ฟื้นขึ้นมาในกระท่อมซอมซ่อ

"ถ้าสะใภ้รองตายในบ้านหลังนี้ มีหวังพวกเราได้ติดคุกหัวโตแน่! อีผู้หญิงสำส่อนคนนี้ มันหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ กินยาพิษฆ่าตัวตายเพราะอยากหนีตามชู้รัก แต่ดันมาตายคาเรือนของตระกูลจางเรา ช่างอัปมงคลสิ้นดี!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่เฉินฮุ่ยหลานแผดลั่นจนผนังดินเหนียวเก่าๆ สั่นไหว ฝุ่นผงสีเทาร่วงกราวลงมากลบใบหน้าซีดเซียวของคนที่นอนอยู่บนเตียงไม้ไผ่สาน ลู่เหยาขมวดคิ้วแน่น สมองของนางเหมือนถูกหินผาถล่มทับ ความทรงจำสองสายไหลทะลักเข้ามาราวกับเขื่อนแตก—ร่างนี้คือลู่เหยา หญิงสาวชาวเมืองผู้ถูกบังคับให้แต่งงานมาใช้ชีวิตในชนบทห่างไกลยุค 70 ส่วนนางในโลกก่อนคือแพทย์หญิงอัจฉริยะผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรจีนและศัลยกรรมแผนปัจจุบัน แต่เพราะความเหนื่อยล้าจากการผ่าตัดข้ามวันข้ามคืน ทำให้หลุดเข้ามาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิมที่เพิ่งดื่มน้ำต้มสมุนไพรพิษเข้าไปหวังจบชีวิต "พี่สะใภ้ใหญ่... อย่าเพิ่งโวยวายเลยค่ะ เสียงของท่านดังไปถึงบ้านข้างๆ แล้ว" เสียงแหบแห้งแต่หนักแน่นดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดทหารสีเขียวซีดที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนฝุ่นดินและคราบเลือดแห้งกรังพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน ขาข้างหนึ่งของเขาเข้าเฝือกไม้ไผ่ลวกๆ จางหยวนเฉิงกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดทั้งจากบาดแผลรบสนามและคำพูดใจร้ายของพี่สะใภ้ "ทำไมฉันจะพูดไม่ได้! น้องรอง นายเพิ่งปลดประจำการเพราะขาพิการกลับมา ยังไม่ทันได้พักผ่อน เมียตัวดีของนายก็สร้างเรื่องงามหน้าให้ตระกูลจางต้องอับอาย ขายหน้าชาวบ้านไปทั่ว!" เฉินฮุ่ยหลานลอยหน้าลอยตากอดอก มองร่างที่นอนไร้เรี่ยวแรงบนเตียงด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "ไหนๆ มันก็ใกล้ตายแล้ว รอให้ลมหายใจสุดท้ายหมดลง พวกเราจะได้เอาเสื่อห่อศพโยนทิ้งป่าช้าท้ายหมู่บ้านเสีย ไม่เปลืองข้าวต้มก้นหม้อหรอก!" *เพี๊ยะ!* เสียงตบโต๊ะดังสนั่น แม้จะไม่ได้ใช้แรงเต็มที่แต่ก็ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ จางหยวนเฉิงใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไม้ผุกร่อน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองพี่สะใภ้เขม็ง น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นยะเยือกจนน่ากลัวเอ่ยขึ้น "นางเป็นภรรยาผม แม้ผมจะต้องตาย ข้าวทุกเม็ดในบ้านนี้ก็จะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินชะตากรรมของเธอ ออกไปจากห้องนี้ซะ!" เฉินฮุ่ยหลานสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ นางไม่เคยเห็นแววตาดุดันเช่นนี้จากน้องสามีผู้เงียบขรึมมาก่อน "ดะ... ได้! นายกล้าไล่ฉันเหรอ เดี๋ยวแม่กับพี่ใหญ่กลับมา นายจะรู้สำนึก!" นางสะบัดก้นเดินกระแทកเท้าออกไป พลางพึมพำสาปแช่งไม่หยุด เมื่อความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง จางหยวนเฉิงก็ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดแรง บาดแผลที่ข้อเท้าซ้ายฉีกขาดจนเลือดซึมออกมาเปื้อนกางเกงทหารสีเขียว เขากัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดแล้วคลานกระดองเข้าหาเตียงไม้ไผ่ มือหยาบกร้านสั่นเทาเล็กน้อยยื่นไปสัมผัสพวงแก้มตอบเซียวของภรรยา "เหยาเหยา... เธอตื่นแล้วหรือ" เสียงของเขาแหบแห้งและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พี่ขอโทษ... พี่ปกป้องเธอไม่ได้ ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านตระกูลจางมา เธอต้องลำบากตากตรำ หาบน้ำผ่าฟืนจนมือพองไปหมด... ถ้าเธอเกลียดพี่ อยากหย่าแล้วกลับบ้านเดิม พี่... พี่ก็จะไม่รั้งเธอไว้" ลู่เหยาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยตื่นตระหนกและอ่อนแอแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบ เย็นชา และทรงพลังแบบแพทย์สนาม นางกวาดสายตามองสำรวจรอบห้อง—กระท่อมดินเหนียวหลังคามุงแฝก หน้าต่างผุกร่อนจนลมหนาวพัดโชยเข้ามา และบุรุษหนุ่มตรงหน้าที่เนื้อตัวมอมแมมแต่มีโครงหน้าคมคายหล่อเหลา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำเต็มไปด้วยความห่วงใยและร้าวราน นี่น่ะหรือ... สามีที่คนในบ้านรังเกียจและตราหน้าว่าเป็นภาระ? นายทหารหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ ยอมก้มหัวให้คนอื่นเพื่อปกป้องนาง แม้กระทั่งตัวเขาเองจะเดินแทบไม่ไหวอยู่แล้วก็ตาม ในมิติความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางถูกแม่สามีและพี่สะใภ้กลั่นแกล้งใช้งานหนักหน่วง อาหารที่ได้กินแต่ละมื้อมีแต่น้ำต้มผักจางๆ จนร่างกายผอมโซ ประกอบกับคำยุยงของคนรอบข้างที่บอกว่าจางหยวนเฉิงพิการกลับมาจากสงคราม จะไม่มีทางลุกขึ้นมาหาเงินเลี้ยงดูนางได้อีก ทำให้นางคิดสั้นกินยาสมุนไพรพิษเข้าไป ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง! ลู่เหยาแค่น in heart ในใจ โลกยุค 70 กำลังอยู่ในช่วงขาดแคลน ผู้คนอดอยากปากแห้ง แต่สำหรับแพทย์อัจฉริยะอย่างนางที่มี "มิติลับคลังสมุนไพรและคลังแสงอเนกประสงค์" ติดตัวมาด้วย การจะพลิกฟื้นชีวิต ยกระดับความเป็นอยู่ และปราบคนตระกูลจางที่ชอบเอาเปรียบให้หมอบราบคาบศอก เป็นเรื่องง่ายเสียยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเสียอีก! "ใครบอกว่าฉันจะหย่า" เสียงหวานใสแต่กังวานเด็ดขาดเอ่ยขึ้น ลู่เหยาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างคล่องแคล่ว อาการพิษถูกขับออกไปบางส่วนแล้วด้วยพลังปราณในมิติลับ นางคว้าข้อมือหนาของจางหยวนเฉิงที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นขึ้นมา ตรวจสอบชีพจรอย่างรวดเร็ว จางหยวนเฉิงชะงักงัน ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปรกติแล้วภรรยาของเขาแม้แต่จะสบตายังไม่กล้าทำ แต่วันนี้... แววตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายคมปลาบราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน มันเต็มไปด้วยความมั่นใจและความเด็ดเดี่ยวที่ทำเอาหัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มเต้นรัวผิดจังหวะ "มือเธอ... เย็นมาก" เขาพยายามดึงมือกลับด้วยความเกรงใจ แต่ลู่เหยากลับบีบกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "หุบปากแล้วนั่งนิ่งๆ ขาของนายถ้าปล่อยไว้อีกสามวัน กระดูกต่อกันผิดรูป นายจะได้กลายเป็นคนพิการเดินกะเพลงไปตลอดชีวิตจริงๆ แน่" ลู่เหยาหรี่ตามองเฝือกไม้ไผ่ที่ผูกไว้อย่างลวกๆ แล้วแค่นเสียง "ฝีมือชาวบ้านแถวนี้คงเรียนวิชาแพทย์มาจากโรงฆ่าสัตว์กระมัง ถึงได้ต่อกระดูกคนไข้ได้แย่ขนาดนี้" จางหยวนเฉิงอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่นั่งมองภรรยาตัวเองด้วยความมึนงง นางเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน! ลู่เหยาไม่สนใจสายตาตะลึงงันของสามี นางแอบส่งจิตเข้าไปในมิติลับ หยิบเข็มเงินบริสุทธิ์และขวดน้ำยาฆ่าเชื้อออกมาซ่อนไว้ใต้ผ้าห่มอย่างแนบเนียน ในเมื่อนางข้ามมิติมาอยู่ในยุคที่แร้นแค้นเช่นนี้แล้ว กฎเกณฑ์เดิมๆ ที่คอยเอาเปรียบคนอื่น นางไม่ขอทน! คนพวกนั้นรังเกียจว่าพวกเขากินข้าวเปลืองนักใช่ไหม? เดี๋ยวคืนนี้นางจะแสดงให้ดูว่า การทำกำไรและการเนรมิตอาหารชั้นเลิศท่ามกลางความขาดแคลน เขาทำกันอย่างไร! ทว่า ก่อนที่ลู่เหยาจะได้เริ่มลงมือรักษาขาให้สามี เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายของแม่สามี "นางสะใภ้ตัวดี แกตายหรือยัง ออกมาซักผ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ก็ดังลั่นขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ตามด้วยเสียงถีบประตูไม้เก่าๆ จนบานประตูแทบหลุดออกจากวงกบ จางหยวนเฉิงหน้าถอดสี ขยับตัวจะลุกขึ้นบังหน้าภรรยา "เหยาเหยา เดี๋ยวพี่ออกไปจัดการเอง..." ลู่เหายกมือขึ้นห้าม แววตาพินิจพิเคราะห์ฉายประกายความเย็นเยียบระคนเจ้าเล่ห์ มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามจับใจแต่กลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ "ไม่ต้องค่ะ สามี..." นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ "ในเมื่อพวกเขาร้อนใจอยากหาเรื่องนัก วันนี้ฉันจะทำให้บ้านตระกูลจางได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'นรกมีจริง' บนโลกใบนี้เอง!" นางก้าวเดินไปที่ประตูบ้านด้วยฝีเท้ามั่นคง ทว่าในจังหวะที่มือเรียวบางกำลังจะเอื้อมไปปลดกลอนประตูไม้เก่าๆ กลิ่นหอมฉุยของเนื้อตุ๋นยาจีนเข้มข้น ลอยทะลักอบอวลตลบอบอวลทะลุกำแพงดินเหนียว ออกไปเตะจมูกชาวบ้านที่เดินผ่านหน้าบ้านจนทุกคนต้องหยุดชะงักและสูดปากกลืนน้ำลายเอื้อม! ----------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินนะคะ!