เสียงนกหวีดแรกที่เปลี่ยนไป

เสียงรองเท้าผ้าใบเบอร์แรงเสียดสีกับพื้นยางโพลียูรีเทนจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู เป็นสัญญาณเตือนว่าการซ้อมเดี่ยวที่ควรจะสงบเรียบร้อยในช่วงเวลาหกโมงเย็น ณ โรงยิมคณะวิศวกรรมศาสตร์ กำลังถูกผู้บุกรุกไร้มารยาทคุกคามเข้าเสียแล้ว ธันวาหยุดการเลี้ยงลูกบาสในมือ กลิ่นลูกยางใหม่ผสมกับหยดเหงื่อจางๆ ลอยอบอวลในอากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ เขาไม่ได้หันกลับไปมองทันที แต่ใช้หางตากวาดมองเงาสะท้อนบนกระจกใสบานใหญ่ฝั่งตรงข้าม เงาร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามสีดำตัวโ크่งกำลังเคาะบอลด้วยจังหวะกวนประสาท—ต๊อก แป๊ก ต๊อก แป๊ก—มันไม่ใช่จังหวะที่คนมาขอแจมสนามจะใช้กัน แต่มันคือจังหวะของการประกาศสงคราม "สนามนี้ฝั่งวิศวะจองไว้ถึงทุ่มตรงครับน้อง" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือกระแสความหงุดหงิดไว้อย่างแนบเนียน เขายังคงหันหลังให้ เคาะลูกบาสบนพื้นสามครั้งก่อนจะสตรีมมันลอดใต้หว่างขาแล้วรับไว้อย่างแม่นยำ "อ้าวเหรอครับ? ผมนึกว่าสนามเขามีไว้ให้คนเล่นบาส ไม่ใช่มีไว้ให้หุ่นยนต์โปรแกรมมาวิ่งวนไปวนมาซะอีก" เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทดังขึ้นไล่หลังตามมา พร้อมกับลูกบาสอีกลูกที่ถูกส่งข้ามหัวธันวาไปกระแทกกับแป้นเสียงดังสนั่น *ปั้ง!* ลูกกระดอนกลับมาตกแทบเท้าของเขาพอดี เคนเดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้ รอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายชอบทำมันชวนให้ธันวากำมือรอบลูกบาสแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ธันวาหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ของเด็กปีหนึ่งลอยปะทะจมูก เคนสูงเกือบเท่าเขา ดวงตากลมโตคู่คมไม่ได้มีความเกรงกลัวกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... ในนั้นมีประกายความท้าทายที่ร้อนแรงจนน่าหมั่นไส้ "นายชื่อเคนใช่ไหม? เด็กใหม่ที่โค้ชเพิ่งรับเข้ามาโดยไม่ผ่านการคัดตัวรอบแรก" ธันวาปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ประเมินความอันตรายของอีกฝ่ายในเสี้ยววินาที "ถ้าคิดว่าการเล่นตามอารมณ์และแหกกฎทุกข้อของทีมจะทำให้ตัวเองดูเท่ นายคิดผิดแล้วล่ะ ที่นี่ไม่มีพื้นที่ให้คนเก่งแต่ตัวแต่ไร้ระเบียบวินัยหรอกนะ" เคนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองธันวาตั้งแต่ใบหน้าคมสันที่เรียบตึงไร้รอยยิ้ม ไล่เรื่อยลงมายังเสื้อซ้อมชุ่มเหงื่อที่แนบไปกับแผ่นอกกว้าง "ระเบียบวินัยเหรอครับ? หรือว่าพี่กลัว... กลัวว่าระบบเพอร์เฟกต์ที่พี่สร้างขึ้นมามันจะพังไม่เป็นท่า ถ้าน้องใหม่อย่างผมเข้ามาทำแต้มแซงหน้ากัปตันผู้แสนจะ ‘สมบูรณ์แบบ’ ล่ะครับ" เคนจงใจเน้นเสียงคำว่าสมบูรณ์แบบด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ธันวาขยับตัวเข้าประชิดอีกนิด ความสูงและรัศมีกดดันของกัปตันทีมไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังเลยแม้แต่น้อย เคนกลับเชิดคางขึ้นท้าทาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปากชัดเจนขึ้น บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบจะจุดไฟติด อุณหภูมิในโรงยิมที่ควรจะเย็นเฉียบกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างประหลาดจากแรงปะทะทางอารมณ์ของคนทั้งคู่ "อยากลองดีนักใช่ไหม?" ธันวากดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดช่วงคอของอีกฝ่ายเพราะระยะที่ใกล้กันเกินความจำเป็น "หนึ่งต่อหนึ่ง... เจ็ดแต้มจบ ใครแพ้ต้องก้มหัวแล้วเลิกทำตัวเป็นปัญหาในทีมซะ" "น่าสนใจครับ" เคนยิ้มกว้าง ดวงตาส่องประกายความตื่นเต้นราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นโปรด "แต่ถ้าผมชนะ... พี่ต้องยอมทำตามคำสั่งผมหนึ่งข้อ ตกลงไหมล่ะครับ กัปตัน?" ธันวาไม่ตอบรับด้วยคำพูด แต่เขาใช้การกระทำแทน ลูกบาสในมือถูกส่งไปกระทบพื้นด้วยความแรงก่อนจะกระดอนเข้าสู่อ้อมแขนของเคน เป็นสัญญาณเริ่มต้นการปะทะที่ไม่มีใครยอมใคร เสียงรองเท้าเอี๊ยดอ๊าดดังระรัวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดุเดือดและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ธันวาพุ่งเข้าประกบติดตัวเคนอย่างรวดเร็ว ความเร็วและทักษะของกัปตันทีมระดับประเทศไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มือแกร่งพยายามควักบอลออกจากมือของเด็กปีหนึ่ง แต่เคนกลับพลิกตัวหลบได้อย่างพริ้วไหว ร่างโปร่งใช้ไหล่เบียดกระแทกธันวาเบาๆ เพื่อเปิดพื้นที่ ก่อนจะเลี้ยงบอลหลบหลีกราวกับปลาไหล "ช้าไปครับพี่!" เคนตะโกนลั่นสนามเมื่อสลัดหลุดจากการประกบได้เสี้ยววินาที ร่างสูงกระโดดลอยตัวขึ้นสูง เหนือกว่าที่ธันวาคาดการณ์ไว้ ปลายมือของเขาพยายามเอื้อมไปบล็อก แต่ไม่ทันเสียแล้ว ลูกบาสหลุดจากปลายนิ้วของเคนลอยโค้งสวยงามก่อนจะพุ่งลงห่วงตาข่ายดัง *สวูช!* แต้มแรกเป็นของเด็กใหม่... เคนลงสู่พื้นด้วยสองขาอย่างมั่นคง เขาหันกลับมามองธันวาที่ยืนนิ่งอยู่กลางสนาม ดวงตาสองคู่ประสานกัน ท่ามกลางเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของทั้งคู่ เม็ดเหงื่อไหลย้อยตามกรอบหน้าคมสัน เพิ่มเสน่ห์ดิบเถื่อนให้กับผู้ชายทั้งสองคนอย่างไม่น่าเชื่อ ธันวากัดกรามแน่น ความพ่ายแพ้ในแต้มแรกไม่เคยอยู่ในหัวของเพอร์เฟกต์ชันนิสต์อย่างเขา ดวงตาคมเข้มดุดันขึ้นเป็นทวีคูณ ร่างสูงก้าวเข้าไปคว้าลูกบาสที่กลิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมา โยนมันใส่ อกของเคนแรงๆ จนอีกฝ่ายต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น อย่าเพิ่งใจร้อนได้ใจไปหน่อยเลย" ธันวากระซิบเสียงลอดไรฟัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง อกแกร่งของทั้งคู่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่เร่งรีบ กลิ่นหอมจางๆ จากสบู่เด็กที่เคนใช้ลอยปะทะจมูกธันวา ตัดกับกลิ่นเหงื่อของผู้ชายได้อย่างน่าประหลาด เคนรับลูกบาสไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่เพิ่งเคยปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก เขาก้าวเข้าไปหาธันวาช้าๆ จนแผ่นหลังของกัปตันหนุ่มเกือบจะชิดติดกับเสาเหล็กใต้แป้นบาส เคนโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างหูของคนพี่ด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาหัวใจของคนนิ่งขรึมกระตุกวูบ "ผมไม่ได้ใจร้อนหครับพี่... แต่ผมชอบเวลาที่ได้เห็นคนสมบูรณ์แบบอย่างพี่... ควบคุมตัวเองไม่ได้ซะมากกว่า" ยังไม่ทันที่ธันวาจะได้สวนคำพูดใดกลับไป เสียงตบมือเบาๆ พร้อมกับประตูโรงยิมที่ถูกผลักเปิดออกกว้าง ก็ดังแทรกขึ้นท่าความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้า "โอ๊ะ... เล่นอะไรกันอยู่เหรอครับ? ดูท่าทางสนุกกันจัง ขอผมแจมด้วยคนสิ" เสียงหวานหยดย้อยที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่สาม... คนที่ธันวาและเคนต่างก็ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในเวลานี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความเดือดและเคมีชวนจิกหมอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!