สถาปนิกปากเสียคือชื่อของผม

"ถ้าคุณยังไม่เลิกวางถังปูนล้ำเข้ามาในเขตห้องผมอีกนิ้วเดียว ผมจะแจ้งนิติฯ แล้วนะ!" เสียงของโปรดไม่ได้ดังด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดแบบคนขาดสติ แต่มันเต็มไปด้วยความเย็นชาที่คมกริบพอจะบาดผิวหนังคนฟังให้รู้สึกแสบๆ คันๆ ได้ไม่ยาก สถาปนิกหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่กับแปลนบ้านขนาดใหญ่ชะงักกึก เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนบ้านที่ดูเหมือนจะพกเอาความ 'เป๊ะ' มาเต็มร้อย ธาวินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาโปรดอยากจะคว้าหมอนอิงแถวนั้นปาใส่หน้าให้รู้แล้วรู้รอด "แจ้งนิติฯ เลยเหรอครับ? ใจร้ายจัง... เพิ่งย้ายมาวันแรกก็ขู่จะฟ้องซะแล้ว ผมชื่อวินนะครับ ไม่ได้ชื่อ 'คุณสถาปนิกปากเสีย' ที่คุณท่องในใจอยู่" "คุณรู้ด้วยเหรอว่าผมคิดอะไรอยู่?" โปรดกอดอก สายตาจ้องเขม็งไปที่ปลายรองเท้าผ้าใบของอีกฝ่ายที่ข้ามเส้นแบ่งเขตคอนโดมิเนียมไปเพียงนิดเดียว "สำรวจคนอื่นเก่งขนาดนี้ ทำไมไม่เอาเวลาไปจัดบ้านตัวเองให้มันเป็นที่เป็นทางล่ะครับ" วินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ฟังดูขี้เล่นจนน่าหมั่นไส้ เขาไม่ได้ขยับเท้าถอยหลังตามคำสั่ง กลับกัน เขากลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนโปรดต้องเป็นฝ่ายถอยกรูดไปชนกับขอบประตูกระจกบานเลื่อน "ก็ที่มันแคบ... ผมเลยอยากขยายอาณาเขตบ้าง" วินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่ลดลงทำให้โปรดได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นสะอาดเหมือนเนื้อไม้ที่ตากแดดจนแห้งสนิท "อีกอย่าง... ผมอยากเห็นหน้าเพื่อนบ้านชัดๆ น่ะครับ ว่าทำไมถึงได้หวงพื้นที่ชีวิตนักหนา... สรุปว่าหวงพื้นที่ หรือหวงคนกันแน่?" "ประสาท!" โปรดสวนกลับทันควัน ใบหน้าขาวจัดเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ "ผมแค่เกลียดความมักง่าย ถ้าคุณยังไม่เก็บของออกไป ผมจะถือว่าคุณบุกรุก" "ว้าว... บุกรุกเลยเหรอครับ?" วินแกล้งทำเป็นตกใจเกินจริง "นี่เราอยู่คอนโดชั้นสิบห้านะ ไม่ได้อยู่ในสมรภูมิรบ ผมแค่วางถังเครื่องมือไว้ตรงนี้เพราะคิดว่า... เพื่อนบ้านหน้าตาน่ารักแบบคุณ น่าจะเป็นคนใจดีให้ยืมพื้นที่พักพิงเล็กๆ น้อยๆ" "อย่ามาใช้คำว่าน่ารักกับผม" โปรดกัดฟันกรอด "แล้วก็อย่ามาทำเป็นเนียนตีสนิท ผมไม่ได้ต้องการเพื่อนบ้าน ผมต้องการความเป็นส่วนตัว" วินมองคนตรงหน้าที่กำลังพยายามรักษามาดนิ่งขรึมอย่างสนุกสนาน สำหรับเขา โปรดเหมือนแมวเปอร์เซียขนฟูที่กำลังพองขนขู่ฟ่อเพื่อปกป้องอาณาเขตของตัวเอง มันไม่ใช่ความน่ากลัว แต่มันคือความน่าแกล้งจนมือสั่น "เข้าใจแล้วครับ" วินยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ ก่อนจะก้มลงเก็บถังปูนอย่างว่าง่าย ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับไปนั้นเอง เขาก็แกล้งทำ 'ตลับเมตร' ตกพื้น เสียงมันดัง *เคร้ง!* จนโปรดสะดุ้ง "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ พอดีมือไม้อ่อนไปหน่อย รบกวนคุณช่วยหยิบให้หน่อยได้ไหมครับ มือผมเปื้อนปูนอยู่" โปรดถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอา แต่ก็ยอมก้มลงหยิบตลับเมตรสีเงินวาวขึ้นมาส่งให้ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน... วินกลับไม่ได้คว้าตลับเมตรไปเพียงอย่างเดียว แต่เขาจงใจกุมมือโปรดไว้แน่นชั่วอึดใจหนึ่ง ไฟฟ้าสถิตบางอย่างแล่นพล่านจากปลายนิ้วไปถึงหัวใจ โปรดกระชากมือกลับทันทีราวกับถูกของร้อน "อย่ามาแตะตัวผม" โปรดถอยกรูดเข้าไปในห้องตัวเอง เตรียมจะปิดประตูหนี "เดี๋ยวสิครับคุณโปรด!" วินเรียกชื่ออีกฝ่ายไว้อย่างแม่นยำ ทำเอาคนที่กำลังจะปิดประตูชะงักไปชั่วครู่ "เย็นนี้... ถ้าไม่อยากเห็นหน้าผมวางของล้ำเส้นอีก ก็มาทานมื้อค่ำที่ห้องผมสิครับ ถือว่าเป็นคำขอโทษจากเพื่อนบ้านมือใหม่... นะ?" โปรดไม่ได้ตอบอะไร เขาปิดประตูดัง *ปัง!* จนกระจกห้องสั่นสะเทือน ก่อนจะพิงแผ่นหลังกับบานประตูที่ล็อกแน่นหนา หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ ไม่ใช่เพราะความโกรธที่วินกวนประสาท แต่เพราะสัมผัสอุ่นๆ จากมือของอีกฝ่ายที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ในขณะที่ในห้องของโปรดกำลังวุ่นวายกับจังหวะหัวใจที่ผิดปกติ วินที่อยู่ห้องข้างๆ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าแชตของกลุ่มเพื่อนสนิท ก่อนจะพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า *‘เหยื่อน่ารักชะมัด... สงสัยคืนนี้คงได้เห็นดีกัน’* เขากดส่งข้อความนั้นไปในแชตกลุ่ม แต่ทว่า... จังหวะที่นิ้วโป้งกำลังจะกดล็อกหน้าจอ เขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อกลุ่มที่เขาเผลอส่งข้อความไป—มันไม่ใช่กลุ่มเพื่อนสถาปนิกอย่างที่เขาคิด แต่มันคือกลุ่ม ‘คอนโดมิเนียมสุขสันต์’ ซึ่งมี ‘โปรด’ เป็นสมาชิกคนสำคัญอยู่ด้วย! วินพยายามจะกด *Unsend* อย่างบ้าคลั่ง แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม ‘Add’ เพื่อส่งไฟล์ภาพที่เขาแอบถ่ายโปรดตอนกำลังยืนโวยวายเมื่อกี้ลงไปในกลุ่มแทน *ข้อความถูกส่งสำเร็จ* วินตัวแข็งทื่อ... เขาเพิ่งจะทำลายกำแพงของตัวเองด้วยความซุ่มซ่ามเพียงครั้งเดียว และตอนนี้เพื่อนบ้านจอมเฮี้ยบคนนั้นคงกำลังอ่านข้อความสารภาพความในใจของเขาอยู่ข้างหลังผนังห้องนี้เอง กระต่ายพระจันทร์หวังว่ารี้ดจะลุ้นไปกับความเด๋อด๋าของวินและอาการใจสั่นของโปรดในตอนนี้นะคะ!