กับดักความทรงจำ

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงยังไม่จางหายไปจากห้องสูทส่วนตัวบนชั้นบนสุดของโรงแรมหรู แต่บรรยากาศรอบตัวธามในยามนี้กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ปลายนิ้วเรียวแกร่งที่เคยถือครองอำนาจเบ็ดเสร็จในโลกธุรกิจ กำลังสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำแก้วทรงสูงแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวซีด ภาพสะท้อนของตัวเขาเองในกระจกเงาบานใหญ่ฉายแววความพ่ายแพ้ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน—ไม่ใช่ความพ่ายแพ้บนกระดานหุ้น แต่เป็นความพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง รินรดาเดินผ่านเขาไปอย่างไร้เยื่อใย กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยังคงวนเวียนอยู่ปลายจมูก ทว่ามันไม่ใช่กลิ่นอายของอดีตภรรยาผู้ยอมก้มหน้าอดทนรอคอยเขาอีกต่อไปแล้ว รินรดาในวันนี้คือภาพแทนของความเย่อหยิ่ง ทรงพลัง และเฉียบคม เธอก้าวเข้ามาในเกมนี้เพื่อเหยียบย่ำอีโก้ของเขาให้แหลกคราบ และเธอกำลังทำมันได้อย่างงดงามจนน่ากลัว "คุณคิดว่าชัยชนะจอมปลอมนี่มันจะยั่งยืนงั้นเหรอ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากที่เม้มแน่นเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ธามแค่น A หัวใจในอกข้างซ้ายกระหน่ำซัดด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกที่เขาไม่รู้จะนิยามมันอย่างไร ความรู้สึกโหยหาที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเย่อหยิ่งมาเนิ่นนาน กำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ เขาย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในอستอดีต... ช่วงเวลาที่เขายังคงถือไพ่เหนือกว่า ช่วงเวลาที่รินรดายังคงนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารเย็นที่เย็นชืดพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ซ่อนไว้ ธามในวันนั้นช่างโง่เขลาและมั่นใจในตัวเองจนเกินเยียวยา เขาเคยผลักไสเธอลงสู่หุบเหวแห่งความโดดเดี่ยว เพียงเพราะคิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีวันไปไหนได้พ้น มือคู่นั้นเคยปัดป้องความใส่ใจของเธออย่างไรเยื่อใย คำพูดเชือดเฉือนที่ออกจากปากเขาในคืนวันนั้น... คืนที่เธอยกเอกสารหย่ามาวางตรงหน้า พร้อมกับดวงตาที่แห้งผากไร้ประกายชีวิต *‘ถ้าคุณอยากได้อิสระนัก ก็ไสหัวไปซะ! แต่อย่าหวังว่าจะได้อะไรติดมือไปแม้แต่แดงเดียว’* คำพูดใจร้ายพวกนั้นย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในวินาทีนี้ ธามหลับตาลงแน่น พยายามขับไล่ภาพอดีตที่ตามหลอกหลอน แต่ยิ่งพยายามหนี เขากลับยิ่งจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความผิดบาปที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเองกับมือ เขากำลังทำพลาดซ้ำรอยเดิม... ความเย่อหยิ่งที่คิดว่าจะควบคุมทุกอย่างได้กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เมื่อเขาตระหนักได้ว่า ผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งขว้าง บัดนี้ได้กลายเป็นเป้าหมายเดียวในชีวิตที่เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอกลับคืนมา เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ดึงธามออกจากภวังค์ความทรงจำอันมืดมน คริษฐ์... ศัตรูตัวฉกาจที่แปรเปลี่ยนเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ในโครงการร่วมทุนก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ปิดไม่มิด "ดูเหมือนว่าซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลดัง จะกำลังเพลี่ยงพล้ำให้แก่ ‘อดีตภรรยา’ ที่คุณเคยเขี่ยทิ้งสินะครับ" คริษฐ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายช่างบาดตาบาดใจ ธามหันขวับไปมองคู่แข่งทางธุรกิจด้วยสายตาดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่บาดเจ็บ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง "หุบปากของแกซะ คริษฐ์ อย่าลืมว่าแกก็แค่หมากตัวหนึ่งในเกมนี้เหมือนกัน" "หมากเหรอ?" คริษฐ์หัวเราะในลำคอ เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารกองโต ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลง1ซองอย่างจงใจ "คุณต่างหากล่ะธาม ที่กำลังเดินหมากผิดพลาดซ้ำรอยเดิม... คุณคิดว่าคุณรู้จักผู้หญิงคนนั้นดีพอแล้วงั้นเหรอ? ลองเปิดดูสิ แล้วคุณจะรู้ว่า รินรดาไม่ได้แค่กลับมาเพื่อแก้แค้นความเจ็บปวดในอดีต... แต่เธอกลับมาเพื่อพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณรัก ไปตลอดกาล" ธามจ้องมองซองเอกสารตรงหน้าด้วยความรู้สึกหน่วงหนับในอก สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังว่าสิ่งที่อยู่ข้างในอาจทำลายสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ของเขาให้พังทลายลง แต่ความอยากรู้และความจริงที่เขาต้องเผชิญหน้าก็มีมากกว่า มือหนายื่นไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาอย่างช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสกับกระดาษหนาที่เย็นเฉียบ หัวใจของเขาเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ขณะที่ดึงกระดาษแผ่นแรกออกมาจากซอง ภาพถ่ายและเอกสารลับที่ปรากฏแก่สายตา ทำให้ลมหายใจของธามสะดุดกكَะทันหัน ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยยิ้มอันเย้ายوانของรินรดา พรั่งพรูออกมาเปิดเผยความลับที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด— ในภาพถ่ายนั้น คือรินรดากำลังยืนอุ้มเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สามขวบที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขาอย่างไร้ที่ติ... เด็กน้อยที่เขาไม่เคยรู้แม้กระทั่งการมีตัวตนอยู่จริง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้น ลมหายใจขาดห้วง ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะอย่างแรงเมื่อความจริงอันเจ็บปวดกระแทกเข้าใส่กลางใจอย่างจัง รินรดาไม่ได้แค่ทิ้งเขาไป... เธอยังพาเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาหนีหายไปจากชีวิต พร้อมกับความเกลียดชังที่ฝังรากลึกเกินกว่าจะไถ่ถอน! "เพลิงกุหลาบดำ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ และเตรียมพบกับจุดพลิกผันครั้งใหญ่ในตอนต่อไปที่รับรองว่าคุณจะต้องวางไม่ลงอย่างแน่นอนค่ะ