สงครามน้ำลายเริ่มต้น

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ดังจนน่าตกใจ แต่มันหนักแน่นพอที่จะหยุดเสียงซุบซิบของทีมงานเบื้องหลังได้ชะงัก "ผมถามคุณเป็นครั้งที่สามแล้วนะครับคุณธันวา ว่าทำไมแปลนโครงสร้างส่วนรีเซฟชันถึงถูกหั่นงบลงไปสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งที่มันคือจุดขายแรกที่ลูกค้าจะเห็น" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง เธอยืนกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรง Cat-eye จ้องมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มข้างหนึ่งอย่างนึกระอา เขายTตัวพิงพนักเก้าอี้บ้าง แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอกเลียนแบบท่าทางของเธออย่างจงใจ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นมานั้นช่างชวนหมั่นไส้เสียจนคนมองอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าผากสักที "หั่นงบเหรอครับ? ใช้คำว่า 'จัดสรรใหม่ให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด' จะดูฉลาดกว่านะครับคุณหัวหน้าโครงการ หรือว่าสมองระดับเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากมหา'ลัยเดียวกัน จะเสื่อมถอยไปตามกาลเวลาจนอ่านตัวเลขไม่ออกแล้ว" "ธันวา!" รินรดาคิ้วกระตุกทันที เธอกัดกรามกรอดจนสันกรามขึ้นเป็นแนวชัด "อย่ามาใช้วิธีประชดประชันเด็กๆ แบบนี้ที่นี่ นี่คือที่ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมางอแงเพราะโดนแย่งซีนเมื่อหปีก่อน" "โอ้โห..." ธันวาทำทีเป็นเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นทาบอก "พูดแบบนี้หมายความว่าไงครับเนี่ย ร้อนตัวหรือเปล่า? ใครกันแน่ที่ฝังใจเรื่องเมื่อก่อน จนตอนนี้ทำอะไรก็ต้องคอยขัดขาผมทุกก้าว... อ้อ หรือว่าที่ทำเป็นเข้มงวดใส่ผมเนี่ย เพราะลืมหน้าหล่อๆ ของผมไม่ได้กันแน่ครับ" บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงทันตาเห็น ทีมงานร่วมสิบชีวิตต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ทำได้เพียงเหลือบมองคู่กัดระดับตำนานที่กำลังสาดกระสุนใส่กันด้วยสายตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกระงับโทสะ เธอยันมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดัน ดวงตาคมกราบกรานมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่คมของอดีตคู่ปรับ "มั่นใจในตัวเองให้มันน้อยลงหน่อยธันวา แผนของคุณมันเวิร์กบนกระดาษ แต่ในความเป็นจริง ผู้รับเหมาเขาไม่อนุมัติวัสดุเกรดนั้นหรอกถ้าไม่อยากโดนฟ้องล้มละลาย... อยากโชว์พาวเวอร์จนตัวสั่น แต่ลืมมองความเป็นจริง น่าสมเพชชะมัด" คำว่า 'น่าสมเพช' ทำเอาธันวาชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าหล่อเหลาเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหรี่ลง รังสีความเย็นชาและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจนจนคนรอบข้างรู้สึกหนาวสันหลัง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนเหลือแค่เพียงความกว้างของโต๊ะทำงาน รินรดาผงะไปเล็กน้อยแต่ก็ยังฝืนยืนหยัดสู้สายตา ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "คุณว่าใครน่าสมเพชนะครับ..." ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลดระดับลงจนกระซิบนั้นเต็มไปด้วยความอันตราย "ถ้าแผนนี้มันห่วยแตกอย่างที่คุณปากดีใส่ผม ทำไมคุณถึงเปิดดูมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตีสามล่ะครับ... หm? สายสืบผมรายงานมานะ ว่าไฟในห้องคุณยังเปิดอยู่เลย" รินรดาหน้าชาหนึบ หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ เธอเผลอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลืมตัว "คุณ... ส่งคนสะกดรอยตามฉันเหรอไอ้คนบ้า!" "เขาเรียกว่า 'ใส่ใจ' ต่างหากครับ ถ้าผมไม่ใส่ใจคุณ... ป่านนี้ผมคงเซ็นอนุมัติแปลนอื่นไปนานแล้ว ไม่มานั่งเถียงกับคนปากแข็งแถวนี้หรอก" ประโยคหลังธันวาจงใจลดเสียงให้เบาลง ทว่าแววตาที่มองเธอนั้นกลับไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความกวนประสาท มันร้อนแรงและลึกซึ้งเสียจนรินรดาต้องเบือนหน้าหนี หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ก่อนที่สถานการณ์จะก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างการทำงานไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะ "ขอโทษครับท่าน... พอดีท่านประธานโทรมาแจ้งด่วนว่า..." กวินเพื่อนสนิทควบตำแหน่งผู้จัดการโครงการฝ่ายปฏิบัติการก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขากวาดสายตามองธันวาและรินรดาที่ยืนประจันหน้ากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "มีอะไรวะไอ้กวิน พูดมา" ธันวาถอนหายใจฮึดฮัด ยืดตัวตรงยอมถอยห่างจากรินรดาอย่างขัดใจ กวินกลืนน้ำลายอีกอึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท "ท่านประธานพา 'ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของปีนี้' มายืนรออยู่ที่ล็อบบี้แล้วครับ... และคนที่เดินมาด้วยกันเพื่อจะมาตรวจดูโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง ก็คือแฟนเก่าที่คุณรินรดากับคุณธันวารู้จักกันดี... คนนั้นครับ" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองกวินทันที ขณะที่ธันวาชะงักกึก กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาในทันทีที่นึกถึงชื่อของบุคคลปริศนาที่เพิ่งก้าวเข้ามาปั่นป่วนโลกทั้งใบของพวกเขาอีกครั้ง -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความซึนของพระเอกเรานะครับ!