดที่จะมองไม่เห็นความจริงตรงหน้า ถ้าหลักฐานในนี้พิสูจน์ได้ว่าคุณบริสุทธิ์ คนที่ต้องคุกเข่าขอโทษคุณ... ผมจะทำมันด้วยตัวเอง" พริมาหันขวับกลับมามองด้วยความตกใจ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบชิด ทิศเหนือสูงกว่าเธอมากจนเงาของเขาโอบล้อมร่างเธอไว้ทั้งหมด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเคร่งเครียดทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "อย่ามาพูดจาเกินเลยนะ... อื้อ" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันไฟล์ข้อมูลจากแฟลชไดรฟ์ก็ปรากฏภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดในห้องเก็บไฟล์ลับ ภาพนั้นบันทึกเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่พริมา... แต่เป็นผู้ช่วยโปรดิวเซอร์คนสนิทที่ทุกคนไว้วางใจ กำลังแอบอبيบข้อมูลและตั้งใจลบไฟล์งานทั้งหมดทิ้ง ก่อนจะจงใจวางหลักฐานปลอมเพื่อโยนความผิดทั้งหมดมาให้หญิงสาว ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทิศเหนือหันกลับไปมองหน้าจอ แล้วเบนสายตากลับมาสบตากับพริมาที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ดวงตาคมกริบของผู้กำกับหนุ่มเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดมหาศาล เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะไหล่บางเพื่อปลอบโยน "พริมา... ผม..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในยามวิกาลนี้ "ผู้กำกับครับ... เราพบตัวคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดแล้วครับ และดูเหมือนว่า... มันไม่ใช่แค่เรื่องในกองถ่ายธรรมดาซะแล้วล่ะครับ" ทิศเหนือชะงักค้าง มือที่ค้างอยู่กลางอากาศลดลงช้าๆ เขากวาดสายตามองผู้มาใหม่สลับกับพริมาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ ร่างสูงตัดสินใจหันไปเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่ที่เพิ่งก้าวเข้ามา โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่กำลังจะเปิดเผยต่อไปนี้ จะพลิกชะตากรรมของพวกเขาไปตลอดกาล... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!