รอยร้าวในอดีต

รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองคริษฐ์ทันทีด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาเพิ่งพูดออกไป... "คุณหมายความว่ายังไงคะ คริษฐ์" น้ำเสียงของเธอกลั้วไปด้วยความระแวงระวัง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มผู้เป็นทั้งคู่แข่งทางธุรกิจของธามและพันธมิตรคนสำคัญของเธอในยามนี้ กำลังทำให้เธอนึกย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นทั้งหมด จุดเริ่มต้นที่เธอเคยเป็นเพียงผู้หญิงโง่เขลาคนหนึ่งในคฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลอัครเดชากุล คำพูดของคริษฐ์ไม่ได้หลุดลอยไปตามสายลม มันกลับตอกย้ำรอยแผลเป็นในใจที่รินรดาพยายามปิดตายมานานหลายปี บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มหรูหราพลأنเย็นเยียบลงถนัดตา ภาพวันเก่าๆ ย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดราวกับฉายซ้ำ ภาพที่เธอเคยยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางสายตาเย็นชาของสามีทางนิตินัยอย่างธาม ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน... ค่ำคืนที่สายฝนโหมกระหน่ำรากับฟ้าถล่ม รินรดายืนกอดตัวเองแน่นอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องนอนกว้างขวาง ความเงียบงันภายในห้องนั้นบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด บนโต๊ะเครื่องแป้งมีเอกสารแผ่นหนึ่งวางนิ่งสนิท—เอกสารหย่าที่เธอเป็นคนจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปด้วยมือที่สั่นเทา เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงตระหง่านของธาม เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีเหนื่อยล้า กลิ่นอายความเป็นซีอีโอผู้ทรงอำนาจและเย่อหยิ่งแผ่ซ่านออกมาจนน่าอึดอัด ธามปรายตามองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับเยาะหยันความพยายามทั้งหมดตลอดสองปีที่ผ่านมาของเธอ "คิดดีแล้วใช่ไหม รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย "เธอเป็นคนเรียกร้องมันเองนะ อย่ามานั่งเสียใจทีหลังก็แล้วกัน" "ค่ะ... รินคิดดีแล้ว" หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว แม้หัวใจข้างในจะแหลกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี เธอมองหน้าผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ ผู้ชายที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตากลบเกลื่อนความห่างเหิน ธามไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ความเงียบงันของเธอในวันนั้น เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดเจียนตายแค่ไหน วันนั้น... วันที่เธอตัดสินใจหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชากุล รินรดาสัญญาเกาะกุมกับตัวเองไว้แน่นว่า เธอจะไม่ยอมกลับไปเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอให้ใครเหยียบย่ำอีกเด็ดขาด เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงที่เขาเคยประทานให้ เธอถอดทิ้งไว้เบื้องหลังทั้งหมด เหลือเพียงตัวเปล่าๆ กับหัวใจที่ด้านชาและเปี่ยมไปด้วยแรงแค้น ปัจจุบัน... "ผมแค่เตือนคุณด้วยความหวังดี" คริษฐ์เอ่ยทำลายความเงียบ ดึงรินรดากลับสู่โลกความเป็นจริง ดวงตาคมกริบของเขามีประกายบางอย่างที่อ่านยาก "ธามไม่ได้ง่ายอย่างที่คุณคิด เขากำลังตามหาตัวคุณ... และสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้ อาจไม่ใช่แค่ตัวคุณ" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความแค้นในอดีตโหมกระพือขึ้นในอกราวกับเปลวเพลิงสีดำ เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่อ่อนแอและร้องไห้ฟูมฟายรอความเมตตาจากสามีผู้เย็นชาอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนจมดิน ถึงเวลาแล้วที่เธอจะเอาคืนให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเจียนตายแบบเธอบ้าง ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากตอบโต้คริษฐ์ เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นเสียก่อน ตามด้วยการปรากฏตัวของเลขาคนสนิทที่ใบหน้าซีดเผือด "คุณรินรดาคะ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ล็อบบี้ด้านล่างค่ะ" เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "คุณธาม... เขามาด้วยตัวเองค่ะ" เพลิงกุหลาบดำขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ