ยินดีที่ได้รู้จัก...ในฐานะศัตรู

"ถ้าคุณจะกรุณาหุบปากแล้วใช้สมองไตร่ตรองให้มากกว่าอีโก้ที่พุ่งปรี๊ดนั่น งานนี้ก็น่าจะพอมีทางรอดครับ คุณพาพิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของคีรินดังก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ฝ่ามือหนาวางลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาตัวยาว เขาไม่ได้ตวาด ไม่ได้ขึ้นเสียง แต่ทุกคำพูดมันคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดผ่านความมั่นใจของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พาพินแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่สวยคมกริบไม่มีแววหวั่นไหว เธอพับพิมพ์เขียวในมือลงช้าๆ ก่อนจะสบตาชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่า ‘สถาปนิกมือทองที่หยิ่งยโสที่สุดในวงการ’ อย่างไม่ลดละ "ขอบคุณที่แนะนำนะคะ แต่ฉันว่าคุณควรเก็บคำแนะนำไปใช้กับโปรเจกต์ที่กำลังจะพังไม่เป็นท่าของตัวเองดีกว่า การดึงอีโก้มาเป็นศูนย์กลางของงานออกแบบน่ะ... มันเป็นสไตล์ของคนยุคก่อนที่เขาเลิกใช้กันไปนานแล้วค่ะ" เสียงฮือฮาดังขึ้นจากเหล่าพนักงานในห้องประชุม ธันวาที่นั่งอยู่ข้างพาพินขยับตัวเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นสันกรามของคีรินที่ขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยประกายวาวโรจน์ที่ไม่ใช่ความโกรธเพียงอย่างเดียว แต่มันมีบางอย่างที่ลึกซึ้งและอันตรายกว่านั้นซ่อนอยู่ "คุณกล้าพูดแบบนี้กับคนที่กำลังถือไพ่เหนือกว่าในดีลนี้งั้นเหรอ?" คีรินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นความกดดันที่ชวนให้อึดอัด "ไพ่เหนือกว่าหรือแค่โชคช่วยกันแน่คะ? หรือว่า... คุณต้องใช้ความเผด็จการเข้าข่ม เพราะกลัวว่างานออกแบบของฉันจะทำให้สไตล์เดิมๆ ของคุณดูตกยุคไปเลย?" พาพินสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา "ความดื้อรั้นน่ะเป็นเสน่ห์นะครับพาพิน แต่ถ้ามันมาพร้อมกับความไร้เหตุผลแบบนี้... ผมว่ามันก็น่ารำคาญไม่น้อย" คีรินผละตัวออกมาแล้วคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะด้วยท่าทางมั่นคง เขาสาวเท้าเดินอ้อมโต๊ะยาวมาหยุดอยู่ที่เก้าอี้ของพาพิน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์แบบผู้ชายทำงานลอยมาแตะจมูกเธอ มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลแต่ก็น่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน ธันวาเอื้อมมือไปจับไหล่พาพินไว้เชิงห้ามทัพ "ผมว่าเราพักเรื่องนี้ไว้ก่อนดีไหมครับคีริน ดูเหมือนทุกคนจะเริ่มอึดอัดแล้ว" คีรินปรายตามองมือของธันวาที่เกาะอยู่บนไหล่ของพาพิน ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามเดิม เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูพาพิน น้ำเสียงนั้นเบาจนมีเพียงคนสองคนที่ได้ยิน แต่ทว่าบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ "ยินดีที่ได้รู้จัก... ในฐานะศัตรูนะครับคุณพาพิน หวังว่าคุณจะเก็บเรี่ยวแรงไว้สู้กับผมในวันเปิดประมูลจริงๆ ไม่ใช่มานั่งหน้าซีดเพราะแพ้ทางผมตั้งแต่ยกแรกแบบนี้" พาพินตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสแผ่วเบาที่ปลายผมของเธอเมื่อครู่มันทำให้หัวใจเธอกระตุกอย่างแปลกประหลาด เธอหันขวับไปมองเขาด้วยสายตาวาวโรจน์หมายจะโต้กลับ แต่คีรินกลับทำเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ทำให้คนทั้งออฟฟิศถึงกับกลั้นหายใจ เพราะมันเป็นยิ้มที่ดู ‘คลั่งรัก’ มากกว่า ‘เกลียดชัง’ เขาหันหลังเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วห้อง พาพินกำมือแน่นในใต้โต๊ะ เธอรู้สึกเหมือนถูกสั่นคลอนจากภายใน ทั้งที่เพิ่งจะฟาดฟันกันอย่างดุเดือด แต่ทำไมสัมผัสเมื่อครู่ถึงยังคงติดตรึงอยู่ที่ผิวหนังของเธอได้ขนาดนี้ ขณะที่เธอพยายามจะรวบรวมสติ ธันวาก็เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล "พาพิน... คุณโอเคไหม? ไอ้หมอนั่นมันร้ายกว่าที่คิดนะ อย่าไปยอมมัน" แต่ก่อนที่พาพินจะได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุมอีกครั้ง ทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียว คีรินเดินกลับเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิท เขายืนอยู่ตรงกรอบประตูด้วยท่าทางที่ดูคุกคามกว่าเดิม มือหนาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้วชี้ไปที่พาพิน "ลืมบอกไปครับ... วันพรุ่งนี้ คุณต้องไปดูไซต์งานที่ภูเก็ตกับผมด้วยตัวเอง" "อะไรนะ!?" พาพินลุกขึ้นยืนทันที "ฉันไม่มีทางไปกับคุณแน่!" "โปรเจกต์นี้ต้องใช้เวลาตัดสินใจร่วมกันที่หน้างาน ถ้าคุณไม่ไป... ก็นับว่าคุณยอมแพ้และสละสิทธิ์ในดีลนี้ทันทีครับ" คีรินเว้นจังหวะ แล้วก้าวเท้าเข้ามาหาเธอช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นเหลือน้อยกว่าหนึ่งฝ่ามือ "เลือกเอาครับ... จะไปกับผม หรือจะปล่อยให้ความมั่นใจของคุณเป็นแค่ลมปากในห้องประชุมนี้" ลมหายใจของพาพินสะดุดกึกเมื่อพบว่าดวงตาคมกริบของคีรินในตอนนี้ไม่ได้มองเธอแบบศัตรู แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อสาวเดินเข้ากรงด้วยความสมัครใจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นของการห้ำหั่นครั้งนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ สเปซโอเดสซีย์