วอร์มเครื่องก่อนเปิดศึก

“ถ้าคิดว่าการเลือกเฉดสีตามเทรนด์ Pinterest คือสิ่งที่เรียกว่างานดีไซน์ ผมว่าคุณกำลังดูถูกสถาปัตยกรรมของผมเกินไปหน่อยนะ คุณเฌอริณ” คิรากรวางปากกาแท็บเล็ตลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ เสียงกระทบของมันดังแผ่วเบา แต่กลับคมกริบราวกับเสียงมีดที่กรีดลงบนความเงียบในห้องประชุม ผมจ้องมองไปที่ร่างบางในชุดสูทสีเบจที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่ผมแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย “และถ้าคุณคิดว่าการเอาแต่ดัดแปลงพื้นที่ให้ดู ‘เท่’ แต่ไร้ซึ่งฟังก์ชันการใช้งานจริง คือความสำเร็จของสถาปนิก... งั้นผมก็คงต้องขอบอกว่า ความเก่งของคุณมันก็แค่เปลือกนอกที่รอกาลเวลามากัดกินจนพังพินาศครับ คุณคิรากร” เฌอริณตอบกลับทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยคู่นั้นไม่มีวี่แววของความเกรงกลัว เธอเลื่อนไอแพดที่บรรจุโปรเจกต์งานดีไซน์ที่ผมเพิ่งปฏิเสธไปเมื่อครู่กลับมาวางตรงหน้าผม “ดิฉันไม่ได้เลือกสีตามเทรนด์ค่ะ แต่ดิฉันเลือกเพราะรู้ว่าแสงในห้องนี้มันเปลี่ยนทิศทางอย่างไรในเวลาสี่โมงเย็น และถ้าคุณยอมลดอีโก้ลงสักนิด แล้วดูนี่...” เธอกดรีโมทคอนโทรล แสงไฟในห้องประชุมที่จำลองสภาพจำลองห้องทำงานในโครงการเปลี่ยนไปเป็นเฉดสีวอร์มไวท์ที่ดูละมุนตา แต่มันไม่ใช่แค่เรื่องแสง เธอขยับมุมของผนังกระจกและชั้นวางของที่เธอปรับเปลี่ยนใหม่เพียงเล็กน้อย แต่กลับทำให้พื้นที่แคบๆ ดูโปร่งกว้างขึ้นอย่างน่าประหลาด ผมขมวดคิ้ว มือที่กอดอกอยู่ค่อยๆ คลายลง ผมสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวในอก ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่มันคือความรู้สึก 'ถูกต้อน' ที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากแล้ว “มันก็แค่เทคนิคทางจิตวิทยาพื้นฐาน” ผมแค่นเสียงตอบ แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่การจัดวางเลย์เอาต์ใหม่ของเธอ “พื้นฐานที่ทำให้สถาปนิกผู้โด่งดังอย่างคุณมองข้ามไปไงคะ” เฌอริณโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ คล้ายวานิลลาเจือกลิ่นไม้จางๆ ของเธอทำให้พื้นที่ส่วนตัวที่ผมพยายามสร้างขึ้นมาถูกรุกราน “การเป็นสถาปนิกที่ดีไม่ใช่แค่การสร้างตึกที่สวยที่สุด แต่คือการสร้าง ‘เซฟโซน’ ให้คนที่อยู่ในนั้นรู้สึกปลอดภัยและเป็นตัวเองที่สุดต่างหาก... คุณลืมไปแล้วหรือยังคะว่าความรู้สึกปลอดภัยมันเป็นยังไง?” คำถามนั้นกระแทกเข้าที่แผลลึกในใจผมอย่างจัง ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพความทรงจำสีซีดจางเกี่ยวกับห้องทำงานเก่าๆ ที่พังทลายลงในวัยเด็กวาบผ่านเข้ามาในหัว ผมรีบกลบเกลื่อนด้วยการหันเก้าอี้หนี “อย่าทำเป็นรู้ดีในสิ่งที่คุณไม่ได้สัมผัสครับ” ผมกดเสียงต่ำ “งานของคุณผ่าน... แค่ในส่วนของเลย์เอาต์ แต่อย่าได้คิดว่าคุณชนะผม” “ดิฉันไม่เคยคิดจะแข่งกับคุณค่ะ” เธอขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มมุมปากของเธอทำเอาหัวใจผมกระตุก “ดิฉันแค่ต้องการจะทำให้เห็นว่า... บางทีคนที่เป็นสถาปนิกมือทองอย่างคุณ อาจจะต้องการใครสักคนมาเติมเต็ม ‘ช่องว่าง’ ที่คุณมองไม่เห็นเองก็ได้” เธอก้าวเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นน้ำหอมที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวผม ผมถอนหายใจยาว พลางหยิบภาพร่างโครงการที่เธอเสนอขึ้นมาดูอีกครั้ง จังหวะหัวใจของผมเริ่มเต้นผิดจังหวะ ทั้งที่ควรจะเป็นแค่เรื่องงาน แต่มันกลับรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นให้หวั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ แต่ก่อนที่ผมจะได้ทำใจให้สงบ ประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงไปก็ถูกเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง ร่างของเลขาส่วนตัวของผมพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คุณคิรากรครับ! แย่แล้วครับ... ทางฝั่งลูกค้าวีไอพีเพิ่งโทรมาแจ้งว่าพวกเขาเปลี่ยนใจไม่เอาผังเดิมแล้ว และกำลังมุ่งหน้ามาที่สตูดิโอตอนนี้เลยครับ!” ผมลุกขึ้นยืนทันที “ใครบอกให้เขามา? แล้วเขาต้องการอะไร?” “เขาบอกว่า... เขาต้องการพบ ‘สถาปนิกที่ทำให้โครงการนี้มีชีวิตขึ้นมา’ ไม่ใช่คนคุมโปรเจกต์แบบคุณครับ!” คำพูดนั้นทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเฌอริณที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเธอรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้น เธอสบตาผม สายตาคู่นั้นดูเหนือกว่าและท้าทายในเวลาเดียวกัน คิรากร... เกมที่คุณเปิดฉากไว้น่ะ ต่อจากนี้ไปมันไม่ใช่แค่เรื่องงานแล้ว แต่มันคือเรื่องของความอยู่รอดในอาณาจักรของคุณเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความสัมพันธ์อันเร่าร้อนนี้นะครับ!