สายตาที่เปลี่ยนไป

"ท่านยังคงมีความสามารถในการรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของผู้อื่นได้ดีไม่เปลี่ยนเลยนะเพคะ ฝ่าบาท" เสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำในยามไร้ลมของหลินซูเหยากระทบโสตประสาทของหยางเฟยหลงจนเขาสะอึก ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีเข้มที่ลอบเข้ามาในตำหนักร้างยามวิกาลชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองนางด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ บัดนี้กลับสั่นไหวรุนแรงราวกับมีพายุโหมกระหน่ำอยู่ภายใน สามปี... ที่เขาตราหน้าว่านางเป็นเพียงดอกไม้ไร้ค่าที่รอวันเหี่ยวเฉาในวังหลัง แต่ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่หญิงสาวที่คอยแต่จะอ้อนวอนขอความรักจากเขาอีกต่อไป หลินซูเหยาในชุดผ้าเนื้อบางเบาสีเทาหม่นดูสงบนิ่ง แววตาของนางเฉยเมยจนน่ากลัว มันไม่มีร่องรอยของความโหยหา เหลือเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงกระดูกดำ "ซูเหยา... เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้งั้นรึ" หยางเฟยหลงก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยเริ่มกดทับบรรยากาศให้ร้อนผ่าว เขาเอื้อมมือหมายจะเชยคางนางขึ้น แต่ซูเหยากลับถอยหลบอย่างรวดเร็ว กิริยานั้นเย็นชาจนเขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยความเย็นเยือก "ข้าไม่ใช่สนมของท่านแล้ว และท่านก็ไม่ใช่เจ้าชีวิตของข้าอีกต่อไป สิ่งที่ฝ่าบาทควรทำในยามนี้คือการกลับไปเสวยสุขในตำหนักของสนมรัก ไม่ใช่มาเสียเวลาไล่ตามเศษซากที่ท่านเคยเหยียบย่ำจนป่นปี้ไปแล้ว" "เศษซากงั้นรึ?" เขาเค้นเสียงหัวเราะขมปร่า ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เคยแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิด "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำประชดประชัน! ข้ามาเพื่อต้องการคำอธิบาย... ความลับที่เจ้าซ่อนไว้ตลอดสามปีนั้น มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่!" มือหนาคว้าข้อมือของนางไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทิ้งรอยช้ำ แต่ซูเหยาหาได้สะทกสะท้าน นางเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหยันที่มุมปากทำให้หัวใจของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจกระตุกวูบ "ฝ่าบาทอยากทราบความจริงงั้นหรือเพคะ?" นางกระซิบชิดริมฝีปากเขา กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวชวนให้ลุ่มหลงจนสติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่าเลือน "ความจริงก็คือ... ท่านมันก็แค่บุรุษโง่เขลาที่เพิ่งจะนึกเสียดายไข่มุกในวันที่โยนมันลงโคลนตมไปแล้วอย่างไรเล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หยางเฟยหลงจะผลักร่างบางลงบนตั่งไม้เก่าๆ ด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ กลิ่นอายปรารถนาที่เขาพยายามกดทับมาตลอดสามปีระเบิดออก เขาไม่สนแล้วว่านางจะเป็นใคร หรือเขาเคยทำเลวร้ายกับนางแค่ไหน ในวินาทีนี้ เขารู้เพียงว่าเขา 'หิว'... หิวโหยสัมผัสจากผู้หญิงคนนี้จนแทบบ้า "ถ้าเจ้าอยากให้ข้าเหยียบย่ำเจ้าอีกครั้ง ข้าก็จะสนองให้!" เขาคำรามต่ำ พลางกระชากสาบเสื้อของนางออกจนเผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่ดูนวลตาดุจหยกสลัก สัมผัสที่หยาบกร้านแต่ทว่าร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงของฝ่าบาททำให้ซูเหยาครางเครือในลำคอ มิใช่เพราะความหลงใหล แต่เพราะความเคียดแค้นที่พุ่งพล่าน มือเล็กผลักอกเขาออกแต่กลับถูกตรึงไว้เหนือศีรษะ ปากหยักได้รูปของเขารุกล้ำเข้าหาซอกคอขาวระหง ขบเม้มจนเกิดรอยแดงซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนนางสั่นสะท้าน สัมผัสที่เขาปรนเปรอให้นั้นทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อน ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วสรีระที่เคยเป็นของเขาเพียงผู้เดียว ทุกการสัมผัสดูเหมือนจะย้ำเตือนถึงความทรงจำที่แตกสลาย ซูเหยากัดริมฝีปากแน่น นางปล่อยให้เขาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ในใจนึกสมเพชบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน แต่กลับตกเป็นทาสของความต้องการตัวเองได้อย่างน่าเวทนา "มองข้า... ซูเหยา มองข้า!" เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำไปด้วยแรงอารมณ์ มือหนาแทรกผ่านรอยแยกของอาภรณ์ สัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นที่เขาคิดถึงจนแทบขาดใจ ความปรารถนาในส่วนลึกของร่างกายเขาตื่นตัวและเรียกร้อง ต้องการการหลอมรวมที่หนักหน่วงเพื่อตอกย้ำว่านางยังเป็นของเขา ในจังหวะที่เขากำลังจะสูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ และนางเองก็พร้อมจะโต้กลับด้วยแผนการที่วางไว้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง "เสด็จแม่... ท่านพ่อเป็นใครหรือขอรับ?" เสียงเด็กน้อยวัยสามขวบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หยางเฟยหลงแข็งค้าง สัมผัสที่กำลังรุกรานชะงักงัน เขาค่อยๆ หันไปตามเสียงนั้นด้วยหัวใจที่แทบจะหยุดเต้น ในแสงจันทร์สลัว เด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้า... ดวงตา... และคิ้วที่ถอดแบบมาจากตัวเขาแทบไม่ผิดเพี้ยน กำลังยืนถือตุ๊กตาไม้จ้องมองพวกเขาด้วยความใสซื่อ มือของซูเหยาที่เคยสั่นเทาจากการถูกรุกราน กลับนิ่งสนิท นางยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ มองดูจักรพรรดิผู้สูงส่งที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย "นี่ไงเพคะ... ความจริงที่ฝ่าบาทพยายามตามหา" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ - มิคายามวิกาล