รสชาติแห่งความจริง

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารสันหนังสีดำลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนราคาแพง ดังราวกับเสียงประกาศิตจากศาลสูง วินเซนต์ อัครเดชโภคิน ไม่เคยเชื่อในความบังเอิญ และยิ่งไม่เคยเชื่อในสิ่งที่เรียกว่า "ความยุติธรรม" หากสิ่งนั้นไร้ซึ่งตรรกะและหลักฐานที่หักล้างไม่ได้ "พินัยกรรมฉบับนี้มีช่องโหว่ทางกฎหมายที่ใหญ่พอจะขับรถบรรทุกสิบล้อลอดผ่านได้สบายค่ะคุณอัครเดชโภคิน... หรือว่าทนายมือหนึ่งแห่งปีอย่างคุณ จะมองไม่เห็นรอยต่อที่จงใจอำพรางนี้กันแน่?" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งเปื้อนพิษของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานส่วนตัวหลังร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์ เธอยืนพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีผ่อนคลายทว่าดวงตากลับคมกริบดุจใบมีดโกน สวมชุดเชฟสีขาวสะอาดตาที่เปื้อนคราบซอสสีแดงเข้มเล็กน้อยตรงปลายแขน ยิ่งขับเน้นให้ภาพลักษณ์ของเธอในยามนี้ดูอันตรายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน วินเซนต์ปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยหางตา ภายใต้กรอบแว่นสายตากรอบโลหะสีเงิน แววตาของเขาว่างเปล่า ไร้ซึ่งความหวั่นไหวต่อแรงกดดันใดๆ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ประสานปลายนิ้วเข้าด้วยกันอย่างใจเย็น "คุณพิพัฒน์กุล... ความโหยหาความยุติธรรมมักทำให้คนเรามองข้ามความเป็นจริงทางกฎหมายเสมอ พินัยกรรมของบิดาคุณระบุชัดเจนว่าทรัพย์สินทั้งหมดรวมถึงที่ดินผืนนี้จะตกเป็นของมูลนิธิการกุศล หากร้าน 'L'Étoile Noir' ไม่สามารถรักษามาตรฐานและทำกำไรทะลุเป้าภายในไตรมาสนี้ และเท่าที่ผมตรวจสอบบัญชีดูแล้ว... คุณกำลังจะพ่ายแพ้ในเกมนี้อย่างราบคาบ" คำพูดของเขาไม่ใช่การข่มขู่ แต่มันคือข้อเท็จจริงที่เย็นชาไร้ความปรานี รินรดากัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนปลายนิ้วสั่นเทา เธอเกลียดความเย่อหยิ่งของผู้ชายคนนี้ ทนายความที่ตัดสินทุกอย่างด้วยตัวเลขและข้อกฎหมายโดยไม่เคยสนใจหยาดเหงื่อและจิตวิญญาณของผู้สร้างมันขึ้นมา เธอขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาผสมกลิ่นอายควันเนยร้อนๆ ลอยแตะจมูกวินเซนต์ รินรดาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างระหว่างกัน แววตาท้าทายพุ่งตรงไปยังดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น "ถ้าฉันพิสูจน์ให้คุณเห็นล่ะคะว่า ตัวเลขในบัญชีพวกนั้นมันถูก 'จัดฉาก' ขึ้นมาโดยฝีมือใครบางคนที่อยากฮุบที่ดินแปลงนี้... คุณจะยังกล้าพูดคำว่าตรรกะหน้าตายแบบนี้ใส่หน้าฉันอีกไหม?" วินเซนต์ชะงักไปชั่ววินาที กลิ่นกายที่เย้ายวนและแรงดึงดูดอันตรายจากหญิงสาวตรงหน้าทำให้จังหวะการหายใจของเขาติดขัดไปเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน เขาโน้มตัวไปข้างหน้าสบตาเธอกลับ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม "ผมเป็นทนาย ผมไม่เชื่อคำพูดลอยๆ ครับ... ผมเชื่อหลักฐาน" วินเซนต์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ใกล้ชิดจนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน "และถ้าคุณคิดจะเอาชนะผมด้วยเสน่ห์ตื้นๆ แบบนี้ เกรงว่าคุณจะประเมินวินเซนต์คนนี้ต่ำเกินไปแล้ว" รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับและแรงปรารถนาอันดุร้าย เธอไม่ได้ถอยหนี กลับเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อสูทของเขาแผ่วเบา ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านเนื้อผ้าเนื้อดีอย่างจงใจยั่วยวน "งั้นเรามาลองเดิมพันกันดูไหมล่ะคะคุณทนาย... ถ้าฉันหาหลักฐานมาหักล้างพินัยกรรมนี้ได้ คุณจะต้องยอมทำตามคำสั่งฉันหนึ่งอย่าง แต่ถ้าฉันแพ้... ฉันยอมให้คุณยึดร้านนี้ไปได้เลย" วินเซนต์มองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น หัวใจที่ด้านชามานานเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะ เคมีระหว่างเขากับเณรดาราวกับประกายไฟที่กระทบกับน้ำมันเบนซิน พร้อมจะลุกโชนและเผาผลาญทุกอย่างรอบตัวให้เป็นจุล ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากรับคำท้า เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับโลกแห่งความเป็นจริงกำลังดึงพวกเขากลับลงมาจากขอบเหวแห่งความเย้ายวน ประตูห้องทำงานเปิดผางออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ธันวา อัยการหนุ่มคู่ปรับคนสำคัญก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลพับยับเยิน สายตาคมกริบกวาดมองวินเซนต์และรินรดายืนชิดกันด้วยความไม่พอใจ "ผมขอโทษที่ต้องขัดจังหวะเกมรักของคุณสองคนนะครับ..." ธันวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยัน "แต่วินเซนต์... นายควรดูนี่ซะก่อน ก่อนที่นายจะเซ็นรับทำคดีนี้ต่อ เพราะศพของพยานปากเอกในคดีพินัยกรรมฉบับนี้ เพิ่งถูกพบเป็นศพจมน้ำตายในแม่น้ำเจ้าพระยาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว" วินเซนต์หรี่ตาลงทันing ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เขารับซองเอกสารมาจากมือธันวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบภาพถ่ายใต้น้ำของร่างไร้วิญญาณขึ้นมาดู และที่มุมขวาของภาพถ่ายนั้น... มีตราสัญลักษณ์ประหลาดที่สลักไว้บนแหวนของศพ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยสักบนต้นคอของหุ้นส่วนร้านอาหารที่หายตัวไปของรินรดา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ มิดไนท์คิสสัญญาว่าตอนต่อไปจะร้อนแรงและเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ