ศิลปินจอมยุ่งกับโปรดิวเซอร์จอมเนี้ยบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใส ดังสะท้อนก้องห้องบันทึกเสียงสตูดิโอ A จนพนักงานฝึกงานข้างนอกสะดุ้งเฮือก คีย์ ธันวา ไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะยอมให้ใครมาลูบคมบนพื้นที่ทำงานของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพื้นที่นั้นเพิ่งถูกย่ำยีด้วยรองเท้าผ้าใบเปื้อนโคลนของซูเปอร์สตาร์อินดี้ตัวแสบที่เพิ่งย้ายค่ายมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อสามชั่วโมงก่อน "คุณช่วยอธิบายความหมายของคำว่า 'เพลงที่เสร็จสมบูรณ์' ในพจนานุกรมของคุณให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมคะ กัลป์" น้ำเสียงของโปรดิวเซอร์หนุ่มมือทองราบเรียบ เย็นเยียบ และเจือด้วยกระแสความหงุดหงิดที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกวินาที เขายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน สายตาดุดั่งเหยี่ยวจ้องมองร่างสูงโปร่งของอีกฝ่ายที่กำลังทิ้งตัวลงนั่งพาดขาบนโซฟาหนังราคาแพงอย่างไม่เกรงใจใคร เพลิง กัลป์ เจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่และรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดในสามโลก ปรายตามองแฟ้มโปรเจกต์อัลบั้มใหม่ที่ถูกโยนมากองแทบเท้า ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่ยี่ห่าว "สำหรับผม เพลงที่เสร็จสมบูรณ์คือเพลงที่มีจิตวิญญาณ ไม่ใช่ขยะตัวเลขในสเปรดชีตที่ผู้ชายเนี๊ยบจัดใส่สูทผูกไทเป๊ะๆ แบบคุณนั่งเทียนเขียนขึ้นมาหรอกนะ 'คุณธันวา'" คำว่า 'คุณธันวา' ถูกเน้นเสียงด้วยจริตจะก้านที่ชวนให้ต่อyต่อยมากกว่าต่อปากต่อคำ เพลิงจงใจลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดตัวโปรดิวเซอร์หนุ่มทีละนิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวูดดี้ปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกคีย์จนร่างสูงต้องผถากถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แต่ทว่า... ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้คีย์ฝืนยืนนิ่ง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาแพรวพราวคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ "จำใส่สมองอันว่างเปล่าของคุณเอาไว้ซะนะ กัลป์ ว่าอัลบั้มนี้คือโปรเจกต์กู้ชื่อเสียงของคุณที่ทางค่ายทุ่มงบมหาศาล และฉัน... ในฐานะโปรดิวเซอร์หลัก จะไม่ยอมให้ศิลปินอินดี้ไร้ระเบียบคนไหนมาทำลายมันเด็ดขาด เพราะฉะนั้น เลิกทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาแล้วไสก้นเข้าไปในห้องอัดซะที!" คีย์พ่นคำพูดรัวเร็วด้วยความโมโห ปลายจิ้มไปที่ประตูห้องอัดกระจกใส แต่นอกจากเพลิงจะไม่สะท้านแล้ว ร่างสูงโปร่งกลับยิ่งก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างเขาทั้งคู่เหลือแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ "ปากเกรี้ยวกราดแบบนี้... เคยมีใครบอกคุณไหมครับว่าเวลาโมโห หน้าคุณเหมือนแมวเปอร์เซียหางตั้งไม่มีผิด" เพลิงกระซิบเสียงพร่า แกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาดของโปรดิวเซอร์หนุ่มจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินลาดไหล่ "นี่คุณ!... ถอยออกไปห่างๆ เลยนะ!" คีย์ผลอกอกอีกฝ่ายสุดแรง ปลายเล็บสั่นระริกด้วยความเคืองโกรธ เขาเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ เกลียดสายตาที่เหมือนกำลังมองเหยื่อในกำมือ และที่สำคัญที่สุด... เกลียดหัวใจเจ้ากรรมที่ดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ เพียงเพราะระยะประชิดบ้าๆ นี่ "ไม่อ่ะ ผมชอบตรงนี้มากกว่า... อากาศดี แถมโปรดิวเซอร์ก็หน้าตาน่ารักดีด้วย" เพลิงแค่นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ สนุกเหลือเกินที่ได้เห็นคนระเบียบจัดอย่างคีย์สติหลุดได้ง่ายๆ เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ บรรยากาศในห้องอัดคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความขัดแย้งที่ประทุเดือด ทั้งคู่ยืนจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่มีใครยอมละสายตาหนี ใครยอมแพ้ก่อนแปลว่าใจอ่อน—และคีย์ไม่มีวันยอมให้ตัวเองพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายปากเสียคนนี้เป็นอันขาด ทว่า... ในวินาทีที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาสามครั้งรวด ก่อนที่บานประตูห้องอัดจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้จัดการฝ่ายผลิตสีหน้าตื่นตระหนก "คุณคีย์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! เพลงเดโมหลักที่เพลิงเพิ่งอัดไปเมื่อกี้... อยู่ๆ ไฟล์มันเสียหายทั้งหมด เปิดไม่ได้เลยค่ะ!" คีย์เบิกตากว้าง หันขวับกลับไปมองหน้าศิลปินตัวแสบทันที ส่วนเพลิงที่เมื่อครู่ยังทำท่าลอยชายกวนประสาท ตอนนี้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้ากลับแข็งค้าง ดวงตาคู่คมไหววับเป็นประกายความเครียดขึ้นมาทันทีทันใด ขอบคุณที่แวะมาเปิดประตูห้องอัดเข้าสู่โลกใบนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักความซึนของโปรดิวเซอร์คนนี้ไปพร้อมๆ กับรอยยิ้มร้ายๆ ของนายเอกเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!