เซอร์ไพรส์ที่หน้าห้องประชุม

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มราคาแพงบนโต๊ะทำงาน ไม่ได้ช่วยให้สมองของธันวาปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในมือของสถาปนิกหนุ่มไฟแรงกำลังคีบปากกาหมึกซึมราคาแพงหมุนเล่นไปมา ขณะที่สายตาก็จ้องมองกระดาษไขร่างแบบแปลนตึกระฟ้าของโปรเจกต์ 'The Empire' ที่เข้มงวดทั้งดีไซน์และงบประมาณจนแทบอยากจะขยำทิ้งแล้วเดินออกจากบริษัทให้รู้แล้วรู้รอด "ไอ้ธันวา มึงทำหน้าเหมือนคนท้องผูกมาสามชาติครึ่งแล้วนะเว้ย ผ่อนคลายซะบ้าง" กวิน โยนสมุดบันทึกเล่มหนาลงบนโต๊ะทำงานของเพื่อนสนิท เสียงกระแทกดังปึกเรียกสติให้ธันวาละสายตาจากงานตรงหน้า สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจยาวพรืด พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด "มึงไม่มานั่งปวดหัวกับโครงสร้างรับน้ำหนักของอีตานายทุนจอมเรื่องมากคนนั้นมึงไม่รู้หรอกไอกวิน กูแก้แบบมาสามรอบแล้วนะ รอบนี้ถ้ายังไม่ผ่าน กูจะเอาไม้บรรทัดทีฟาดหัวสถาปนิกที่ตรวจงานแม่มเลย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างถือดี "คนเรานะ ถ้าไม่มีหัวทางศิลปะแล้วมาทำตัวเป็นเซียนติ่งกระเบียดนิ้ว มันน่ารำคาญชะมัด" "ปากดีระวังตัวเถอะมึง ได้ข่าวว่าหัวหน้าโครงการคนใหม่ที่จะย้ายเข้ามาคุมโปรเจกต์นี้วันนี้ เป็นคนเนี๊ยบระดับสิบ ขู่ขวัญมาว่า 'โหด' และ 'เคี่ยว' ชนิดที่ต่อให้เป็นสถาปนิกมือรางวัลอย่างมึงก็ยังต้องร้องขอชีวิต" กวินหัวسเราะในลำคออย่างนึกสนุก พร้อมกับยกกาแฟขึ้นจิบ "โหดเหรอ?" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววท้าทายชัดเจน "จะรอดูก็แล้วกันว่า 'โหด' ที่ว่า จะทนฝีปากสถาปนิกอย่างธันวาคนนี้ได้กี่น้ำ ใหญ่มาจากไหนกันเชียว ถึงต้องให้กูต้องก้มหัวให้" ประโยคท้าทายยังไม่ทันจางหายจากริมฝีปาก ประตูห้องประชุมใหญ่ที่อยู่ถัดจากโต๊ะทำงานก็ถูกเปิดออกด้วยแรงผลักพอเหมาะ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นปาร์เกต์ดัง *คลิ๊ก... คลิ๊ก... คลิ๊ก...* เป็นจังหวะมั่นคงและทรงพลัง ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่สนามประลอง ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวออกมาด้วยท่าทีสง่างาม เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้เป็นระเบียบเผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ที่สะสวยเฉียบคม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาฉายแววเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ทว่าทันทีที่สายตาคู่นั้นกวาดมาเจอสถาปนิกหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างทำหน้ากวนประสาทอยู่ริมกระจกฝ้า... ฝีเท้าคู่นั้นก็ชะงักกึกโดยอัตโนมัติ ธันวาที่กำลังจะเอ่ยปากแซวเพื่อนต่อ ถึงกับกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอทันที ร่างกายของเขานิ่งค้าง ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลัง สมองที่เคยประมวลผลแปลนตึกได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าในเสี้ยววินาที ผู้หญิงคนนั้น... ใบหน้านั้น... รอยยิ้มมุมปากที่กำลังเหยียดขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน... "ไง... นายธันวา ไม่เจอกันนานนะ ยังปากดีไม่เปลี่ยนเลยนี่" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงสำนักงาน กวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักกาแฟพรวด รีบคว้าทิชชูมาเช็ดปากแล้วสลับมองหน้าระหว่างเพื่อนสนิทกับผู้หญิงคนมาใหม่ด้วยความตื่นตะลึง ธันวาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้โดยอัตโนมัติ มือหนากำขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่องอขาว แววตาที่เคยหยิ่งผยองและเต็มไปด้วยความท้าทายเมื่อครู่ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนกรุ่นโกรธอย่างปิดไม่มิด รินรดา... อดีตคู่ปรับตัวฉกาจสมัยมหาวิทยาลัย ผู้หญิงคนที่เขาเคยประกาศกร้าวไว้ว่าชาตินี้จะไม่ขอร่วมงานด้วยเด็ดขาด! และตอนนี้... เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ในฐานะ 'หัวหน้าโครงการ' คนใหม่ ธันวากัดฟันกรอด หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความประหลาดใจ หรือความรู้สึกบางอย่างที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาหลังจากหลับใหลไปหลายปี "เธอ..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างบางที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตานิ่งสงบ "เธอมาทำอะไรที่นี่..." รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้ระคนใจสั่น เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเขา ดวงตาคู่นั้นสת้อนภาพของเขาชัดเจน "ถามแปลกนะธันวา..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ในเมื่อฉันเป็น 'บอส' คนใหม่ที่จะมาคุมโปรเจกต์นี้... และแน่นอนว่า... มาคุม 'ความประพฤติ' ของนายด้วย" ธันวาชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นอายความคุ้นเคยและแรงดึงดูดประหลาดตีรวนขึ้นมาในอกจนเขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ