ศพที่ไม่มีรอยเลือด

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่เคยทำให้ 'ดร. อคิน' รู้สึกหวั่นไหว แต่ความเงียบงันที่ผิดปกติในห้องชันสูตรศพหมายเลข 4 แห่งนี้กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนมีเข็มเล็กๆ แทงอยู่ที่ท้ายทอย เขาวางมีดผ่าตัดสเตนเลสลงบนถาดเสียงดัง *กริ๊ก* สั้นๆ มันเป็นเสียงที่ดูไร้นัยยะสำหรับคนทั่วไป แต่มันดังก้องชัดเจนในโสตประสาทของคนที่ผ่านการผ่าพิสูจน์มาแล้วนับพันศพ บนเตียงเหล็กเย็นเฉียบตรงหน้าคือชายหนุ่มในวัยยี่สิบต้นๆ สภาพร่างกายภายนอกสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ผิวพรรณซีดเผือดทว่าดูเนียนละเอียดราวกับคนกำลังนอนหลับใหลอย่างเป็นสุข ไม่มีรอยเขียวช้ำ ไม่มีรอยรัดคอ หรือแม้แต่รอยนิ้วมือที่บ่งบอกถึงการต่อสู้ “สภาพศพแบบนี้... ถ้าผมเป็นตำรวจท้องที่ ผมคงลงบันทึกประจำวันว่านอนหลับแล้วหัวใจหยุดเต้นไปเอง” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยจังหวะกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อคินไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขาก็รู้ว่าชายหนุ่มในชุดโค้ทสีเข้มที่กำลังยืนพิงผนังด้วยท่าทีสบายเกินควรคือใคร 'เรย์' จอมขมังเวทที่มักจะปรากฏตัวในสถานที่ที่เขาไม่ต้องการให้มีอยู่เสมอ “ที่นี่คือห้องชันสูตร ไม่ใช่คลับหรูหราที่คุณจะเข้ามาป้วนเปี้ยนได้ตามใจชอบ คุณเรย์” อคินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากรอยกรีดที่หน้าอกศพ “และรบกวนช่วยเก็บตรรกะเหนือธรรมชาติของคุณไว้ที่อื่น ผมต้องการเพียงผลชันสูตรที่เป็นวิทยาศาสตร์เท่านั้น” เรย์ก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟนีออนเหนือหัวสะท้อนแววตาที่คมกริบดุจมีดโกน เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงศพจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาที่ขัดกับกลิ่นยาฆ่าเชื้ออย่างสิ้นเชิง “วิทยาศาสตร์เหรอคะ ดร. อคิน? คุณผ่าร่างนี้มาสามรอบแล้ว ข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของคุณก็บอกอยู่ไม่ใช่หรือว่าอวัยวะภายในมันว่างเปล่า... เหมือนถูกควักเอาวิญญาณออกไปพร้อมกับเครื่องในโดยไม่ทิ้งรอยแผลแม้แต่นิดเดียว” อคินชะงักมือที่กำลังใช้คีมถ่างช่องอก การเคลื่อนไหวของเขาสุขุมนิ่งสนิท ทว่าในใจกลับเต้นรัวด้วยความฉงนที่เจ้าตัวไม่อาจยอมรับ “อวัยวะมันไม่ได้หายไปไหน แต่มัน... สลายตัวในอัตราที่ผิดปกติจนแทบไม่เหลือเซลล์ต้นกำเนิด นี่อาจเป็นสารพิษชนิดใหม่ที่กัดกร่อนร่างกายจากภายใน” “ข้อแก้ตัวของคนยึดติดกับเหตุผล” เรย์แค่นหัวเราะพลางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากศพอย่างแผ่วเบา อคินพุ่งเข้าไปคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ทันควัน แรงบีบของเขามั่นคงและเด็ดขาด “อย่าแตะต้องหลักฐานของผม!” “ผมไม่ได้จะทำลายหลักฐาน แต่ผมกำลังเตือนคุณว่าสิ่งที่อยู่ใต้มีดของคุณไม่ใช่แค่ก้อนเนื้อ” เรย์โน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของนิติเวชหนุ่ม “คนตายคนนี้ไม่ได้หลับใหลหรอกนะอคิน เขาแค่กำลังรอ... รอเวลาที่ 'บางอย่าง' จะกลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยยืมไป” อคินสะบัดมืออีกฝ่ายออกด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนความสั่นคลอนไว้ลึกๆ เขาเป็นคนเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยตา แต่ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างไร้วิญญาณบนเตียงกำลังท้าทายตรรกะของเขาอย่างรุนแรง เขาหันกลับมาหยิบกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนเพื่อตรวจสอบชิ้นเนื้ออีกครั้ง ทว่าในวินาทีที่เขาก้มลงมองผ่านเลนส์ ภาพที่ปรากฏกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ไม่ใช่เซลล์ที่เสื่อมสภาพตามธรรมชาติ แต่ภายในเนื้อเยื่อเหล่านั้นมีเส้นใยสีดำคล้ายตัวอักษรโบราณขดตัวอยู่ราวกับมีชีวิต มันกำลังขยายตัวและเต้นตุบๆ ตามจังหวะการหายใจ... ซึ่งควรจะเป็นไปไม่ได้สำหรับคนที่ตายไปแล้วกว่าสี่สิบแปดชั่วโมง “ดูเหมือนคุณจะเริ่มเห็นสิ่งที่ผมเห็นแล้วสินะ” เสียงของเรย์เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นจริงจังจนน่าขนลุก “อคิน... สิ่งที่คุณผ่าอยู่นั่นน่ะ ไม่ใช่ศพธรรมดา แต่มันคือประตู” ทันใดนั้น ไฟในห้องชันสูตรก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิทที่ถูกปกคลุมด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอบอวลขึ้นมาแทนที่กลิ่นฟอร์มาลีน อคินควานหาไฟฉายที่คาดเอว ทว่าสิ่งที่เขาเห็นในแสงไฟสลัวๆ เมื่อเปิดมันขึ้นมาอีกครั้งกลับทำให้ลมหายใจแทบหยุดชะงัก ศพบนเตียงไม่ได้นอนอยู่นิ่งๆ อีกต่อไป ดวงตาที่เคยปิดสนิทของมันเปิดโพลงเผยให้เห็นนัยน์ตาสีขาวขุ่นที่จ้องมองมาที่เขาอย่างโหยหา และนิ้วมือที่เคยไร้เรี่ยวแรงกลับยกขึ้นช้าๆ ก่อนจะชี้ตรงไปที่ตู้เก็บเอกสารส่วนตัวของอคิน... ตู้ที่เขาเก็บไฟล์คดีปริศนาการตายของครอบครัวตัวเองเอาไว้มาตลอดหลายปี “ดูเหมือนว่า ‘ศพที่ไม่มีรอยเลือด’ จะมีเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกับตัวคุณโดยตรงแล้วนะคะ ด็อกเตอร์” เสียงกระซิบของเรย์ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในความมืด พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสีดำที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมห้อง ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีเดียวกับราตรีที่ไร้แสงดาว และในมือของมันถือบางสิ่งที่อคินรู้จักดี... ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับวันที่พ่อแม่ของเขาเสียชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาอันมืดดำไปกับนภากระซิบผีนะคะ