ศพบนโต๊ะผ่าตัด

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอบอวลอยู่รอบตัว แผดเผาประสาทสัมผัสจนแสบจมูก แต่สำหรับ ดร.กวิน แล้ว กลิ่นนี้เปรียบเสมือนความเงียบสงบเดียวที่เขาสามารถพึ่งพาได้ในโลกที่เต็มไปด้วยความเน่าเฟะของมนุษย์ บนโต๊ะสเตนเลสสตีลเย็นเฉียบเบื้องหน้า ร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มวัยสามสิบเศษนอนทอดร่างอยู่ สภาพภายนอกไร้รอยขีดข่วน ไร้รอยช้ำ ไร้รอยแผลเป็น หรือแม้แต่ร่องรอยการต่อสู้ใดๆ ชายผู้นี้ดูราวกับกำลังนอนหลับใหลอย่างเป็นสุข หากไม่ใช่เพราะผิวหนังที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาอมม่วงจางๆ และอุณหภูมิในร่างกายที่ลดต่ำจนติดลบในความรู้สึก กวินสวมถุงมือยางสีขาวดึงรั้งจนแนบสนิทกับฝ่ามือ เขากำลังพิจารณาแฟ้มประวัติที่ถูกส่งมาพร้อมศพ "ร้อยโทภคิน" นายทหารหนุ่มอนาคตไกล ผู้เสียชีวิตอย่างกะทันหันภายในห้องพักส่วนตัว ไร้ร่องรอยการงัดแงะ ไร้สารพิษที่ตรวจพบจากการคัดกรองเบื้องต้น ตำรวจสรุปว่าเป็นภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน แต่นิติเวชผู้เยือกเย็นอย่างเขาไม่เคยเชื่อคำสรุปที่ง่ายดายเช่นนั้น ความตายมักมีความลับซ่อนอยู่เสมอ และหน้าที่ของเขาคือการผ่ามันออกมาดู "ตายเพราะหัวใจล้มเหลว? น่าขันสิ้นดี..." เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร กวินไม่ได้สะดุ้ง เขารู้ว่าใครกำลังเดินเข้ามา แม้จะไม่มีเสียงฝีเท้ากระทบพื้นเลยก็ตาม ดร.อริน ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาอาชญากรรม ก้าวออกมาจากเงาสลัวของห้อง แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบกรอบแว่นสายตาและโครงหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่มักจะทำให้กวินรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้ง เพราะมันเหมือนกับว่าอีกฝ่ายกำลังอ่านความคิดของเขาออกเสียหมดทุกอย่าง "ที่นี่ไม่ใช่ห้องบรรยายของคุณ ศาสตราจารย์อริน" กวินเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงไม่ละไปจากร่างบนโต๊ะ "และพื้นที่ตรงนี้ สงวนไว้สำหรับผู้ที่มีหน้าที่ชันสูตร ไม่ใช่นักจิตวิทยาที่ชอบเดินเตร็ดเตร่หาแรงบันดาลใจในการเขียนหนังสือจิตวิทยาขายดี" อรินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าตัดมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือจางปะปนกับกลิ่นเคมีในห้อง "คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้มาหาแรงบันดาลใจ กวิน... ผมแค่มาดูว่าศพที่ตำรวจบอกว่า 'ไร้พิษภัย' ศพนี้ จะมีรอยร้าวในจิตวิทยาแบบไหนก่อนที่มันจะถูกคุณเฉือนทิ้งลงถังขยะติดเชื้อ" อรินหยุดยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ ดวงตาคมกราบกวาดมองร่างของภคินอย่างพินิจพิเคราะห์ "ดูสิ ใบหน้านั้นสงบเกินไป ไร้ความหวาดกลัว ไร้ความเจ็บปวด เหมือนกับคนที่ยอมจำนนต่อบางสิ่ง... หรือบางคน" "จิตวิทยาของคุณใช้อธิบายความตายไม่ได้หรอกอริน" กวินตวัดสายตาขึ้นสบตากับอีกฝ่าย "ความจริงไม่ได้ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มหรือแววตาของคนตาย แต่มันซ่อนอยู่ในเซลล์ ในเนื้อเยื่อ และในเลือด... ที่สำคัญที่สุดคือ ร่างนี้ไม่มีรอยแผลภายนอก ตำรวจถึงได้ปิดคดี แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ผมบอกว่ามันผิดปกติ" อรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาส่อประกายความสนใจ "อ๋อ? งั้นแปลว่าคุณเจออะไรบางอย่างที่พวกเขามองข้ามสินะ ถึงได้เรียกผมมาดูตั้งแต่ยังไม่เริ่มเปิดผิวหนัง" กวินไม่ตอบคำถามทันที เขายกหลอดฉีดยาขนาดเล็กขึ้น เตรียมจะเจาะเก็บตัวอย่างเลือดจากเส้นเลือดดำบริเวณข้อพับของศพ "ผมยังไม่ได้เรียกคุณ คุณมาเองต่างหาก... และใช่ ผมยังไม่ได้เปิดศพ แต่ผลการตรวจคัดกรองสารพิษเบื้องต้นจากห้องปฏิบัติการเคมีเพิ่งส่งตรงมาถึงมือผมเมื่อห้านาทีก่อน" กวินวางหลอดฉีดยาลง หยิบกระดาษรายงานผลแล็บชิ้นเล็กขึ้นมาส่งให้อริน อรินรับมันไปกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย กลายเป็นความเงียบขรึมที่เข้ามาแทนที่ "แปลก..." อรินพึมพำ "สารประกอบไฮโดรคาร์บอนกลุ่มเฉพาะ... และปริมาณโพแทสเซียมในเลือดสูงเกินขีดจำกัดโดยไม่มีร่องรอยของไตวาย... นี่มันไม่ใช่การตายธรรมชาติ และไม่ใช่ยาพิษทั่วไปที่ใช้ฆ่าคนกัน" "ถูกต้อง" กวินพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "มันคือสารเคมีสังเคราะห์ที่ออกแบบมาเพื่อทำลายระบบประสาทส่วนกลางและหยุดการทำงานของหัวใจในเวลาไล่เลี่ยกัน โดยไม่ทิ้งร่องรอยการระคายเคืองที่ทางเดินอาหารหรือรอยเข็มที่ชัดเจนบนผิวหนัง... มันคือการฆาตกรรมที่ถูกออกแบบมาให้เหมือนกับความตายตามธรรมชาติอย่างสมบูรณ์แบบ" ห้องชันสูตรตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงพัดลมระบายอากาศที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับพุ่งสูงขึ้นราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านแผ่นฟิล์ม อรินเงยหน้าขึ้นจากกระดาษรายงาน สายตาคู่คมจ้องมองกวินอย่างลึกซึ้ง "คุณกำลังบอกว่า มีฆาตกรที่รอบคอบและมีความรู้ระดับศาสตราจารย์ด้านเคมีชีวะกำลังเดินลอยนวลอยู่ในเมืองนี้อย่างนั้นสินะ?" "ผมไม่ได้พูดถึงฆาตกร" กวินหันกลับมาหยิบคัตเตอร์ผ่าตัดขึ้นมา คมมีดสเตนเลสสะท้อนแสงไฟนีออนเป็นประกายวาบวับ เย็นเยียบและไร้ความปรานี "ผมกำลังพูดถึงหลักฐานที่เราต้องพิสูจน์... อริน ถอยไปหน่อย ผมจะเริ่มเปิดช่องอกแล้ว" อรินถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามคำสั่ง แต่สายตายังคงไม่ละไปจากปลายมีดที่กำลังจะกรีดลงบนผิวหนังของศพ "ระวังให้ดีนะกวิน... การเปิดศพนี้ อาจจะไม่ได้พาคุณไปพบกับความจริงที่คุณตามหา แต่อาจจะพาคุณไปเคาะประตูบ้านของคนที่คุณไม่อยากเจอที่สุดในชีวิตก็ได้" คำพูดของอรินทิ้งปมความหมายลึกซึ้งไว้ในอากาศ กวินชะงักปลายมีดที่จ่ออยู่เหนือผิวหนังของร้อยโทภคินไปชั่วเสี้ยววินาที หัวใจของเขากระตุกวูบเมื่อนึกถึงคดีเก่าเมื่อห้าปีก่อน คดีที่พรากครอบครัวของเขาไป และทิ้งร่องรอยปริศนาไว้แบบเดียวกันนี้ไม่มีผิดเพี้ยน แต่ก่อนที่กวินจะได้ตวัดมีดลงไปเพื่อเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ภายใน เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นกะทันหันจากทางเดินด้านนอก—ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่เวรเปล หรือเสียงรองเท้าผ้าใบของตำรวจร้อยเวร แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังขัดเงาที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ มุ่งตรงมายังประตูกระจกฝ้าของห้องชันสูตรแห่งนี้ กวินและอรินหันไปมองพร้อมกันด้วยความแปลกใจ ประตูห้องชันสูตรค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวของทางเดิน พร้อมกับเอกสารลับแฟ้มสีแดงสดในมือที่ประทับตราลับสุดยอดจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติ บุคคลนั้นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใต้แสงไฟ เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะการผ่าตัดครับ ดốcเตอร์... แต่ศพบนโต๊ะตัวนั้น ไม่ใช่คดีที่คุณมีสิทธิ์จะแตะต้องตั้งแต่แรกแล้ว" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ