ผนังห้องนี้มันบางหรือพี่จงใจกวน

“ถ้าจะเจาะกำแพงขนาดนี้ ทำไมไม่พังมันทิ้งไปเลยล่ะคะ!” เสียงตะโกนของโปรดดังแทรกผ่านเสียงสว่านไฟฟ้าที่แผดร้องอย่างบ้าคลั่งมาตลอดสามชั่วโมงเต็ม มือเรียวสวยที่เพิ่งจะแกะกล่องจัดวางงานเซรามิกชิ้นโปรดบนชั้นวางต้องชะงักกึก แรงสั่นสะเทือนจากผนังห้องข้างๆ ทำให้รูปภาพบนผนังห้องเขาเบี้ยวจนน่าหงุดหงิด นี่มันวันย้ายเข้าวันแรก! แทนที่จะได้จิบกาแฟดมกลิ่นห้องใหม่แบบสงบสุข เขากลับต้องมาเผชิญกับ 'สงครามเสียง' ที่ไม่มีท่าทีจะจบลงง่ายๆ โปรดสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ปรับอารมณ์ให้คงที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะก้าวฉับๆ ไปที่ประตูห้องหมายเลข 402 ซึ่งเป็นห้องต้นตอของมลภาวะทางเสียงนี้ เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อให้คนข้างในจะเป็นมาเฟียหรือเจ้าพ่อเงินกู้ เขาก็ไม่สนทั้งนั้น เพราะตอนนี้ความอดทนของเขามันพุ่งแตะเพดานจนติดลบไปเรียบร้อยแล้ว *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เขารัวกำปั้นลงบนบานประตูไม้หนักๆ อย่างไร้ความปราณี ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที เสียงสว่านก็เงียบลงราวกับถูกตัดฉับ ความเงียบงันที่เข้าจู่โจมกะทันหันทำให้หูของโปรดอื้ออึง ก่อนที่บานประตูจะถูกแง้มออกมา คนตรงหน้าไม่ใช่ช่างก่อสร้างที่เขาจินตนาการไว้ แต่มันคือผู้ชายร่างสูงโปร่งในเสื้อยืดสีขาวเปื้อนฝุ่นปูน สวมกางเกงยีนส์ขาดเข่าที่ดูยังไงก็เป็นสถาปนิกมาดเซอร์มากกว่าคนงานก่อสร้าง ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงนิดๆ แต่ดวงตาคมกริบที่กำลังมองมานั้นกลับดูพราวระยับเหมือนกำลังสนุกกับอะไรบางอย่าง “ว่าไงครับคุณเพื่อนบ้าน... มาเคาะประตูทักทายกันแรงแบบนี้ กะจะจีบผมหรือจะมาถล่มห้องผมกันแน่?” น้ำเสียงกวนประสาทนั่นทำให้เส้นเลือดที่ขมับของโปรดเต้นตุบๆ “จีบเหรอคะ? สภาพแบบนี้เนี่ยนะ? ช่วยดูเวลาด้วยค่ะ นี่มันบ่ายสองโมงแล้ว และฉันก็เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่! ช่วยรักษามารยาททางสังคมหน่อยได้ไหมคะ คุณจะเจาะอะไรนักหนา ผนังห้องเรามันเชื่อมกันนะ ไม่ใช่กำแพงเมืองจีน!” วินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองคนตรงหน้าที่ยืนกอดอกแน่น ปลายจมูกรั้นๆ นั่นแดงระเรื่อด้วยความโมโห แต่มันกลับดูเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อมากกว่าจะเป็นนักเลงคีย์บอร์ดที่พร้อมบวก “โถ่... ขอโทษทีครับพอดีผมเป็นคนบ้างานไปหน่อย เห็นผนังมันว่างเกินเลยว่าจะติดชั้นวางหนังสือเพิ่มน่ะครับ” วินพิงไหล่กับวงกบประตู ทำท่าทางสบายเกินเบอร์ “ว่าแต่... เพิ่งย้ายมาเหรอครับ? ยินดีต้อนรับนะครับ ผมชื่อ ‘วิน’ สถาปนิกข้างห้องคนดีคนเดิม... ของใครบางคน” “ฉันไม่สนใจชื่อคุณค่ะ และหวังว่าการเจาะนรกนี่จะจบลงสักที ถ้ามีเสียงดังรบกวนอีกครั้ง ฉันจะแจ้งนิติฯ จริงๆ ด้วย” โปรดพูดสวนทันควัน พยายามเบือนหน้าหนีสายตาที่จ้องมองมาอย่างเปิดเผยนั่น “ดุจังเลยครับ... แต่ก็น่ารักดี” “คุณว่าอะไรนะคะ?” “เปล่าครับ ผมบอกว่าเดี๋ยวจะเบาเสียงลงให้... แลกกับการที่คืนนี้ถ้าผมเหงา ผมขอเคาะผนังเรียกคุณมาคุยด้วยได้ไหม?” โปรดถลึงตาใส่ก่อนจะหันหลังกลับเดินจ้ำอ้าวเข้าห้องตัวเองทันที หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะแปลกๆ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะรำคาญไอ้คนข้างห้องที่ประหลาดและกวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากกลุ่มแชตดังขึ้นทันทีที่เขากดล็อคประตู **เจแปนตัวแม่:** [เป็นไงบ้างคุณชายโปรด ห้องใหม่ถูกใจไหมจ๊ะ? มีเพื่อนบ้านหล่อๆ ให้เชยชมบ้างหรือเปล่า?] โปรดทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่ยังแกะพลาสติกไม่หมด มือเรียวพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิด **โปรด:** [อย่าพูดถึงเพื่อนบ้านเลยเจแปน ฉันจะประสาทกินตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้วเนี่ย คนอะไรไม่รู้กวนประสาทชะมัด วันหลังถ้ามาที่นี่ อย่าให้ฉันเห็นนะว่าเธอไปคุยกับมัน] **เจแปนตัวแม่:** [อุ๊ยแรง! แสดงว่าเจอกันแล้วสินะ สเปกเลยล่ะสิ เดี๋ยวฉันจะรีบไปดูหน้าตาสะใภ้คนใหม่ซะหน่อย] โปรดถอนหายใจยาว วางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนตักแล้วเอนหลังพิงพนักโซฟา เขาแค่ต้องการความสงบในคอนโดหรูใจกลางเมืองที่เขาทุ่มเงินซื้อเพื่อใช้เป็นเซฟโซนจากโลกภายนอก แต่ดูเหมือนว่า 'เซฟโซน' ที่เขาตั้งใจไว้จะกลายเป็นสมรภูมิรบไปเสียแล้ว ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะหลับตาลงเพื่อพักสายตา เสียงเคาะที่ผนังห้องด้านที่ติดกับห้องของวินก็ดังขึ้นสามครั้งสม่ำเสมอ เหมือนสัญญาณรหัสลับอะไรบางอย่าง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* โปรดลืมตาโพลง จ้องมองผนังห้องนั้นอย่างอาฆาต นี่มันจงใจกวนกันชัดๆ! เขากำลังจะลุกขึ้นไปด่าให้เข็ด แต่จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนตักก็สว่างขึ้น พร้อมข้อความจากแอปพลิเคชันส่งข้อความสีเขียวที่เขาเพิ่งได้รับแอดมาจากใครบางคน *‘วิน’ เพิ่มคุณเป็นเพื่อน* และข้อความถัดมาที่เด้งขึ้นมาทำให้โปรดถึงกับตัวแข็งทื่อ *‘วิน: แอบมองผมอยู่ใช่ไหมล่ะ... ผมเห็นเงาคุณที่ช่องตาแมวนะคนสวย’* โปรดหันขวับไปมองที่ประตูห้องตนเองทันที ใจที่เคยเต้นรำคาญเมื่อครู่กลับเปลี่ยนมาเต้นแรงด้วยความตกใจ ขนลุกซู่ไปทั้งตัวเมื่อคิดว่าคนข้างห้องที่ดูบ้าบิ่นคนนั้นอาจจะกำลังยืนมองเขาผ่านตาแมวจากฝั่งโน้นอยู่จริงๆ แล้วประตูก็ถูกเคาะอีกครั้ง... แต่คราวนี้ไม่ใช่ที่ผนัง แต่มันดังที่หน้าประตูห้องของเขา! “เปิดหน่อยครับ... พอดีผมทำกุญแจห้องตัวเองตกไว้ในห้องคุณตอนที่คุยกันเมื่อกี้หรือเปล่าไม่แน่ใจ” น้ำเสียงทุ้มต่ำและจังหวะเคาะที่แผ่วเบาแต่กดดัน ทำให้โปรดรู้ตัวทันทีว่าวันนี้... ชีวิตที่แสนสงบสุขของเขาได้จบลงอย่างเป็นทางการแล้ว กระต่ายพระจันทร์หวังว่ารี้ดจะสนุกไปกับความวุ่นวายของโปรดและวินในตอนแรกนี้นะคะ!