ความรักระหว่างทาง

"อย่าพยายามซ่อมสิ่งที่ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้คงอยู่ตลอดไปเลยตะวัน มันเสียเวลาเปล่า" น้ำเสียงแหบพร่าของลุงมาร์คดังแทรกผ่านเสียงจอกแจจอของบาร์เล็กๆ ในกรุงลิสบอน เขาไม่ได้หันมามองผม แต่สายตาจดจ้องอยู่กับการบรรจงเขียนบันทึกด้วยปากกาหมึกซึมสีเก่าคร่ำคร่า บนโต๊ะมีเพียงแก้วไวน์แดงที่พร่องไปกว่าครึ่งและซองจดหมายฉบับหนึ่งที่ผมเพิ่งได้รับมาเมื่อชั่วโมงก่อน ผมวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ เป็นแผนที่เส้นทางเดินป่าในเทือกเขาปิเรเน่ที่ใครบางคนทิ้งไว้ให้ พร้อมลายมือหวัดๆ ที่เขียนว่า 'หวังว่าเราจะพบกันที่ปลายทาง' "ผมแค่คิดว่า... บางครั้งการดึงรั้งสิ่งที่มีค่าไว้ อาจไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวเสมอไปนะครับลุงมาร์ค" ผมตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง กระจกใสสะท้อนเงาของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินทอดน่องผ่านร้านไป เธอคือ 'เอเลน่า' นักดนตรีไวโอลินที่ผมพบในรถไฟข้ามพรมแดนเมื่อสามวันก่อน ผู้หญิงที่ทำให้หัวใจที่เคยตายด้านของผมกลับมาเต้นเป็นจังหวะอีกครั้ง ทั้งที่เรารู้ดีว่าจุดหมายปลายทางของเรานั้นคนละฟากฝั่งของทวีป ลุงมาร์ควางปากกาลง เขาหันมามองผมด้วยแววตาที่ผ่านโลกมามากพอจะอ่านใจคนออก "นายกำลังพูดถึงคนในบันทึกที่นายเพิ่งได้รับ หรือกำลังพูดถึงผู้หญิงที่เพิ่งเดินผ่านไปกันแน่ล่ะ" ผมชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะความลับถูกเปิดเผย แต่เพราะผมเพิ่งตระหนักว่าผมกำลังคาดหวังกับอนาคตที่ยังไม่เกิด ทั้งที่ความจริงของมนุษย์เรานั้นคือการเป็น 'คนแปลกหน้าที่มารู้จักกันในเวลาที่จำกัด' "เราต่างก็เป็นแค่นักท่องเที่ยวในชีวิตของกันและกันไม่ใช่หรือครับ" ผมแค่นยิ้มให้ตัวเอง "การรู้จักใครสักคนท่ามกลางการเดินทาง มันเหมือนการเก็บก้อนหินสวยๆ จากริมหาด เราชื่นชมมันในมือ สัมผัสความเย็นของมัน แต่สุดท้ายเราก็ต้องวางมันลงเพื่อเดินหน้าต่อ" "ทฤษฎีดีนี่" ลุงมาร์คหัวเราะหึๆ "แต่นายลืมไปอย่างหนึ่งตะวัน ก้อนหินน่ะมันไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่คนน่ะเปลี่ยน ทุกการจากลาไม่ได้เกิดจากระยะทางหรอก มันเกิดจากจังหวะชีวิตที่ค่อยๆ พลิกผันต่างหาก เหมือนกับเรื่องที่นายกำลังแบกอยู่นั่นแหละ แผนที่ในมือนายมันพาไปสู่ความจริง แต่ความจริงน่ะ... มักจะเจ็บปวดกว่าความฝันเสมอ" ผมไม่ตอบ แต่สายตาจับจ้องไปที่ประตูร้านเมื่อเอเลน่าก้าวเข้ามา เธอไม่ได้ตั้งใจมาพบผม แต่ความบังเอิญที่เกิดขึ้นซ้ำๆ ในทริปนี้เริ่มทำให้ผมเชื่อในโชคชะตาอย่างน่าประหลาด เธอเดินตรงมาที่โต๊ะของเรา แววตาของเธอหม่นแสงลงเล็กน้อยแม้จะมีรอยยิ้มประดับใบหน้า "ฉันตัดสินใจแล้วค่ะตะวัน" เธอวางตั๋วรถไฟใบหนึ่งลงข้างๆ แผนที่ของผม "ฉันจะไปต่อในวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากอยู่ แตเพราะถ้าฉันอยู่ต่อ... ฉันจะเริ่มกลัวการจากลาจนไม่กล้าแม้แต่จะเริ่มออกเดินทางอีก" คำพูดของเธอกระแทกใจผมอย่างจัง มันคือบทเรียนราคาแพงของการเดินทางที่ไม่มีใครสอนเราในโรงเรียน ความรักระหว่างทางไม่ใช่การสร้างบ้านเพื่ออยู่ร่วมกัน แต่มันคือการแลกเปลี่ยนเศษเสี้ยวของวิญญาณเพื่อส่งต่อแรงบันดาลใจให้กันและกันก่อนจะแยกย้าย "คุณเลือกถูกแล้วครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะสั่นไหว "คนเราควรเป็นคนแปลกหน้าที่น่าจดจำ ดีกว่าคนคุ้นเคยที่กลายเป็นคนแปลกหน้า" เรานั่งคุยกันถึงเรื่องความฝันที่ไม่เคยมีใครฟัง เรื่องความกลัวที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่เราต่างแบกมันไปทุกที่ เอเลน่าเล่าถึงความเหงาที่เธอกลัวที่สุด ผมเล่าถึงความว่างเปล่าที่ผมพยายามเติมเต็มด้วยระยะทาง ช่วงเวลานั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน เหลือเพียงเราสองคนที่แลกเปลี่ยนความลับที่ไม่มีวันจะพูดกับใครที่บ้านเกิดได้ ทว่า... เมื่อเธอลุกขึ้นเพื่อจะจากไป เธอกลับโน้มตัวลงมาแล้วกระซิบข้างหูผม "คุณถามว่าใครทิ้งแผนที่นี้ให้คุณใช่ไหมตะวัน... ลองพลิกกลับด้านดูสิ แล้วคุณจะรู้ว่าเหตุผลที่ทำไมเราถึงพบกันในรถไฟขบวนนั้นตั้งแต่วันแรก" ผมพลิกแผ่นกระดาษนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ลายมือที่คุ้นตาอย่างประหลาดเขียนด้วยหมึกสีแดงฉานทับรอยแผนที่เก่าๆ ใจความว่า *'ตะวัน... สิ่งที่นายตามหา ไม่ใช่จุดหมาย แต่เป็นคำตอบว่าทำไมแม่ถึงส่งแผนที่นี้มาให้ก่อนที่ท่านจะจากไปตลอดกาล'* กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเอเลน่าหายไปพร้อมกับร่างของเธอที่เดินลับตาออกไปในความมืด แต่สิ่งที่ทิ้งไว้บนโต๊ะคือความจริงที่ผมไม่เคยเตรียมใจจะรับมือ มันไม่ใช่แค่เรื่องการเดินทาง แต่มันคือเรื่องของสายเลือด ความลับ และจดหมายที่จ่าหน้าซองด้วยชื่อของผมในลายมือที่ผมจำได้แม่นยำ... ลายมือของพ่อคนที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความรู้สึกผ่านตัวอักษรไปกับผมนะครับ แบกเป้ท่องโลก