กฎสามข้อที่ไม่เคยถูกทำตาม

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ห้องทำงานนี้กลายเป็นสมรภูมิรบก่อนเริ่มโปรเจกต์ ก็กรุณาถอยออกไปห่างๆ จากโต๊ะเขียนแบบของผมด้วยครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคีรินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่ฝ่ามือที่กุมปากกาไว้นั้นจิกแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พาพินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเขาไม่ได้ถอยตามคำสั่ง กลับกัน เธอกลับขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเธอแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของเขาอย่างถือวิสาสะ หญิงสาววัยกลางคนที่เพิ่งเปิดประตูพรวดพราดเข้ามายังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สายตาของเธอคือมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงัน แต่สำหรับพาพิน... กฎระเบียบที่คีรินขีดเส้นไว้บนพื้นห้องทำงานน่ะหรือ? มันก็แค่เส้นกั้นที่ถูกทำขึ้นมาเพื่อให้เธอข้ามผ่านเท่านั้น “กฎสามข้อที่คุณแปะไว้หน้าประตู... ข้อแรกห้ามเข้าใกล้พื้นที่ส่วนตัว ข้อสองห้ามแตะต้องงานในกระบวนการ และข้อสาม...” พาพินเว้นจังหวะ เธอโน้มตัวลงต่ำ ใบหน้าสวยเฉี่ยวห่างจากแก้มของคีรินเพียงไม่กี่เซนติเมตร “...ห้ามขัดจังหวะเวลาที่คุณใช้ความคิด กฎพวกนี้ใช้ได้กับคนอื่น แต่ไม่ใช่กับฉัน คีริน” ธันวาที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูได้แต่ขยับแว่นสายตาด้วยความกระอักกระอ่วน เขาเห็นประกายไฟในดวงตาของทั้งคู่ที่กำลังแลกเปลี่ยนกันอย่างดุเดือด คีรินเป็นสถาปนิกที่แม่นยำในทุกองศาชีวิต แต่พาพินคือพายุที่พร้อมจะพัดทุกอย่างให้พังครืน “คุณมันก็แค่คนดื้อรั้นที่ไร้มารยาททางสังคม” คีรินวางปากกาลงอย่างแรงก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอโดยตรง “ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าคุณทำตัวแบบนี้ เราทำงานร่วมกันไม่ได้” “งั้นก็พิสูจน์สิคะ” พาพินไม่สะทกสะท้าน เธอหยิบดินสอจากมือเขาไปควงเล่นอย่างชำนาญ “พิสูจน์ให้เห็นว่าคุณคุมโปรเจกต์นี้ได้ ไม่ใช่แค่คุมได้แค่คนในห้อง” บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเป็นอาณาจักรส่วนตัวของคีรินบัดนี้เต็มไปด้วยไอความร้อนที่มองไม่เห็น ผู้หญิงคนนี้กำลังท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเขาอย่างจงใจ ความเงียบขรึมของคีรินไม่ได้ทำให้เธอเกรงกลัว ตรงกันข้าม... มันยิ่งทำให้พาพินสนุกที่ได้เห็นใบหน้าเรียบเฉยนั้นเริ่มมีรอยร้าว คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงของเขาสร้างแรงกดดันให้พาพินต้องแหงนหน้ามอง แต่เธอก็ไม่ยอมลดละ เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวรุกเข้าหาเขาจนหลังของเธอแทบจะติดขอบโต๊ะทำงาน แววตาของคีรินวูบไหวเพียงชั่วครู่ มันไม่ใช่ความโกรธเสียทีเดียว แต่มันคือการพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่เขารู้ดีว่าหากปล่อยออกมา ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาล “คุณต้องการอะไรกันแน่ พาพิน” เขาถามด้วยเสียงที่แหบพร่าลงเล็กน้อย “ต้องการให้คุณเลิกทำตัวเป็นพ่อมดน้ำแข็งที่ขังตัวเองไว้ในหอคอยสักที” พาพินตอบกลับทันควัน พร้อมกับวางมือลงบนแผงอกของเขา “เรามีเวลาแค่สามเดือนสำหรับโปรเจกต์นี้ ถ้าคุณยังมัวแต่สนกฎบ้าบอนี่ เราไม่มีทางทำทันแน่” ในจังหวะนั้นเอง สายตาของคีรินเลื่อนไปมองธันวาที่ยังคงยืนจ้องมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวง ความตึงเครียดไม่ได้อยู่ที่ความขัดแย้งเรื่องงาน แต่มันคือนัยยะสำคัญของการครอบครองพื้นที่หัวใจที่ทั้งคู่วิ่งวนอยู่ในเขาวงกตของกันและกัน คีรินขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินบนใบหน้าหญิงสาว “กฎข้อที่สี่ที่ผมไม่ได้เขียนไว้... คือการที่คุณห้ามเข้ามาในระยะที่ทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะแบบนี้” พาพินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่าก่อนที่บทสนทนาอันร้อนแรงจะดำเนินไปไกลกว่านั้น ประตูห้องทำงานที่ถูกปิดไว้กลับถูกผลักให้เปิดออกกว้างอีกครั้งด้วยแรงมหาศาล ร่างของหญิงสาววัยกลางคนที่ยืนนิ่งมาตลอดก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ เธอมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะกลางห้องจนเกิดเสียงดังสนั่น “ฉันไม่ได้มาเพื่อดูพวกเธอแสดงละครรักใคร่กันกลางเวลาทำงาน” เธอเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง “คีริน... พาพิน... ฉันเพิ่งได้รับคำสั่งด่วนจากบอร์ดบริหารว่าโปรเจกต์นี้ต้องถูกเปลี่ยนทิศทางใหม่ทั้งหมด และในเมื่อพวกเธอสองคนทำงานร่วมกันไม่ได้ดีอย่างที่หวัง... คนหนึ่งต้องออกไปจากโปรเจกต์นี้ทันที” คีรินและพาพินผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว สายตาของคีรินเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในทันทีที่มองไปยังเอกสารในมือหญิงสาวผู้นั้น ในขณะที่พาพินกำมือแน่น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรู้ว่าการทดลองงานของพวกเขาอาจจบลงก่อนที่มันจะเริ่มต้นด้วยซ้ำ นี่คือหมากเกมที่ไม่มีใครคาดคิด และมันกำลังจะทำลายทุกอย่างที่คีรินสร้างมากับมือ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สามนี้ แล้วพบกันตอนต่อไปนะครับ สเปซโอเดสซีย์ครับ