จุดเริ่มที่ไม่ลงรอย

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกเบาๆ ของแฟ้มพรีเซนเทชันกระดาษการ์ดอาร์ตมันลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยยาวเหยียด เสียงนั้นไม่ได้ดังมากพอจะทำลายสมาธิของใครในห้อง แต่คมชัดพอจะทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีสามองศาเซลเซียส "ผมให้เวลาคุณไปทำการบ้านมาใหม่เจ็ดวัน ไม่ใช่เจ็ดปี... และโปรเจกต์ระดับมิลเลียนดอลลาร์นี้ ไม่ใช่พื้นที่สำหรับเอาขยะทางความคิดมาทิ้งเรี่ยราดแบบนี้ค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น นิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำยาชา เหนือฟ้า—ไลท์ติ้งดีไซเนอร์อัจฉริยะผู้กวาดรางวัลระดับอินเตอร์มาแล้วทุกสถาบัน ขยับกรอบแว่นสายตากรอบโลหะสีดำด้วยปลายนิ้วเรียวยาว ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์ใสคู่นั้นกวาดมองผู้บริหารและทีมครีเอทีฟที่นั่งหน้าซีดเป็นไก่ตาแตกทีละคน ก่อนจะมาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่เก้าอี้ตัวสุดท้ายริมสุด ตรงนั้น... คือร่างโปร่งในเสื้อเชิ้ตโอเวอร์사이즈สีขาวพับแขนขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นข้อมือขาวเนียนและนาฬิกาสไตล์มินิมอล แทนไทไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาดั่งเช่นคนอื่นๆ เขาเพียงแต่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ราวกับบทวิจารณ์อันเผ็ดร้อนเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงสายฝนโปรยปรายนอกกระจกตึกระฟ้า "คุณเหนือฟ้าพูดจบหรือยังคะ?" แทนไทเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม ไม่มีใครในบริษัทนี้กล้าต่อปากต่อคำกับเหนือฟ้า ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็น 'ปีศาจแห่งห้องควบคุมแสง' คนที่เคยไล่ผู้กำกับระดับตำนานออกจากกองถ่ายมาแล้วเพราะจัดไฟไม่ได้ดั่งใจ แต่แทนไท—กราฟิกดีไซเนอร์อิสระตัวแสบที่ถูกดึงตัวมาร่วมโปรเจกต์พิเศษนี้ กลับส่งยิ้มมุมปากให้เจ้าของฉายาจอมเผด็จการอย่างไม่สะทกสะท้าน เหนือฟ้าหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกจากตัวเขาอย่างชัดเจน "คุณมีปัญหาอะไรกับคำวิจารณ์งานของผมอีกเหรอครับ คุณแทนไท หรือว่าสมองส่วนครีเอทีฟของคุณประมวลผลคำว่า 'ไร้รสนิยม' ไม่ทัน?" "โอ้ เปล่าเลยค่ะ สมองฉันทำงานได้ดีเยี่ยมจนแยกแยะออกได้ว่า อันไหนคือความเห็นเชิงสร้างสรรค์... กับอันไหนคืออาการของคนวัยทองที่กำลังขาดความใส่ใจในเรื่องบนเตียง" แทนไทสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกรงกลัว แถมยังเจือประกายความท้าทายในดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างเปิดเผย พรึบ! เสียงกระดาษในมือของเหนือฟ้าถูกกำจนยับยับยู่ยี่ในชั่วพริบตา สันจมูกโด่งเป็นสันคมเชิดขึ้นเล็กน้อยตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งมาที่ร่างโปร่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ปากที่ขึ้นชื่อว่าจัดจ้านและไม่เคยยอมใครเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ในสายตาของคนนอก เหนือฟ้าคือเพอร์เฟกชันนิสต์ผู้เย็นชาและไร้หัวใจ แต่ในสายตาของแทนไทในตอนนี้... ผู้ชายคนนี้ก็แค่แมวยักษ์ขี้หงุดหงิดที่หางพองฟูเวลาโดนขัดใจเท่านั้นเอง "ปากดี" เหนือฟ้าเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าฉับๆ เดินออกจากหัวโต๊ะตรงเข้ามาหยุดยืนค้ำหัวเก้าอี้ที่แทนไทนั่งอยู่ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความสะอาดสะอ้านแบบผู้ชายเนี๊ยบๆ ลอยเข้าแตะจมูก "ถ้ามั่นใจว่างานของตัวเองดีนัก ทำไมไม่ลุกขึ้นมาอธิบายให้ทุกคนในที่นี้ฟังล่ะครับว่า ทำไมแสงเงาในสตอรี่บอร์ดของคุณ ถึงได้ทำลายมิติของชิ้นงานพังไม่เป็นท่าแบบนั้น" แทนไทเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายในระยะประชิด ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนแทนไทดึงสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้ากับพวงแก้ม ความใกล้ชิดกะทันหันนี้ทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติของแทนไทกระตุกวูบไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงรักษาความนิ่งและรอยยิ้มเย้าหยอกไว้ได้เป็นอย่างดี "เพราะฉันรู้ว่า... ต่อให้ฉันอธิบายด้วยเหตุผลที่ดีแค่ไหน คนที่เอาแต่ก้มหน้ามองโลกผ่านกรอบแคบๆ อย่างคุณ ก็ไม่มีวันมองเห็นความงามนอกเหนือจากตำราหรอกค่ะ" แทนไทกระซิบเสียงเบา ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมที่เงียบกริบ เหนือฟ้าชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกريบไหววูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังอธิบายไม่ถูก มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ยามที่ได้สบตากับดวงตาสุกใสที่ดื้อรั้นและทรงพลังคู่นั้น เขายื่นมือหนาลงไปค้ำพนักเก้าอี้ของแทนไทรem กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูของอีกฝ่าย "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมล่ะครับ... ว่าระหว่างอีโก้พังๆ ของคุณ กับมาตรฐานของผม ใครจะรอดไปจนถึงวันสุดท้ายของโปรเจกต์นี้" เหนือฟ้ากระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจยั่วเย้า ทว่าแฝงความอันตรายไว้อย่างเต็มเปี่ยม แทนไทกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ ความซ่าที่เคยมีสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายของคนที่ยืนประชิดติดตัว กลิ่นกายสะอาดๆ และแววตาคู่คมที่มองตรงมาทำเอาสติที่เตรียมมาอย่างดีเกือบหลุดลอย แต่ก่อนที่แทนไทจะได้อ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเด็ดเผ็ดร้อน เสียงผลักประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน "ขอโทษที่มาช้าครับพอดีรถติด... อ้าว บรรยากาศมาคุอะไรกันเนี่ย?" เสียงทุ้มคุ้นเคยของ คิน เพื่อนสนิทและโปรดิวเซอร์ร่วมโปรเจกต์ดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาในห้องประชุม ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งห้องต้องหยุดหายใจ ไม่ใช่การมาถึงของคิน... แต่เป็นร่างสูงสง่าของบุคคลที่เดินตามหลังเข้ามาติดๆ ชายหนุ่มในชุดสูทสากลเข้ารูป ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักและรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่มุมปาก ปรายตามองมาที่เหนือฟ้าและแทนไทที่ยังคงอยู่ในท่ากักตัวแนบชิดกันอย่างมีความหมาย "สวัสดีครับทีมงานทุกคน... หวังว่าผมจะยังไม่พลาดเรื่องสนุกๆ ใช่มั้ยครับ คุณน้องชาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูบานแรกเข้าสู่กับดักนี้ไปพร้อมกับ “หมอกไม้ไผ่” นะคะ