จิตวิทยาในห้องเก็บศพ

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูก ผสมผสานกับไอเย็นยะเยือกจากห้องผ่าศพที่ถูกปรับอุณหภูมิให้อยู่ต่ำกว่าสิบห้าองศาเซลเซียส เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากเครื่องมือผ่าตัดในถาดสแตนเลสยิ่งขับเน้นความเงียบงันให้กดดันยิ่งขึ้น ดร.กวินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัด ร่างไร้วิญญาณของเหยื่อสาวในคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญนอนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนบนผิวหนังซีดเซียวที่ปรากฏร่องรอยการถูกทรมานอย่างประณีต เขากำลังใช้คีมปลายแหลมคีบชิ้นเนื้อบริเวณรอยแผลเพื่อตรวจสอบทิศทางของรอยมีดอย่างละเอียด สมาธิทั้งหมดถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหลักฐานทางกายภาพตรงหน้า จนกระทั่งเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หลังประตูกระจกฝ้า "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะการผ่าตัดครับ ด็อกเตอร์... แต่ศพบนโต๊ะตัวนั้น ไม่ใช่คดีที่คุณมีสิทธิ์จะแตะต้องตั้งแต่แรกแล้ว" ประโยคเดิมที่ยังคงก้องกังวานในความทรงจำถูกทำลายลงด้วยการก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ประตูห้องผ่าตัดเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดในชุดสูทเข้ารูปสีชาโคลก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือจางกลิ่นคาวเลือดในห้องอย่างน่าประหลาด ดร.อริน ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาอาชญากรรมผู้มีชื่อเสียงโด่งดังและรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ กำลังยืนมองศพด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เหมือนเขากำลังมองงานศิลปะชิ้นเอกในแกลเลอรีมากกว่าร่างของผู้เสียชีวิต กวินชะงักมือที่ถือเครื่องมือ เขาค่อยๆ วางคีมลงบนถาดสแตนเลสอย่างช้าๆ เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเงียบหายไป นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันกลับไปจ้องมองผู้มาเยือนด้วยความเย็นชา "ที่นี่ไม่ใช่ห้องบรรยายของคุณ ดร.อริน" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดัน "และหลักฐานบนโต๊ะนี้ ก็ไม่ต้อนรับคนที่ใช้แค่ความรู้สึกมาตัดสินคดี" อรินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นกลั้วอยู่ในความเงียบ เขายกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองรอยแผลบนหน้าอกของศพครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับแพทย์นิติเวชผู้เคร่งขัดระเบียบ "ความรู้สึกหรือครับ? น่าเสียดายนะด็อกเตอร์ที่คุณมองเห็นแค่รอยกรีดบนเนื้อหนัง แต่กลับมองไม่เห็น 'ลายเซ็น' ที่ฆาตกรจงใจทิ้งเอาไว้" อรินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะผ่าตัดอีกนิด ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ฆาตกรไม่ได้แค่ฆ่าเพื่อความสะใจ รอยแผลสามแผลที่เรียงตัวกันเป็นเส้นตรงขนานกับกระดูกซี่โครง... คุณคิดว่ามันเกิดจากความโกรธแค้นหรือความผิดปกติทางจิตแบบไหนล่ะ?" กวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เขารู้ดีว่าตามหลักนิติเวชศาสตร์แล้ว รอยแผลเหล่านั้นเกิดจากของมีคมความยาวประมาณห นิ้ว และถูกแทงด้วยความลึกที่สม่ำเสมออย่างน่าทึ่ง มันบ่งบอกถึงความเยือกเย็นและการควบคุมอารมณ์ของผู้ลงมือได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่นั่นคือทั้งหมดที่วิทยาศาสตร์ทางกายภาพบอกเขา "มันคือรอยแผลจากมีดพับทหารสัญชาติเยอรมันรุ่นเก่า ใบมีดมีความกว้างแปดมิลลิเมตร แรงกดประมาณสิบสองกิโลกรัมต่อตารางเซนติเมตร" กวินเอ่ยอ้างอิงจากสิ่งที่เขาเพิ่งตรวจวัด "นั่นคือข้อเท็จจริงทางกายภาพ ไม่ใช่จินตนาการแบบที่คุณชอบเอามาพูด" "ถูกต้องครับ... ตัวเลขของคุณแม่นยำไร้ที่ติเสมอ" อรินยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมปลาบพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "แต่คุณลืมตั้งคำถามที่สำคัญที่สุดไป... ทำไมเขาถึงต้องบรรจงแทงซ้ำที่เดิมด้วยความเร็วเท่ากันทุกครั้ง ทำไมไม่เลือกจุดที่ตายเร็วกว่านั้น เช่น ลำคอ หรือหัวใจ?" กวินนิ่งเงียบ ดวงตาคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าของอรินอย่างพิจารณา ภายในใจเริ่มมีความคิดบางอย่างสะกิดขึ้นมา แม้เขาจะไม่ชอบวิธีการคาดเดาพฤติกรรมของอีกฝ่าย แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำถามนั้นตรงกับสิ่งที่เขากำลังสงสัยอยู่ลึกๆ แต่ยังหาคำตอบทางวิทยาศาสตร์มารองรับไม่ได้ "เพราะเขาไม่ได้ต้องการแค่ปลิดชีพ" อรินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รากำลังบรรยายบทกวีให้ลูกศิษย์ฟัง "เขาต้องการ 'สื่อสาร' ฆาตกรรายนี้มีความหลงใหลในความสมมาตร เขาเป็นพวกระเบียบจัดขั้นรุนแรง (Obsessive-Compulsive) ที่มองความตายของเหยื่อเป็นพิธีกรรม และที่สำคัญที่สุด..." อรินเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อดึงสายตาของกวินให้จดจ้องมาที่ตน "เขาเป็นคนใกล้ตัวผู้ตาย เป็นคนที่เหยื่อไว้ใจจนยอมเปิดประตูให้ในยามวิกาล" กวินหรี่ตาลงเล็กน้อย "คุณเอาอะไรมามั่นใจขนาดนั้น? หลักฐานในที่เกิดเหตุไม่ได้บอกว่ามีการงัดแงะ แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเหยื่อรู้จักฆาตกรเสมอไป อาจจะเป็นการสะกดรอยตามแล้วบุกรุกตอนที่เหยื่อเผลอก็ได้" "รอยเปื้อนโคลนที่ธรณีประตูหน้าต่างฝั่งซ้าย... มันบางเกินกว่าจะเป็นรอยเท้าจากการปีนป่ายจากภายนอกครับ ด็อกเตอร์" อรินเอ่ยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ "และที่สำคัญ แก้วกาแฟสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขก ใบหนึ่งมีรอยลิปสติกของเหยื่อ แต่อีกใบ... มีรอยนิ้วมือจางๆ ที่ถูกเช็ดออกอย่างลวกๆ แต่หลงเหลือคราบกาแฟรสชาติเอสเพรสโซ่คั่วเข้ม ซึ่งเป็นยี่ห้อโปรดที่หาซื้อได้เฉพาะร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามคอนโดมิเนียมของเหยื่อเท่านั้น และเหยื่อเป็นคนแพ้คาเฟอีน... เธอไม่มีทางซื้อกาแฟชนิดนั้นมาดื่มเองแน่" คำพูดเหล่านั้นทำให้กวินชะงักไปชั่วขณะ ข้อมูลเกี่ยวกับแก้วกาแฟและรอยเปื้อนโคลนบางๆ ที่ธรณีประตู เป็นรายละเอียดปลีกย่อยที่ตำรวจกองพิสูจน์หลักฐานถ่ายภาพเก็บไว้ แต่ยังไม่ได้ถูกส่งมาถึงมือเขาในรายงานฉบับสมบูรณ์ แต่อรินกลับรู้เรื่องนี้อย่างละเอียด ราวกับว่าตัวเขานั่งอยู่ในที่เกิดเหตุตั้งแต่แรก "คุณไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหน..." กวินถามเสียงต่ำ สายตาคมกริบมองตรงไปยังจิตแพทย์หนุ่ม "ผมไม่ได้เอามาครับ... ผมแค่ 'อ่าน' มัน" อรินยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปใกล้โต๊ะผ่าตัดอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับกวินเหลือเพียงแค่ช่วงแขน กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพที่เต็มไปด้วยความดุดันและเฉียบคมแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องอึดอัด "และถ้าคุณลองพลิกศพไปดูที่แผ่นหลังด้านซ้ายตอนนี้... คุณจะพบรอยช้ำรูปทรงแปลกๆ ที่เกิดจากการถูกกดทับด้วยแหวนหัวเหลี่ยม ซึ่งเป็นอัตลักษณ์เฉพาะตัวของคนที่คุณเพิ่งปฏิเสธที่จะทำคดีให้เมื่อเช้า" กวินนิ่งค้างไปในอากาศ มือที่ถอดถุงมือยางชะงักลงทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักถึงนัยยะที่ซ่อนอยู่หลังคำพูดนั้น เขารีบหันกลับไปที่ร่างไร้วิญญาณบนโต๊ะผ่าตัด มือทั้งสองข้างเอื้อมไปพลิก肩และแผ่นหลังของเหยื่ออย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาที่นิ่งสงบแต่วาวโรจน์ของอริน ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลน บริเวณผิวหนังซีดเซียวตรงสะบักด้านซ้าย ปรากฏรอยฟกช้ำจางๆ เป็นเหลี่ยมมุมชัดเจน ซึ่งต่อให้ไม่ต้องใช้เครื่องมือทางนิติเวชพิสูจน์ ก็พอดูออกทันทีว่ามันคือรอยประทับจากหัวแหวนโลหะหนาหนัก—แหวนวงเดียวกับที่ผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นสวมไว้บนนิ้วเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนในห้องทำงานของเขาเอง! กวินสูดหายใจเข้าลึก ภายในห้องผ่าตัดที่เย็นเยียบกลับมีหยาดเหงื่อซึมตามไรผม ความจริงอันมืดหม่นและอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่าความมืดนี้ไปด้วยกันนะครับ