เธอคือของฉัน

"คุณเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าข่าวโكนขยะพวกนั้น จะทำลายความน่าเชื่อถือของเลขาฯ ผมได้?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของธีรดนย์ ไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวในห้องประชุมใหญ่เงียบกริบลงทันตาเห็น ร่างสูงสง่าในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางหน้าโต๊ะทำงานตัวยาว โดยมีร่างบางของรินรดาถูกบังเอาไว้ครึ่งตัวราวกับนกน้อยในกรงเล็บของพญาอินทรี... ถึงแม้ตัวจริงเสียงจริงอย่างรินรดาจะไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองบอบบางเหมือนนกเลยสักนิดก็ตาม ผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ—กรรมการอาวุโสฝ่ายกลยุทธ์อย่าง 'อนันต์' หน้าซีดเผือดลงเล็กน้อยเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุจใบมีดโกนที่ส่งตรงมาจากท่านประธานหนุ่ม "ท่านประธานครับ ผมแค่ทำหน้าที่ตักเตือนในฐานะบอร์ดบริหาร..." อนันต์พยายามปั้นสีหน้าเคร่งขรึมกลบเกลื่อนความประหม่า "ภาพถ่ายในโลกโซเชียลเมื่อคืนมันฟ้องชัดเจนว่าคุณรินรดาออกไปไหนมาไหนกับนักลงทุนรายใหญ่คนนั้น ภาพลักษณ์ของบริษัทเรากำลังเสียหายนะ3รับ" รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลัง เม้มริมฝีปากแน่นอย่างนึกหมั่นไส้ เธอกำลังจะก้าวเท้าออกมาตอกกลับให้หน้าหงาย แต่ทว่า... ปลายศอกแกร่งของคนที่ยืนบังอยู่กลับขยับมาขวางไว้โดยไม่หันมามองด้วยซ้ำ เป็นเชิงสั่งให้อยู่เงียบๆ ซึ่งเธอยิ่งฮึดฮัดในอกเข้าไปใหญ่ "เรื่องส่วนตัวของเลขาฯ ผม จะไปเดိတ်กับใคร กินข้าวกับใคร หรือแม้แต่ไปซื้อเพชรเม็ดโตที่ไหน มันก็เรื่องของเขาครับคุณอนันต์" ธีรดนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย "หรือว่าช่วงนี้เงินเดือนที่ผมเซ็นจ่ายให้คุณมันน้อยเกินไป จนทำให้คุณมีเวลาว่างมานั่งสืบเรื่องใต้เตียงคนอื่นมากกว่าผลประกอบการไตรมาสนี้?" "ผมไม่ได้หมายความว่า..." "ถ้าไม่ได้หมายความ ก็หุบปากแล้วไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนจากการไล่ออก เป็นการฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทเรียกค่าเสียหายสักสิบล้าน" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมราคาระดับร้อยล้านทำเอาอนันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ชายวัยกลางคนกวาดสายตามองหน้าเจ้านายหนุ่มสลับกับเลขาฯ สาวที่เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะจำใจพยักหน้ารับแล้วหมุนตัวเดินจ้ำอ้าwออกจากห้องไปอย่างเสียหน้า ปัง! เสียงประตูกระจกปิดลงสนิทพร้อมกับความเงียบที่กลับคืนมา รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่ไม่มีจริงลงคอ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูงที่ยังคงยืนตีหน้ายักษ์อยู่ "ทีหลังไม่ต้องออกตัวแรงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ... เอ้ย! ครับ" รินรดาเผลอหลุดปากคำติดปากออกมาเกือบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคาดโทษจากเจ้านาย "หมายถึงว่า ฉันจัดการเองได้น่า คุณไม่ต้องเปลืองตัวมาปกป้องหรอก" "ใครปกป้องคุณ?" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดตามสไตล์คนปากแข็ง ใบหน้าคมคายเชิดขึ้นเล็กน้อย "ผมแค่ไม่อยากให้คนในบริษัทเอาเวลาทำงานไปซุบซิบเรื่องไร้สาระ มันรกหูรกตา และที่สำคัญ... คุณเป็นเลขาฯ ผม ถ้ามีใครจะรังแกคุณได้ คนคนนั้นก็ต้องเป็นผมคนเดียวเท่านั้น" ให้ตายเถอะ... ประโยคหลังนี่มันฟาดหัวใจคนฟังชัดๆ รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอาในความซึนเดเระของเจ้านายหนุ่มคนนี้ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะจนเธอต้องยกมือขึ้นมาแตะหน้าอกตัวเองเบาๆ "ปากร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นภรรยานะครับท่านประธาน" เธอแกล้งย้อนกลับด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย ธีรดนย์ก้าวเข้าประชิดตัวรวดเร็วจนรินรดาผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารกระจกด้านหลัง แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังร่างบางไว้ตรงกลางทันที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาจนพื้นที่หายใจแคบลงถนัดตา "อยากรู้ไหมล่ะ ว่าจะมีใครเอาหรือเปล่า..." เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่านผิวแก้มเนียนจนรินรดารู้สึกวูบวาบไปหมด "ถึงปากคุณจะเก่งแบบนี้ แต่เวลาอยู่ใต้ร่างผม... คุณไม่เห็นเคยเถียงสักคำนี่รินรดา" "ไอ้...!" รินรดาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอยกมือขึ้นจะผลักอกแกร่งออก แต่กลับถูกมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างรวบขึ้นไปกดไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคมกริบก้มลงมองเรียวปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างนึกสนุก ธีรดนย์กระตุกยิ้มมุมปาก ความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งกำลังจะทะลักออกมาอยู่รอมร่อ แต่ทว่า ในจังหวะที่ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกันนั้นเอง— ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาอย่างไรมารยาทของบุคคลที่สาม "บอสครับ! แย่แล้วครับ ข่าวลือเรื่องคุณรินรดากับนักลงทุนตอนนี้หลุดออกไปถึงสำนักข่าวสายบันเทิงแล้วครับ ตอนนี้พวกนักข่าวมากองกันเต็มหน้าล็อบบี้บริษัทแล้วครับ!" ธีรดนย์ชะงักกึก ดวงตาที่พราวระยับด้วยประกายความหวานเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ร่างสูงค่อยๆ ผละออกจากรินรดาอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะที่รินรดากัดฟันกรอดด้วยความโมโหที่มารผจญดันโผล่มาถูกจังหวะเวลาเสียจริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ