ถูกทิ้งเพราะจน แต่ระบบดันมาในวันที่สายเกินไป

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยรอบตัวดังระงมราวกับฝูงไฮยีน่ารุมทึ้งซากสัตว์ ในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับ แสงไฟสีนวลสาดส่องลงบนชุดสูทราคาแพงระยับของแขกเหรื่อผู้มีหน้ามีตาในสังคม แต่สำหรับคีย์แล้ว สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากห้องประหารนักโทษประหารดีๆ นี่เอง “จำนนเสียเถอะคีย์ นายมันก็เป็นได้แค่ไอ้เกมเมอร์ไส้แห้งที่วันๆ เอาแต่นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์อับๆ ไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้หรอก” น้ำเสียงเย่อหยิ่งของ อัครพล ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่จงใจเว้นวรรคเพื่อให้คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจ ทายาทตระกูลดังผู้สวมสูทแบรนด์เนมสั่งตัดพิเศษยืนกอดอกด้วยท่าทางเหนือกว่า มือข้างหนึ่งโอบเอวหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงไว้แน่น ร่างบางนั้นสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ตัวเองตกเป็นของอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ คีย์ก้มมองรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่มีรอยเปื้อนฝุ่นของตัวเอง สลับกับเงาของตัวเองที่สะท้อนบนพื้นหินอ่อนขัดเงา เขาไม่ได้พูดอะไร สีหน้าเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจดจ้องไปยังผู้หญิงที่เขาเคยรักและทุ่มเททุกอย่างให้ตลอดสามปีที่ผ่านมา “มิน… เธอพูดจริงเหรอ” เสียงของคีย์แหบพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเจ็บปวด ผิดหวัง และว่างเปล่า หญิงสาวในชุดราตรีสีแดงสะดุ้งเฮือก เผลอหลบสายตาคู่นั้นโดยอัตโนมัติ เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยความพยายามที่จะสร้างความเข้มแข็งกลบเกลื่อนความผิด “ใช่… คีย์ ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันไม่อยากกัดก้อนเกลือกินในห้องเช่าแคบๆ นั่นอีกต่อไปแล้ว อัครพลให้ในสิ่งที่นายไม่มีวันให้ฉันได้ ชีวิตคนเรามันต้องก้าวไปข้างหน้า… อย่ารั้งฉันไว้เลย” คำพูดนั้นคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด รินที่ยืนอยู่ข้างกายคีย์มาตลอด ยื่นมืออันสั่นเทามาจับแขนเสื้อของเขาไว้เบาๆ แว่นตากลมโตบดบังดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เธอกระซิบเสียงเบาหวิวด้วยความห่วงใย “พี่คีย์… พอเถอะค่ะ กลับกันเถอะนะ… พวกเราไม่ต้องไปสนใจคนพวกนี้หรอก” คีย์หันไปมองริน หญิงสาวผู้ยอมทิ้งอนาคตและความสบายมาอยู่เคียงข้างเขาในวันที่เขาไม่มีแม้แต่บาทเดียว ยอมกินมาม่าประทังชีวิต ยอมใส่เสื้อผ้ามือสองราคาถูก รินคือคนเดียวในโลกที่ยังคงจริงใจกับเขาอย่างแท้จริง ความอบอุ่นสายหนึ่งไหล뢰เข้าสู่หัวใจที่ด้านชา ทำให้ความโกรธแค้นที่มีต่ออัครพลและมินพลุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด “เกาะผู้ชายกินมันสบายอย่างนี้สินะ ถึงได้ลืมง่ายนักว่าใครเคยเช็ดเหงื่อเช็ดตัวให้ตอนป่วยไข้” คีย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทคู่นั้นเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจนอัครพลถึงกับชะงัก ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “แก! ไอ้สวะ ยังมีหน้ามาปากดีอีกเรอะ! วันนี้ฉันจัดงานเลี้ยงเปิดตัวบริษัทเกมใหม่ของฉัน แถมยังประกาศหมั้นกับมินอย่างเป็นทางการ เพื่อจะตบหน้าแกให้สำนึกว่า ระหว่างแกกับฉันมันอยู่คนละโลกกัน!” อัครพลแผดเสียงด้วยความโมโหที่ถูกมองข้ามความน่าเกรงขาม “การ์ดเชิญก็แค่ส่งมาเยาะเย้ย แต่แกดันหน้าด้านมาถึงนี่ สมน้ำหน้าจริงๆ!” เสียงซุบซิบนินทาของแขกในงานดังเซ็งแซ. สายตานับร้อยคู่มองมาที่คีย์ด้วยความสมเพชเวทนา บางคนถึงกับหัวเราะคิกคักรอชมความอัปยศอดสูของชายหนุ่มผู้ไร้ทางสู้ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความมืดมนเข้าครอบ โลกทั้งใบราวกับหยุดนิ่ง [ติ๊ง!] [ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น (God-Tier Infinite Wealth System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!] [ตรวจสอบพบเป้าหมาย: คีย์] [สถานะจิตใจ: ขีดสุดแห่งความอดทน] [ของขวัญต้อนรับการเปิดใช้งาน: บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Card Infinite) และเงินสดในบัญชีเริ่มต้น 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาท) ถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว!] เสียงก้องกังวานอันทรงพลังดังขึ้นในห้วงความคิดของคีย์ ราวกับเสียงกัมปนาทจากเบื้องบน ข้อมูลตัวเลขและหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้า ชายหนุ่มกะพริบตาถี่ๆ เพื่อตั้งสติ หัวใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรู้สึกเร้าใจที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เงินหนึ่งพันล้านบาทในบัญชีธนาคาร! และบัตรเครดิตที่ใช้จ่ายได้ไม่มีวันหมด! มุมปากของคีย์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปลี่ยนจากความหม่นหมองกลายเป็นความเยือกเย็นและทรงอำนาจจนน่าขนลุก “อัครพล นายบอกว่าเราอยู่คนละโลกสินะ…” คีย์ก้าวเท้าเดินไปข้างหนสตางค์หนึ่งก้าว เสียงรองเท้าผ้าใบเก่าๆ กระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อก… ก๊อก… แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงเงียบกริบลงทันที “แก… แกจะทำไมวะ?” อัครพลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกหนสันหลังวาบแปลกๆ คีย์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตเก่าๆ ดึงบัตรพลาสติกสีดำสนิทที่มีลวดลายลวดลายสลักด้วยทองคำแท้สะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาอย่างไร้ความเร่งรีบ ก่อนจะโยนมันลงไปบนโต๊ะอาหารหรูตรงหน้าอัครพลด้วยท่าทีสบายๆ เสียงบัตรกระทบจานกระเบื้องราคาแพงดัง กริ๊ง! “ฉันก็แค่จะบอกว่า…” คีย์เงยหน้าสบตากับอัครพลตรงๆ แววตานั้นคมกริบราวกับคมดาบที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่ง “ในโลกใบนี้ ไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้… และถ้าเงินมันยังไม่พอ ก็แค่จ่ายเพิ่มจนกว่าพวกมันจะซدหมอบกราบลงแทบเท้าฉันก็เท่านั้นเอง” สิ้นคำพูดของคีย์ แสงไฟระยิบระยับในห้องจัดเลี้ยงก็พลันกะพริบวูบหนึ่ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของแขกทุกคนในงานที่ดังขึ้นพร้อมเพรียงกันอย่างน่าประหลาดใจ… กิลด์มาสเตอร์เอส ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันในตอนนี้นะครับ