ค่ำคืนในห้องทำงาน

"สาม..." เสียงนับถอยหลังของธันวาคมราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกลางใจ ความมืดมิดของหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักแผ่ขยายตัวออกไปเหมือนเงาปีศาจ รีโมทสีดำสนิทในมือของเขาคือตัวแทนแห่งความหายนะที่จะกวาดล้างทุกหยาดเหงื่อแรงกายที่พริมาทุ่มเทมาตลอดสามเดือนเต็มให้กลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา ดวงตากลมโตของพริมาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวที่กำลังเดือดพล่านขึ้นมาจนปลายมือสั่นเทา เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมคุกเข่ายอมจำนนให้ใครง่ายๆ แน่นอน "สอง..." รอยยิ้มเหยียดยันปรากฏขึ้นบนมุมปากของธันวา เขากำลังเสพติดความรู้สึกเหนือกว่านี้ เสพติดการได้เห็นทายาทสาวตระกูลพิทักษ์กิจต้องพังทลายลงต่อหน้าต่อตา "หนึ่ง..." กรึ๊บ! เสียงดีดนิ้วดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานกระจกใสชั้นเพนท์เฮาส์ แทนที่จะเป็นเสียงระบบล่มหรือสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน ทว่า... หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ยักษ์แปดจอทั่วห้องกลับกะพริบวาบเป็นสีเขียวมรกตสว่างไสว! รอยยิ้มบนใบหน้าของธันวาแข็งค้างทันที ดวงตาของเขาฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อตัวอักษรวิ่งรัวบนหน้าจอไม่ได้แสดงข้อความ "System Error" แต่กลับเป็นโลโก้รูปตัวอักษร 'K' สีทองอร่าม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสถานะความปลอดภัยระดับสูงสุดที่ถูกโอเวอร์ไรริด (Override) โดยระบบบล็อกเชนนิรนาม "เป็นไปไม่ได้..." ธันวาพึมพำเสียงสั่น รีโมทในมือถูกกดซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ความหมาย "เซิร์ฟเวอร์สำรองตัดขาดไปแล้วนี่! นายทำมันพังไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!" พริมาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกทางริมฝีปากบางเฉียบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ เธอปรายตามองผู้ชายที่เพิ่งจะแสดงความเย่อหยิ่งเมื่อวินาทีที่แล้วด้วยแววตาสมเพชระคนเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง "ของเล่นราคาถูกแบบนั้น... คุณเก็บไว้หลอกเด็กอนุบาลเถอะค่ะ ธันวา" แอด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงโปรดของคินน์ อัครเดชโภคิน ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงระยับ อีกมือถือแก้วกาแฟดำที่ยังคงมีไอความร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วชั้นดีลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องได้อย่างน่าประหลาด คินน์ปรายตามองธันวาที่หน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเก้าอี้ทำงานของพริมา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นไอฟรุ๊ตตี้อ่อนๆ ลอยแตะจมูกเธอ ทำให้หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเครียดเมื่อครู่กลับกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ "เหนื่อยหน่อยนะครับ... เอ๊ย! เหนื่อยหน่อยนะคะคนเก่ง" คินน์ชะوักคำพูดเล็กน้อยเมื่อหันมาสบตากับพริมา เขายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเปลี่ยนสรรพนามในใจทันทีเพื่อความปลอดภัย "หมายถึง... คุณพริมาเนี่ย ขยันเกินไปจนผมต้องเปลืองเงินซื้อระบบรักษาความปลอดภัยราคาแปดหลักมาเปิดเล่นแก้เซ็งเลยล่ะครับ... อุ๊ย! ค่ะ!" พริมาค้อนขวับให้ความกวนประสาทของร่างสูงที่มักจะหลุดปากพูดจาไม่เข้าหูอยู่เรื่อย แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า จังหวะเวลาที่เขาปรากฏตัวนั้น... เท่จนน่าหมั่นไส้จริงๆ "คุณคินน์..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้นเคือง "นี่คุณ... แทรกแซงระบบเครือข่ายของบริษัทผมเหรอ? คุณทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย! ผมจะฟ้องคุณ!" "ฟ้องเหรอ? เชิญตามสบายเลยครับ" คินน์ยักไหล่อย่างไม่ี่สะทกสะท้าน เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ธันวาจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด "แต่ก่อนจะไปถึงศาล... ลองเช็กบัญชีธนาคารของบริษัทคุณดูก่อนไหมล่ะครับว่า ตอนนี้มันเหลือเศษเงินกี่บาท หรือว่า... โดนระบบอัจฉริยะของผมดูดเกลี้ยงจนต้องไปนอนสะพานลอยแล้ว" ธันวารemรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดด้วยความลนลาน นิ้วมือสั่นเทาจนแทบกดรหัสผ่านไม่ถูก และทันทีที่แอปพลิเคชันธนาคารเปิดขึ้น ใบหน้าของเขาก็ถอดสีจนกลายเป็นสีเขียวคล้ำ โทรศัพท์เครื่องหรูร่วงหล่นจากมือกระแทกพื้นพรมเสียงดังสนั่น! หมดตัว... ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว บัญชีสำรอง หุ้นในมือ และทรัพย์สินทั้งหมดถูกโอนถ่ายเข้ากองทุนส่วนบุคคลภายใต้ชื่อของ 'อัครเดชโภคิน' เรียบร้อยแล้วภายในเสี้ยววินาที "คุณมัน... ปีศาจ!" ธันวาคำรามเสียงต่ำด้วยความเคียดแค้น ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองคินน์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ... เอ๊ย! คำชมนะคะ" คินน์ยิ้มกริ่ม ส่งจูบเบาๆ ไปให้ธันวาหนึ่งทีแบบกวนๆ "คนฉลาดเขาไม่ใช้กำลังแก้ปัญหาหรอกครับคุณธันวา เขาใช้ 'เงิน' ต่างหากล่ะที่พูดความจริง... เชิญออกไปจากตึกของผมได้แล้ว ก่อนที่ผมจะให้รปภ. ลากตัวคุณออกไปประจานหน้าตึกให้สื่อสายข่าวบันเทิงธุรกิจเขาถ่ายรูปเล่น" ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย ความพ่ายแพ้ครั้งนี้มันราบคาบและรุนแรงเกินกว่าจะต่อกร เขาทำได้เพียงส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมากักเก็บไว้ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าหนีออกไปจากห้องอย่างน่าสมเพช ปัง! เสียงประตูปิดลง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานอีกครั้ง เหลือเพียงแค่พริมาและคินน์ที่ยังคงยืนประจันหน้ากันท่ามกลางแสงไฟนีออนสีนวลยามค่ำคืน พริมาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ความตึงเครียดที่สะสมมาทั้งวันเริ่มระบายออกไป แต่ความเหนื่อยล้ากลับเข้าเกาะกุมแทนที่อย่างรวดเร็ว จนร่างบางเผลอเซไปเล็กน้อย หมับ! วงแขนแกร่งพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันอย่างฉับไว กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายโชยเข้าจมูกยิ่งใกล้ชิดยิ่งทำให้หัวใจของพริมาเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบของคินน์ที่มองลงมาพอดี ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แววตากวนประสาทเมื่อครู่หายวับไป เปลี่ยนเป็นประกายความลึกซึ้งบางอย่างที่อ่านไม่ออก สายตาของคินน์กวาดมองตั้งแต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันน้อยๆ ไล่เรื่อยขึ้นมาจนถึงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสน "ไหวไหมครับ... เอ๊ย! ไหวไหมคะคุณว่าที่คู่หมั้น" เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนพริมาต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย "ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ คุณคินน์ ฉันยืนเองได้" พริมาเอ่ยเสียงแข็งพยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง พร้อมกับใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่คินน์กลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย เขากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มใสของเธอไปนิดเดียวจนพริมาต้องกลั้นหายใจ "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ ในห้องทำงานสองต่อสอง..." คินน์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนน่าใจหาย "คุณไม่คิดเหรอครับว่า... เราควรมาเคลียร์ 'เรื่องของเรา' ให้มันรู้เรื่องกันเสียที?" พริมาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวาบด้วยความคาดไม่ถึง เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ทว่า... จู่ๆ ไฟทั่วทั้งชั้นเพนท์เฮาส์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว เหลือเพียงแสงไฟนีออนกะพริบสีแดงฉานจากหน้าจอฉุกเฉินที่สะท้อนใบหน้าของทั้งคู่ให้ดูพร่าเลือน และก่อนที่พริมาจะได้เอ่ยคำใดออกมา เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของใครอีกคนก็ดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง... "ยินดีด้วยนะครับที่ชนะเกมแรก... แต่เกมที่สอง กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วนะ คินน์, พริมา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้เสมอนะคะ!