พื้นที่ส่วนตัวที่ถูกรุกล้ำ

“ถ้าคุณยังลากเส้นมั่วซั่วแบบนี้ลงในแปลนของผม อีกสามวินาทีต่อจากนี้ คุณจะได้เห็นสถาปัตยกรรมชิ้นโบแดง... เป็นถังขยะรีไซเคิลหน้าตึกค่ะ” เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดระคนเย้ยหยันดังขึ้นเหนือหัว แทนไทที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับการร่างลายเส้นกราฟิกบนแท็บเล็ตถึงกับชะงักมือ ปากเรียวบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นปะทะสายตาคมกริบของคนพูดที่ยืนค้ำหัวอยู่ เหนือฟ้าในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแข็งแรง กำลังยืนกอดอกมองผลงานของเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะวิจารณ์ให้แหลกคายคาที่ “มั่วซั่วเหรอคะคุณเหนือฟ้า?” แทนไททวนคำ เสียงสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่ยอมแพ้ “นี่มันคือคอนเซปต์ ‘Fluidity’ ที่ผสานกราฟิกเข้ากับแสงไฟแบบไร้รอยต่อ ถ้าคุณมองไม่ออกว่ามันเจ๋งยังไง แนะนำให้ไปตัดแว่นเปลี่ยนเลนส์ใหม่ หรือไม่ก็... กรุณาถอยห่างจากพื้นที่โต๊ะทำงานของฉันไปสักสามเมตรค่ะ อากาศแถวนี้เริ่มหายใจไม่ค่อยออกเพราะคุณยืนบังรัศมีหมดแล้ว” แทนไทลอยหน้าลอยตากล่าวออกไป แม้ในใจจะแอบผวาเล็กน้อยเมื่อร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานชั่วคราวในสตูดิโอแห่งนี้มากขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูก ตั้งแต่เมื่อวานที่คำสั่งเด็ดขาดของ 'คุณภูวดล' อาแท้ๆ ของเหนือฟ้าลงมาว่า ให้ทั้งคู่ย้ายสัมภาระและทีมงานทั้งหมดมารวมตัวกันทำงานในสตูดิโอส่วนกลางแห่งนี้ชั่วคราวเพื่อเร่งโปรเจกต์ โต๊ะทำงานตัวยาวที่ถูกกั้นด้วยฉากกระจกใสจึงกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมๆ ที่ไม่มีใครยอมใคร เหนือฟ้าไม่ตอบคำถาม เขาโน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบโต๊ะของแทนไทไว้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักจะนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น เลื่อนเข้ามาใกล้จนกระทั่งแทนไทต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนอย่างจัง “ปากเก่งจังนะคะ” เหนือฟ้ากระซิบเสียงต่ำ ลากเสียงยาวอย่างจงใจยั่วเย้า “หวังว่าฝีมือจะคมคายได้สักครึ่งหนึ่งของฝีปากนะ แทนไท... เพราะถ้างานพรีเซนต์สัปดาห์หน้าพังลงมา คนที่จะไม่ได้นอนไม่ใช่แค่ผม แต่คุณจะไม่มีแม้แต่ที่ยืนในวงการนี้ด้วยซ้ำ” “มั่นใจจังนะคะว่าจะไม่มีที่ยืน... ระวังเถอะค่ะ อีโก้ที่ค้ำคออยู่จะทำให้คุณหกล้มหัวฟาดพื้นเข้าสักวัน” แทนไทสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ใกล้กันเกินไปจนน่าอันตราย แทนไทพยายามดันไหล่กว้างนั้นให้ออกห่าง แต่เหนือฟ้ากลับนิ่งราวกับภูเขาหิน แถมยังฉวยจังหวะนั้นหยิบแท็บเล็ตในมือของคนตัวเล็กไปถือไว้เสียเอง “เฮ้! เอาคืนมานะ นั่นมันงานของฉัน!” แทนไทโวยวาย ลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูงจนลืมไปว่าเก้าอี้หมุนด้านหลังทำให้เสียหลัก เซนส์การทรงตัวที่หายไปชั่วขณะทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปชนกับอกแกร่งของเหนือฟ้าอย่างจัง สัมผัสจากเนื้อผ้าที่แนบชิดทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงไปถนัดตา เหนือฟ้าชะงักไปชั่ววินาที มือข้างที่ถือแท็บเล็ตยกค้างไว้ ส่วนมืออีกข้างตามสัญชาตญาณกลับคว้าเอวบางของคนตรงหน้าไว้เพื่อพยุงไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ดวงตากลมโตของแทนไทเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของคู่กัดตัวฉกาจ กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่โอบล้อมอยู่รอบตัวทำให้สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง “อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ ‘รุกล้ำ’ พื้นที่ส่วนตัวของคุณขนาดนี้” แทนไทรีบหาเสียงตัวเองเจอ พยายามดึงสติแล้วเอ่ยประชดประชันกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก เหนือฟ้าก้มมองคนในอ้อมแขน นัยน์ตาคมกู่นั้นไหววับชั่วขณะ ปลายจมูกโด่งรั้นอยู่ห่างจากแก้มใสไม่ถึงคืบ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับมีความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอาแทนไทต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ไม่เป็นไรครับ...” เสียงทุ้มต่ำเอמהแผ่วเบาจนแทบกระซิบ “พื้นที่ส่วนตัวตรงนี้... ผมยอมให้คุณรุกล้ำได้เป็นกรณีพิเศษ” คำพูดนั้นทำเอาแทนไทหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความซึนเดชาที่มักจะมีกำแพงเหล็กกั้นไว้พังทลายลงชั่วขณะ แทนไทรีบผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงแล้วถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน “พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของคุณ!” แทนไทแหวใส่เสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมา “เอาแท็บเล็ตคืนมานะ ฉันจะแก้ลายเส้นตามที่คุณต้องการแล้ว เลิกกวนประสาทแล้วกลับโต๊ะไปสักที!” เหนือฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับมองอาการกระเง้ากระงอดของคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูที่เจ้าตัวก็เพิ่งรู้ตัวว่ามี ก่อนจะยอมยื่นแท็บเล็ตคืนให้อย่างโดยดี “ตั้งใจทำงานล่ะครับ คุณดีไซเนอร์ปากเก่ง เดี๋ยวผมต้องออกไปประชุมกับอาภูวดลเรื่องโครงสร้างแสงข้างนอก สักพักคงกลับมาตรวจการบ้าน... หวังว่าจะไม่ทำอะไรพังใหม่อีกนะ” พูดจบ เหนือฟ้าก็หมุนตัวเดินออกไปจากโซนทำงานชั่วคราวอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้แทนไทยืนหายใจฮึดฮัดอยู่คนเดียวหน้าโต๊ะทำงาน แทนไททรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ยกมือขึ้นแตะพวงแก้มที่ยังคงร้อนผ่าวของตัวเอง พลางกัดริมฝีปากอย่างขัดใจ “คนบ้า... ชอบทำให้ใจเต้นผิดจังหวะอยู่เรื่อย” ผ่านไปร่วมชั่วโมง บรรยากาศในสตูดิโอเริ่มเงียบสงบลงเพราะเลยเวลาพักเที่ยง ทีมงานคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายไปทานข้าวหรือประชุมนอกสถานที่ เหลือเพียงแทนไทที่ยังคงนั่งปั่นงานขั้นสุดท้ายอย่างใจจดใจจ่อจนลืมเวลา แกร็ก... เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าดังขึ้นแผ่วเบา แทนไทไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเพราะคิดว่าเป็นทีมงานสักคนเดินกลับเข้ามา แต่แล้วสัมผัสเย็นเฉียบของกระป๋องกาแฟเย็นที่ถูกนำมาแนบเข้าที่แก้มเนียน ก็ทำให้สะดุ้งสุดตัว “อ๊ะ!” แทนไทอุทานลั่น หันขวับไปมองหวจะต่อว่า แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะไม่ใช่เหนือฟ้า... แต่เป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสง่า สวมสูทสากลเนี๊ยบกริบ ใบหน้าคมคายที่มีร่องรอยตามวัยแต่ยังคงความหล่อเหลาไว้เต็มเปี่ยม กำลังยืนมองผลงานบนจอแท็บเล็ตของเขาด้วยสายพินิจพิเคราะห์ “ฝีมือใช้ได้นี่... สมกับที่ตาภูวดลมันยืนกรานหัวชนฝาว่าจะต้องใช้ดีไซน์เนอร์คนนี้ให้ได้” เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทำเอาแทนไทต้องรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนตรงโดยอัตโนมัติ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วจากคำพูดและใบหน้านั้น—คุณภูวดล! อาแท้ๆ ของเหนือฟ้า และเป็นเจ้าของโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่เขากำลังร่วมงานด้วยก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาโดยที่ไม่มีการเตือนล่วงหน้า “เอ่อ... สวัสดีค่ะคุณภูวดล” แทนไททักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ กับสายตาคมกริบที่อีกฝ่ายกำลังมองมา ภูวดลพยักหน้ารับน้อยๆ ยื่นมือมาหยิบแท็บเล็ตจากมือของแทนไทขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของแทนไท้ายเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา “พอดีผมเพิ่งคุยกับหลานชายตัวดีของผมเสร็จ... และเรามีข้อเสนอใหม่ที่น่าสนใจมากสำหรับคุณ แทนไท... คุณคิดว่ายังไง ถ้าเราจะยุบโต๊ะทำงานชั่วคราวนี้ แล้วย้ายคุณไปนั่งทำงาน ‘ตัวต่อตัว’ กับเหนือฟ้าในห้องพักส่วนตัวของเขาล่ะ?” แทนไทอ้าปากค้าง สมองตื้อตันไปหมดกับข้อเสนอที่เหมือนเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักหัวใจของยัยตัวแสบกับคุณสถาปนิกปากแข็งคนนี้นะคะ!