แขกไม่ได้รับเชิญ

“วางมีดผ่าตัดของคุณลงเสีย ด็อกเตอร์... ถ้าไม่อยากให้วิญญาณในร่างนั้นลุกขึ้นมาบีบคอคุณในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความหยอกเย้าแต่เย็นเยียบดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องชันสูตรศพ อคินชะงักมือที่กำลังจะกรีดผ่านผิวหนังบริเวณหน้าอกของศพชายไร้ชื่อที่ถูกส่งมาเมื่อหัวค่ำ เขาไม่หันไปมองเจ้าของเสียงทันที แต่กลับสูดลมหายใจลึก กลิ่นฟอร์มาลีนที่อบอวลปนเปไปกับกลิ่นดินชื้นๆ ที่เขาจำได้แม่นว่าไม่ได้มาจากอากาศถ่ายเทในห้องนี้ อคินวางมีดลงบนถาดสแตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานบาดหู ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก เรย์ยืนพิงกรอบประตูห้องชันสูตรด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเขากำลังเดินเที่ยวในสวนสาธารณะ ไม่ใช่สถานที่ที่เต็มไปด้วยความตาย ใบหน้าคมคายนั้นปรากฏรอยยิ้มมุมปากที่อคินเกลียดชังพอๆ กับที่เขารู้สึกถูกดึงดูดเข้าหามันอย่างประหลาด ในมือของชายหนุ่มถือด้ายสีแดงเส้นเล็กๆ ที่พันรอบนิ้วคล้ายใยแมงมุม “คุณเข้ามาในเขตหวงห้ามของสถาบันนิติเวชได้ยังไง เรย์” อคินถาม เสียงของเขาเรียบสนิท ทว่าแววตาหลังเลนส์แว่นกลับวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “และที่สำคัญ... คุณมาทำลายกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ของผมด้วยเรื่องงมงายพรรค์ไหนอีก” เรย์หัวเราะเบาๆ ก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ทุกย่างก้าวดูมั่นคงและไร้เสียง เขาหยุดลงห่างจากเตียงชันสูตรเพียงสองช่วงตัว สายตาของเขาจ้องมองไปยังร่างไร้วิญญาณบนเตียงด้วยความสมเพช “วิทยาศาสตร์มีขอบเขตของมัน ด็อกเตอร์อคิน แต่มันไม่มีขอบเขตสำหรับ ‘อาคม’ ที่ถูกฝังไว้ในตับม้ามของศพคนนี้” เรย์กวาดสายตามองไปรอบห้อง “คุณกำลังจะผ่าเปิดกล่องดวงใจของวิญญาณอาฆาต และเชื่อผมเถอะว่า แสงไฟนีออนในห้องนี้ไม่สามารถต้านทานความมืดที่กำลังจะทะลักออกมาได้หรอก” อคินสาวเท้าเข้าหาอีกฝ่ายทันที ระยะห่างที่ลดลงทำให้เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเรย์ “ศพนี้เสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจ ตับม้ามปกติดี ไม่มีร่องรอยของการกระทำที่วิทยาศาตร์อธิบายไม่ได้ คุณจะปั่นหัวผมไปถึงไหน? ชีวิตคนไม่ใช่ละครไสยศาสตร์ที่คุณจะมาสร้างสตอรี่เพิ่มยอดขายหรอกนะ” เรย์เลิกคิ้วมองคนตรงหน้า ความฉลาดทันกันในดวงตาของทั้งคู่ดั่งการปะทะกันของขั้วแม่เหล็กที่ผลักดันและดึงดูดในคราวเดียว เขาขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ศพนี้ไม่มีรอยช้ำ เพราะมันไม่ได้ถูกบีบคอด้วยมือเนื้อมนุษย์ แต่มันถูกรัดด้วย ‘คำสาป’ ที่ฝังรากลึกถึงกระดูก... ถ้าคุณไม่เชื่อ งั้นเราลองมาพิสูจน์กันไหม ว่าสิ่งที่วิทยาศาสตร์ของคุณมองไม่เห็น จะกัดกินคุณได้เจ็บปวดแค่ไหน” เรย์หยิบด้ายแดงเส้นนั้นออกจากนิ้ว แล้วสะบัดมันลงบนหน้าอกของศพอย่างรวดเร็ว เพียงเสี้ยววินาที... อุณหภูมิในห้องลดฮวบจนลมหายใจของอคินกลายเป็นไอสีขาว เครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่ตั้งอยู่ข้างเตียงซึ่งควรจะเงียบสนิท กลับส่งเสียงดัง ‘ตื๊ด... ตื๊ด...’ จังหวะที่ช้าลงเรื่อยๆ จนน่าขนลุก ทว่าหน้าจอแสดงผลกลับขึ้นเพียงเส้นตรงที่ไม่มีสัญญาณชีพ อคินเบิกตากว้าง เขามองเห็นเส้นด้ายสีแดงที่เรย์วางไว้ เริ่มซึมหายเข้าไปในเนื้อเยื่อของศพราวกับมันเป็นปรสิตที่มีชีวิต “นั่นมันอะไร...” อคินพึมพำ ความเชื่อมั่นในหลักการที่เขายึดถือมาทั้งชีวิตสั่นคลอน เรย์เอื้อมมือไปจับข้อมือของอคินแน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจของหมอหนุ่มเต้นผิดจังหวะ “อย่าแตะต้องมันเด็ดขาด ถ้าคุณยังอยากเป็นนิติเวชที่ไขคดีด้วยสมอง ไม่ใช่ด้วยวิญญาณ... ดูนั่นสิ ด็อกเตอร์ นั่นคือสิ่งที่พวกมันทิ้งไว้ให้เรา” อคินมองตามสายตาของเรย์ไปที่ลำคอของศพ ผิวหนังที่เคยเรียบเนียนเริ่มปรากฏรอยปื้นสีดำคล้ำขึ้นมาทีละน้อย มันไม่ใช่รอยช้ำจากแรงกดทั่วไป แต่มันเป็นรูปอักขระโบราณที่บิดเบี้ยวและขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิตอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง ทันใดนั้น ไฟในห้องชันสูตรก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับ อคินสัมผัสได้ถึงแรงลมประหลาดที่พัดผ่านแผ่นหลัง เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ฟังไม่ได้ศัพท์นับร้อยนับพันดังก้องอยู่รอบโสตประสาทของเขา ราวกับว่ากำแพงที่กั้นระหว่างโลกแห่งความตายและโลกของเขากำลังพังทลายลง ท่ามกลางความมืด อคินเห็นเพียงดวงตาของเรย์ที่เปล่งประกายสีทองจางๆ ในเงามืด “ยินดีต้อนรับสู่โลกที่วิทยาศาสตร์ไม่มีทางอธิบายได้นะ ด็อกเตอร์” เสียงกระซิบของเรย์ชิดอยู่ข้างใบหู “และดูเหมือนว่า... แขกที่เราไม่ได้เชิญมาในวันนี้ ไม่ได้มีแค่ศพนี้ศพเดียวเสียด้วย” อคินหันขวับไปทางประตูห้องชันสูตรที่เพิ่งถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงลากเท้าที่ดัง ‘ครืด... ครืด...’ มาจากทางเดินมืดมิดข้างนอกนั่น ร่างเงาหนึ่งค่อยๆ ก้าวเข้ามา แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นว่าไม่ใช่คนของสถาบันนิติเวชอย่างแน่นอน เพราะสิ่งที่กำลังเดินเข้ามา... คือศพอีกร่างหนึ่งที่ควรจะถูกฝังอยู่ในสุสานเมื่อสามวันก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาอันมืดดำไปกับนภากระซิบผีนะคะ