สายตาที่เปลี่ยนไป

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลธนandากุล กำลังทำให้ออกซิเจนรอบตัวธามลดลงอย่างน่าใจหาย หัวใจของธามกระตุกวูบ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนในทันที เมื่อร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทของรินรดา ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ แทนที่จะเป็นภรรยาเก่าผู้สวมผ้ากันเปื้อน ยืนก้มหน้าก้มตาคอยรับคำสั่งและน้ำคำดูถูกจากเขาเหมือนในอดีต สามปีที่ผ่านมา... เขาจำได้แม่นยำว่าผู้หญิงคนนี้เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจในวันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย แต่ในวินาทีนี้ สายตาคู่คมที่เคยมองเขาด้วยความรักและความเจ็บปวด กลับราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนน่าหวาดหวั่น "เชิญนั่งค่ะ คุณธาม" เสียงหวานที่เคยสั่นเครือ บัดนี้ราบเรียบและเปี่ยมด้วยอำนาจ รินรดานั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม เธอกวาดสายตามองชายหนุ่มผู้เคยเป็นเจ้าชีวิตของเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา รอยยิ้มนั้นกรีดลึกลงไปในอีโก้ที่สูงท่วมหัวของซีอีโอหนุ่มจนเขาต้องขบกรามแน่นจนสันนูน ธามสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติ ความตื่นตระหนกเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระแวงสงสัย เขากวาดสายตามองเอกสารการควบรวมกิจการบนโต๊ะ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาอดีตภรรยา "ริน... นี่มันหมายความว่ายังไง คุณไปเอาหุ้นสัดส่วนยี่สิบเปอร์เซ็นต์นี้มาจากไหน ตระกูลเราไม่เคยอนุญาตให้คนนอก..." "คนนอกอย่างนั้นหรือคะ?" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน เธอยื่นมือเรียวลงไปเปิดแฟ้มเอกสารด้วยท่าทีสบายๆ "แปลกจังนะคะ ทั้งที่เมื่อสามปีก่อน คุณเป็นคนบอกเองว่าฉันเป็นแค่ 'อากาศธาตุ' ในบ้านหลังนั้น... แต่มาวันนี้ อากาศธาตุตัวนี้กำลังจะฮุบห้องทำงานของคุณแล้วนะคะ คุณธาม" คำพูดนั้นแทงใจดำจนธามต้องตบโต๊ะเสียงดังลั่นห้องประชุม ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมากลบความตกใจ "รินรดา! อย่ามาเล่นลิ้นกับผม คุณไม่มีทางมีปัญญาหาเงินก้อนโตขนาดนี้มาซื้อหุ้นได้หรอก ใครอยู่เบื้องหลังคุณ? คริษฐ์ใช่ไหม?" ชื่อของคู่ปรับตลอดกาลทำให้แววตาของธามวาวโรจน์ด้วยความแค้น เขารู้ดีว่าคริษฐ์จ้องจะเล่นงานบริษัทของเขามานาน แต่การที่คู่ปรับทางธุรกิจดึงอดีตภรรยาที่ไร้เดียงสาของเขามาเป็นหมากเดินเกม... มันคือการหยามหน้ากันชัดๆ รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงรอยยิ้มเยือกเย็นไว้บนใบหน้า ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นกายหอมกรุ่นลึกลับลอยแตะจมูกธาม ชวนให้ใจกระตุกวูบอย่างประหลาด ชายหนุ่มเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้พิจารณาใบหน้าของเธอในระยะใกล้ ความงดงามที่ถูกซ่อนเร้นไว้ใต้ความช้ำชะตาในอดีต บัดนี้ได้รับการเจียระไนจนเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับเพชรเม็ดงามที่เพิ่งถูกค้นพบ "คุณคริษฐ์เป็นพันธมิตรที่ดีค่ะ... แต่คนที่ตัดสินใจทำลายคุณ ก็คือตัวฉันเอง" รินรดาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี "แปลกใจมากหรือคะ ที่เห็นฉันในเวอร์ชันนี้? แปลกใจที่ผู้หญิงคนที่คุณเคยเหยียบย่ำอย่างไร้ค่า สามารถลุกขึ้นมาถือไพ่เหนือกว่าคุณได้?" ธามรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ด้วยความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ สายตาที่เปลี่ยนไปของเธอ... ไม่มีเยื่อใย ไม่มีแม้แต่ความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด และนั่นแหละที่ทำให้ธามรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขามั่นใจมาตลอดว่าชีวิตที่ไร้เงาของรินรดานั้นสงบสุขและถูกต้องแล้ว เขามีอำนาจ มีเงินทอง และอิสรภาพ แต่ทำไม... ทำไมในวินาทีนี้ ยามที่เธอนั่งอยู่ตรงหน้าและมองเขาด้วยสายตาที่มองไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย หัวใจของเขากลับโหยหาความเจ็บปวดแบบเดิมที่เธอเคยมีให้? "ริน... เราคุยกันได้นะ" ธามเปลี่ยนน้ำเสียงลงโดยไม่รู้ตัว ความถือดีเริ่มสั่นคลอนเมื่อเขาเอื้อมมือหมายจะแตะข้อมือเรียวของเธอ "เรื่องในอดีต ผมยอมรับว่าผมอาจจะ..." *เพียะ!* เสียงตบดังสนั่นก้องห้องประชุม รินรดาชักมือกลับอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความรังเกียจอย่างชัดเจน รอยแดงบนหลังมือของธามเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น "อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือคู่นี้ค่ะคุณธาม" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เรียบด้วยท่าทีนิ่งสงบ "เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก นอกจากเรื่องธุรกิจ เอกสารฉบับนี้ส่งมอบให้ทนายของคุณแล้ว หวังว่าจะได้รับคำตอบที่น่าพอใจในวันพรุ่งนี้... ลาก่อนค่ะ อดีตสามี" ธามนั่งนิ่งค้างอยู่กับที่ ฝ่ามือยังคงชาหนึบจากแรงตบ แต่สิ่งที่ชามากกว่าคือความรู้สึกข้างในอก เขาเฝ้ามองร่างบางเดินจากไปอย่างสง่างามโดยไม่หันกลับมามองเขาเลยสักนิด ความรู้สึกร้อนรุ่มและอัดอั้นแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาหายใจไม่ออก แต่ในจังหวะที่รินรดากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องประชุม เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงภาพถ่ายจากนักสืบเอกชนที่เขาจ้างไว้เพื่อตามติดชีวิตเธอ... ภาพของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่งที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน กำลังวิ่งเข้าสู่อ้อมกอดของคริษฐ์ที่สนามบิน พร้อมกับรอยยิ้มของรินรดาที่ยืนมองภาพนั้นด้วยความอบอุ่น... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ