สมุนไพรวิเศษในมิติลับ

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี ลู่เหยา! เจ้าทำบ้าอะไรในบ้าน ถึงได้กล้าทำอาหารกลิ่นรุนแรงเยี่ยงนี้! คิดจะผลาญเสบียงของตระกูลจางให้หมดรึไง!" เสียงทุบประตูไม้กระแทกปังๆ พร้อมกับเสียงแหลมสูงปรี๊ดของ ‘ป้าสะใภ้ใหญ่’ ที่ดังทะลุกำแพงดินเหนียวเข้ามา สะท้อนความเกรี้ยวกราดจนบ้านไม้หลังเก่าสั่นสะเทือน ลู่เหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปาก ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจความเสียหายบนตัวสามีที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้ไผ่ จางหยวนเฉิงหน้าซีดเผือด บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกและหัวไหล่จากการปฏิบัติภารกิจในกองทัพยังคงมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ร่างกายกำยำที่เคยสง่างามบัดนี้สั่นเทาด้วยพิษไข้ "เหยา... เหยา อย่าออกไปนะ พวกเขาจะมาเอาเปรียบเจ้าอีก" เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มเอ่ยห้าม พร้อมกับมือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเอื้อมมาดึงชายเสื้อของเธอไว้ ดวงตาคู่คมที่มักจะแข็งกร้าวต่ออุปสรรคทั้งปวง บัดนี้กลับฉายแววห่วงใยและกังวลใจระคนกัน จนคนมองรู้สึกใจกระตุกวูบ ลู่เหยาหันกลับมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้สามี เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจชนิดที่จางหยวนเฉิงไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสามปีที่แต่งงานกัน "นอนเฉยๆ เถอะค่ะสามี เรื่องข้างนอกปล่อยให้ฉันจัดการเอง ใครกล้าเข้ามาพังบ้านเราวันนี้ ฉันจะทำให้มันจำไปจนวันตายเลยทีเดียว" สิ้นคำพูด ลู่เหยาไม่ได้เดินไปเปิดประตูตามคำสั่งของคนข้างนอกทันที แต่จิตสำนึกของเธอกลับเชื่อมโยงเข้ากับ ‘มิติลับ’ คลังสมุนไพรโบราณที่ติดตัวมาจากโลกอนาคตทันที ในพริบตาเดียว แสงสีทองจางๆ วาบผ่านนัยน์ตาของแพทย์หญิงอัจฉริยะ บนโต๊ะไม้เก่าๆ ปรากฏกล่องไม้จันทน์หอมที่บรรจุ ‘โสมภูเขาอายุห้าร้อยปี’ และ ‘หยกสวรรค์สมานแผล’ ยาผงวิเศษที่แม้แต่โรงพยาบาลหลวงในยุคก่อนก็ไม่มีวันหาซื้อได้ *แอ๊ด—* เสียงเปิดประตูไม้ดังขึ้นเบาๆ ป้าสะใภ้ใหญ่ที่กำลังเงื้อมมือเตรียมทุบซ้ำถึงกับเซถลนเข้ามาเกือบหน้าคว่ำ ใบหน้ายับย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางอ้าปากเตรียมพ่นคำด่าทอสารพัด แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง กลิ่นอายกดดันบางอย่างจากร่างเพรียวบางของลู่เหยาทำให้หญิงสูงวัยถึงกับสะดุ้งโหย่ง หุบปากฉับโดยอัตโนมัติ "ป้าสะใภ้ใหญ่ เสียงดังโวยวายหน้าบ้านคนอื่นแบบนี้ ไม่กลัวชาวบ้านเขาหัวเราะเยาะเอาหรือคะว่าตระกูลจางอบรมคนมาอย่างไร?" ลู่เหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "นะ... นังนี่! แกกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่ากราด "แล้วกลิ่นเนื้อตุ๋นเมื่อครู่มันคืออะไร! แกเอาเงินที่ไหนไปซื้อเนื้อ! เอาเนื้อและคูปองเสบียงออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นเป็นสมบัติของตระกูลจาง ไม่ใช่ของส่วนตัวของพวกแกสองคนผัวเมีย!" ลู่เหายืนกอดอก มองหญิงแก่ตรงหน้าด้วยแววตาสสมเพชเวทนา ยุค 70 ข้าวปลาอาหารหายาก ผู้คนอดอยากปากแห้ง ทว่าญาติฝ่ายสามีพวกนี้กลับจ้องแต่จะสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวที่ขัดสนที่สุดในหมู่บ้าน ช่างน่ารังเกียจเสียจริง "สมบัติของตระกูลจางงั้นหรือคะ?" ลู่เหยาแค่นหัวเราะเสียงดัง "ตอนที่สามีฉันส่งเงินเดือนทหารกลับมาให้บ้านใหญ่ใช้หนี้สร้างบ้านใหม่ พวกท่านเคยพูดคำว่า 'ครอบครัวเดียวกัน' บ้างไหม? ตอนที่หยวนเฉิงบาดเจ็บปางตายกลับมาจากชายแดน พวกท่านเคยส่งข้าวมาให้สักเมล็ดหรือยัง? วันนี้ฉันจะทำเนื้อกินในบ้านของฉันเอง มันหนักหัวส่วนไหนของป้าไม่ทราบ!" "แก... นังสะใภ้ตัวดี! ปากกล้าขึ้นนะ! วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่แกเอง!" ป้าสะใภ้ใหญ่ทนไม่ได้ที่โดนเด็กสาวต่อปากต่อคำ นางเงื้อมมือหนาหวังจะตบลงบนใบหน้าเนียนนุ่มของลู่เหยาให้หายแค้น ทว่า... มีหรือที่แพทย์หญิงมือหนึ่งจากโลกปัจจุบันจะยอมให้คนเถื่อนรังแก! ลู่เหยาขยับตัวหลบอย่างรวดเร็วดั่งสายลม มือเรียวคว้าข้อมือของป้าสะใภ้ใหญ่ไว้ได้ทัน ก่อนจะใช้นิ้วกดลงที่ ‘จุดชีพจรเฮ่ากู่’ บนข้อมืออย่างแม่นยำ แรงกดเพียงนิดเดียวทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่รู้สึกเจ็บแปลบราถูกเข็มเงินนับร้อยเล่มแทงทะลุข้อต่อ ร่างท้วมทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันทีด้วยความเจ็บปวดจนหน้าเขียวคล้ำ "โอ๊ย! ปล่อยนะ! แขนฉันจะหักแล้ว! ช่วยด้วย! นังสารเลวฆ่าคน! ฆ่าคนแล้ว!" ป้าสะใภ้ใหญ่กรีดร้องโหยหวนลั่นหมู่บ้าน หวังเรียกชาวบ้านให้มามุงดู ลู่เหยาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูน้ำเสียงเย็นเยียบ "ถ้าไม่อยากให้แขนข้างนี้พิการใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็ไสหัวออกไปจากบ้านฉันซะ แล้วจำไว้ให้ดี... ถ้ากล้ามาหาเรื่องที่นี่อีกครั้งหน้า ฉันจะฝังเข็มให้ป้ากลายเป็นใบลานพูดไม่ได้ไปตลอดชีวิต!" แรงกดที่ข้อมือคลายลง ป้าสะใภ้ใหญ่ลนลานคลานหนีออกจากประตูบ้านราวกับเห็นผี ใบหน้าซีดเผือกด้วยความหวาดกลัวสุดขีด นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสะใภ้รองผู้นี้จะน่ากลัวและมือหนักปานนี้ เมื่อความสงบกลับคืนมา ลู่เหยาปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนาก่อนจะรีบสาวเท้ากลับเข้าไปหาจางหยวนเฉิงที่มองตามเธอด้วยสายตาซับซ้อน ทั้งตะลึงงัน ทึ่ง และ... อัดแน่นด้วยความรักล้นปรี่ "เหยา... มือเจ็บไหม?" จางหยวนเฉิงเอ่ยถามเสียงสั่น พยายามจะยันกายลุกขึ้นมาดูมือเรียวของภรรยา "ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณนั่นแหละ... อาการแย่มากแล้วนะ" ลู่เหยาตัดบท นางนั่งลงข้างเตียง เปิดเสื้อทหารที่ชุ่มไปด้วยเลือดออก เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ติดเชื้อจนเนื้อเริ่มเน่าเปื่อย กลิ่นคาวเลือดและหนองคละคลุ้งไปทั่วห้อง คนธรรมดาคงต้องตัดแขนทิ้งหรือรอความตายอย่างทรมาน แต่สำหรับลู่เหยาแล้ว... นี่คือความท้าทาย นางหยิบผงยาวิเศษจากมิติลับออกมา เทลงบนบาดแผลฉกรรจ์นั้นทันที *ซ่า—* ควันสีขาวจางๆ ลอยขึ้นพร้อมกับเสียงคล้ายน้ำเดือดสัมผัสความร้อน จางหยวนเฉิงกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเขาแทบหมดสติ แต่ในขณะเดียวกัน ความเย็นสบายราวกับสายธารน้ำแข็งก็แผ่ซ่านเข้ามาแทนที่พิษไข้ กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดเริ่มประสานเข้าหากันอย่างน่าอัศจรรย์ เลือดที่ไหลทะลักหยุดไหลสนิทในเวลาเพียงไม่ถึงสามลมหายใจ! จางหยวนเฉิงเบิกตากว้าง มองดูแผลเหวอะหวะที่บัดนี้ปิดสนิทเหลือเพียงรอยแผลเป็นสีจางๆ ร่างกายที่เคยหนักอึ้งและไร้เรี่ยวแรง กลับมาเปี่ยมล้นด้วยพลังงานและความแข็งแกร่งราวกับปาฏิหาริย์ "นี่มัน... ยาอะไรกัน?" ชายหนุ่มพึมพำด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด หันมามองภรรยาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ผู้หญิงคนนี้... ซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่? ลู่เหายิ้มละไม นางเก็บขวดโหลยาสมุนไพรกลับเข้ามิติลับอย่างแนบเนียน ก่อนจะโน้มใบเข้าใกล้ใบหน้าคมเข้มของสามี ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "เป็นยังไงบ้างคะสามี หหายดีเป็นปลิดทิ้งแล้วใช่ไหม? ทีนี้... ถึงเวลาที่เราต้องมาคุยกันยาวๆ แล้วล่ะค่ะ ว่าเราจะเอาคืนพวกญาติๆ ที่ชอบเอาเปรียบเราอย่างไรดี..." ทว่า ในจังหวะที่ลู่เหยากำลังจะเอ่ยแผนการเด็ดขาดเพื่อจัดการคนตระกูลจางนั้นเอง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักแน่นผิดปกติ พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความร้อนรนจากด้านนอกที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เหยาแข็งค้างทันที "หัวหน้าจาง! คุณลู่เหยา!แย่แล้วครับ! ทางกองทัพส่งคนมาตามตัวด่วนที่สุด บอกว่า... เกิดเรื่องใหญ่ที่คลังเสบียงชายแดนแล้ว!" --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของหมอสาวลู่เหยาในยุค 70 นะคะ*